Heaven & Hell - The Devil You Know (2009)

Black Sabbath die nog een keer een album uitbrengt met Dio. Oh pardon, Heaven And Hell om duidelijk te maken dat het hier om een variant zou gaan waar geen Ozzy songs gespeeld zouden worden. Aangezien de samenstelling verder gewoon dezelfde is als die van Mob Rules en Dehumanizer ben ik alsnog dwars en doe ik deze cd gewoon in de marathon mee als onderdeel van Black Sabbath's discografie. Helemaal omdat op de verzamelaar The Dio Years ook nog eens drie nieuwe songs gepubliceerd werden (en dit allemaal onder de noemer Black Sabbath ging).

Goed, het album. Ik moet toegeven dat ik The Devil You Know licht geëmotioneerd opnieuw heb geluisterd. Ik heb Ronnie James Dio in 2005 nog op Waldrock gezien als 18-jarige tiener en stond helemaal vooraan met een vriend, waar we een bepaald moment een persoonlijke connectie met Dio maakten. De kleine metalgod bracht nog steeds magie voort en toen hij in 2010 overleed was ik absoluut gebroken. Wie hem op dit album hoort, zal ook niet verwachten dat het einde zo snel zou komen. Die Young... hij zong het al eerder.

In dat opzicht is het nog grappig dat The Devil You Know qua stijl wat dichter bij het oude Black Sabbath materiaal met Ozzy ligt, dan bij de wat meer esoterische Heaven And Hell/Mob Rules-albums. In dat opzicht mis ik op dit album toch een kraker van het niveau Heaven And Hell (song), Sign Of The Southern Cross en Of Children Of The Sea om het geheel echt naar grote hoogtes te tillen. Bible Black is wel een fijne track en Rock & Roll Angel is na de matige start toch een erg fraaie semi-ballad. Eating The Cannibals en Neverwhere zijn ook fijne afwisselingen als wat meer up-tempo tracks, maar uiteindelijk duurt het album toch net iets te lang en mist een melodieuze epic. Wat wel erg fijn is, is de productie, de ronkende bas en slepende drums en vanzelfsprekend Iommi's loodzware riffs. Dio's magische zang heb ik al genoeg over gezegd. Een leuke afsluiter, maar toch wel de minste met Dio op zang.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Dehumanizer
5. Master Of Reality
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Paranoid
10. Born Again
11. Technical Ecstacy
12. The Devil You Know
13. Cross Purposes
14. Forbidden
15. Vol 4
16. The Eternal Idol
17. Black Sabbath
18. Never Say Die
19. Seventh Star

Dit album bevalt eigenlijk toch beter dan ik gedacht had. Als het om Dio gaat, ben ik vooral fan van zijn periode bij Rainbow tot aan zijn eerste solo-albums. Dat zijn de jaren waarop hij het krachtigst zong. je hoort de slijtage op zijn stem erg goed, maar nog altijd is Ronnie nog goed op dreef en nog altijd in staat om de luisteraar te boeien.

De lange sabbatical heeft Iommi in zekere zin goed gedaan. The Devil You Know klinkt op zich wel lekker fris, maar echte uitschieters ontbreken. Dat zorgt ervoor dat de eerste helft vrij prettig wegluistert, maar daarna wat op de zenuwen begint te werken. The Devil You Know is eigenlijk twee, misschien drie nummers te lang. Toch is het fijn dat dit album weer vrij duister geworden is en vertrouwd aanvoelt. Het is toch een prima plaat, ondanks een aantal puntjes.

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Vol. 4
11. The Devil You Know
12. Born Again
13. Tyr
14. Technical Ecstacy
15. Forbidden
16. Cross Purposes
17. The Eternal Idol
18. Never Say Die
19. Seventh Star

Deze sterke reünie met Dio was onverwacht. Maar wat een geluk. Forbidden zou een triest einde geweest zijn. De senioren leveren een oerdegelijk album af door bij de essentie van loodzware nummers te blijven. Oké, het geheel mist wel dat beetje extra, maar geen reden om hier niet heel tevreden over te zijn.

85/100

Ik ben bang dat het erg voor de hand liggend is maar heeft Iemand een idee wat die 25 en 41 in het Black Sabbath, ehmm Heaven & Hell logo betekenen?

EDIT: ow ik zie dat wikipedia uitkomst biedt.

Zagato - en anders black-sabbath.com wel.

Zoekt en gij zult vinden.

Ik ben bezig aan een kleine Black Sabbath inhaalslag op MuMe. De RJD albums uit begin jaren 80 horen tot mijn all time favorites. Dehumanizer was voor mij een teleurstelling want niet op het niveau van Heaven and Hell en Mob Rules. Voor dit album had ik dan ook geen hoge verwachtingen, mede ook omdat het solo werk van Dio ook een beetje mijn aandacht had verloren. Uiteindelijk viel het mee en is het een solide album geworden maar er staat geen Die Young of Falling of the Edge of the World (om er maar een paar te noemen) op.

Als laatste bij mijn Dio herdenking dit weekend een album wat volgens mij nog niet zo heel lang op Spotify staat en daardoor wat in de vergetelheid is geraakt, bij mij althans. De Neon Nights live registratie van de tour na dit album voldeet altijd wel maar terug de studio opnames herbeluisteren heeft toch ook wel wat. Fear, Bible black, follow the tears zijn niet voor niets op dat Wacken concert album terecht gekomen. Atom & Evil en Breaking into Heaven doen daar ook niet voor onder.

Maar zoals op Dehumanizer of Dio's eigen Strange Highways ( Dehumanizer II) hoef je geen terugkeer te verwachten naar de twee roemruchte 80's Black Sabbath releases. Het is weer vrij zwaar en stuwend van opzet (maar het is geen Dehumanizer III). Het viel ook wel te verwachten na de 3 eerdere tracks die al waren opgenomen met deze samenstelling in 2007 op de compilatie Black Sabbath - The Dio Years (2007)
Bij Rock n Roll angel wordt er nog wel geprobeert terug te grijpen naar weleer met die bluesy solo en akoestisch einde gelijk Heaven and Hell (de song). Ook The Turn of the screw met twee heerlijke solo's en vooral het vlotte Eating the Canibals en Neverwhere proberen wat van de zwaarmoedige sfeer verwijdert te blijven.
Toch komt het mij dat soms geforceerd over, geef mij die zware logge tracks maar, Dio kan daar inmiddels prima mee uit de voeten.

Nou ja, The Devil cried so Follow the tears. Dio zou nu 77 jaar zijn geweest en nog kleiner ( de krimp!), maar is niet de duivel die je kent, het is de rock n roll angel.

Zo goed als H&H en MR wordt het nooit weer. Maar gelukkig klinkt het een stuk beter dan Dehumanizer. Op dat album staan ook best goede nummers maar irriteert me het drumgeluid van Appice me mateloos. Zijn zeer herkenbare trage roffels houdt hij hier gelukkig achterwege en speelt hij in dienst van de nummers. Baggervet en soms tikken ze het niveau aan van bovengenoemde albums Zo zijn Bible black Fear en rock n roll angel (belachelijke titel) geweldige nummers In turn of the screw forceert Dio ook wat minder en zingt hij wat mij betreft geweldig alhoewel hij duidelijk op zijn laatste benen loopt. Gaaf album!!

Hebben we hier niet. Ik loop wel eens bij de H&M en C&A hier in de stad binnen. Voor gereedschap bij de Gamma of Brico.

MR = medezeggenschapsraad denk ik.

Die wordt nooit meer zo goed nee

Hebben we hier niet. Ik loop wel eens bij de H&M en C&A hier in de stad binnen. Voor gereedschap bij de Gamma of Brico.

Hahaha lig helemaal dubbel. Kijk meestal Billy Connolly ofzo maar nu heb ik jou!1 Dankje

Sowieso een paar dikrif pareltjes hier en wat een verademing vergeleken met 13.

Je dropt je gitaar spontaan naar C als je deze hebt uitgezeten.

Dingen kunnen vervolgens gaan gebeuren.

Gewoon open aanslaan je vinger een beetje heen en weer bewegen.

Kijk maar.

Eens. The Devil You Know heb ik als lekker hapje voor het laatst bewaard en is een verademing na 13, waar ik geen doorkomen aan vind en niet uitnodigt ooit nog eens uit te zitten, enkele aardige tracks ten spijt. The Devil You Know laat zich niet snel naar de grote hoop verdrijven en ik heb er al meerdere malen voor uitgebreide luisterbeurten naar teruggegrepen. Begint meteen al heerlijk met Atom and Evil, waar wijlen Ronnie James Dio geweldig op dreef is en verdere hoogtepunten zijn Bible in Black en Follow the Tears, afgewisseld met iets luchtiger stukken als Rock and Roll Angel op een album zonder zwak materiaal, ligt niet zo zwaar op de maag als Dehumanizer en derhalve net wat beter te verteren.

Te gekke plaat nog steeds! Voor mij als kanttekening dat de twee snellere nummers raar genoeg echt het minst zijn. En het slotnummer waar Dio, durf het bijna niet te zeggen, in het refrein onmachtig klinkt.
De opener is super, "Rock And Roll Angel" is op ten duur uitgegroeid tot een echte favoriet. "Double The Pain", "Follow The Tears", "Fear" en uiteraard "Bible Black". Sommige van die nummers behoren tot het best dat Black Sabbath ooit gemaakt heeft!

Laat ik eens mijn eerste indrukken intypen bij albums die ik niet of nauwelijks ken.
Ben een beetje in Dio sfeer want heb pas die docu gekeken over zijn leven, jammer dat ik 'm nooit live gezien heb trouwens.

De eerste paar songs doen me niet zoveel, gek genoeg ook "Bible Belt" niet echt.
Pas op de helft hoor ik wat meer afwisseling, vooral als Dio niet zingt en de ritmesectie wat in tempo gaat varieren.
Kan voor mij nog alle kanten op, een cijfer ergens tussen 2,5 en 4 ster.
Zeker nog een paar keer luisteren....

In 2009 werd The Devil You Know op de wereld losgelaten, met Butler, Iommi, Dio en Appice was de line-up van The Mob Rules en Dehumanizer weer in ere hersteld.
Dio had weinig zin om de naam Black Sabbath op dit project te plakken, nog los van het beladen verleden wilde Ronnie lekker knallen en hierna zijn solo-carrière weer oppakken. Helaas zou dat er niet meer van komen.
The Devil You Know is loodzwaar, de riffs van Iommi omnipresent en onze kleine man achter de microfoon blijft niet achter. Wat had deze man toch een power en bereik.
De plaat is bere heavy, niet overal even sterk en duurt mij bij vlagen te lang.
Als geheel steekt het songmateriaal vrij solide in elkaar maar eerlijk is eerlijk; echte uitschieters naar boven staan er voor mijn ook niet op.
Of het moet Rock and Roll Angel zijn, zeker als halverwege de song Iommi nog eens bewijst waarom de blues nooit helemaal uit zij spel is verdwenen. Dergelijke transities had de plaat wel meer mogen hebben, het was de afwisseling ten goede gekomen. Niet dat de plaat geen variatie bevat maar in zijn geheel ligt het vrij zwaar op de maag.
The Devil You Know haalt alsnog een dikke voldoende, echter als je dit vehikel te lijf gaat; neem een hamer en beitel mee.

Of Dio er geen zin in had die naam erop te plakken betwijfel ik. Ik denk eerder dat het een rechten kwestie was (en is). Black Sabbath mag bijvoorbeeld ook geen nieuwe nummers uitbrengen met Tony Martin als zanger op heruitgaven. Tja Sharon!!!

Het kreng drukt een te zware wissel op de band, maar ja manager-eigen.. en dan nog "een relatie" ook met een origineel bandlid. Vreselijk mens.

Hoge verwachtingen kunnen soms te hoog zijn. Wat was ik in april 2009 blij verrast toen er een nieuwe Black Sabbath kwam, zij het dan onder de vlag van Heaven & Hell. Ik hoopte, nee, verwáchtte iets in de buurt van Heaven and Hell of The Mob Rules uit de jaren '80-'81.
Ik volgde al zo'n tien jaar de hardrock- en metalwereld vanaf de zijlijn, maar verwachtte dat ik hierbij het heilige vuur van toen weer zou voelen. Draaien met rode wangen van de klasse die ongetwijfeld zou volgen.

Ik probeerde het, probeerde het nog eens en nog eens en na een maand nog eens. Het wilde niet lukken. Tot driekwart van het album langzaam werk. Het ene na het andere nummer. Dat was voorheen wel anders. Alsof moest worden bewezen dat de groep nog altijd de koning van doommetal was.

Na twee zware, langzame nummers volgt in Bible Black een prachtig akoestisch intro, waarna het derde slepende ritme begint, zij het iets vlotter dan de twee ervoor. Het sterkste nummer van de eerste helft, mede door de melodie, waarbij de inmiddels 66-jarige Dio niets aan kracht heeft ingeboet.
O zeker, de muzikanten inclusief Iommi spelen sterk. Zijn solo's, riffs en licks zijn wederom van klasse. Maar de composities en de tempi zijn te eenvormig. Zo had Bible Black wel een fikse versnelling halverwege had kunnen gebruiken, zoals indertijd Heaven and Hell deed.
Vooruit, met Double the Pain is het opnieuw een tikkie sneller, als een langzaam uptempo nummer. Ik hoopte echter op een Neon Knights, een Die Young, een Falling off the Edge of the World. Gemiste kans nummer vier. Dan alweer langzaam met Rock and Roll Angel, waarvan alleen de ingetogen brug halverwege en het akoestische slot me raken.

De tweede helft, in gedachten draaide ik het vinyl om. Turn of the Screw versnelt na zo'n twee minuten maar wordt niet bijtend, waarna met track 7 dan eindelijk het gedroomde openingsnummer komt. Ik had het trouwens kunnen verwachten met de tracklengte die dik onder de vier minuten blijft: leve Eating the Cannibals.
Dan alweer zo'n logbak van een dikke zes minuten, gaap, verrassenderwijs gevolgd door het tweede echte uptempo nummer genaamd Neverwhere. Minimaal de trackvolgorde had anders gemoeten, was én is mijn constatering. Afsluiter Breaking into Heaven tikt wederom over de zes minuten af en is dus voorspelbaar langzaam, afgezien van een korte versnelling halverwege.

Dehumanizer, de comebackplaat van Dio bij de Sabs uit 1992 viel me indertijd eveneens tegen, maar is inmiddels "gegroeid" naar een 8. Dat gebeurt me niet met dit krampachtige album. Hoe graag ik het ook wil, zeker omdat dit de laatste van de kleine man met de grote stem zou blijken. Een besef dat met zijn overlijden in mei 2010 ruw binnenkwam.

Tja, dit album is anders als de drie klassiekers die Sabbath opnam met Dio in de line-up.
Ik kan de stijl van "The Devil You Know" wel plaatsen als ik kijk naar wat Ronnie James Dio met de band Dio deed. De albums vanaf de jaren 90 hadden steeds vaker van die langzame stuwende nummers. "Master of the Moon" van 2004 is daar het laatste voorbeeld van. Ook de Iommi 'soloalbums' met Glenn Hughes hebben een bepaalde sfeer die ik soms wel herken op "The Devil You Know". Ik vind het nog steeds een fijn album!

Ja, dat klopt helemaal! In mijn beleving zijn de latere albums van Dio eveneens een lange zit. Maar goed, dat is echt een smaakdingetje, dat zie je terug in onze reacties.
Juist die smaakverschillen op een forum als MuMe zijn handig t.o.v. een (online) magazine met één recensie van één persoon.

Achteraf gezien luidde Forbidden het einde in van het grote creatieve tijdperk bij Black Sabbath, dat vijfentwintig jaar en achttien albums overspande. Rond de eeuwwisseling kwam er nog wel een reünie met de originele Ozzy line-up, waarbij de groep probeerde en faalde om een album met nieuw materiaal samen te stellen. De neuzen op één lijn krijgen bleek lastiger dan in de jaren '70, vooral die van Ozzy, die ook met een solocarrière en een realityshow bezig was.

Gelukkig was er nog een ex-zanger die wél beschikbaar was voor een reünie. Het label pushte in 2007 een compilatiealbum Black Sabbath: The Dio Years, waarbij voor de gelegenheid drie nieuwe nummers werden opgenomen met de Mob Rules-ploeg, voor het eerst sinds Dehumanizer (1992) weer verenigd. De sfeer zat goed en dus ging de groep onder de naam Heaven & Hell lustig op tournee, waar het schitterende live-document Live from Radio City Music Hall uit voortkwam. Op datzelfde elan dook het viertal ook de studio in voor de opnames van wat uiteindelijk het laatste wapenfeit van Dio op deze wereld zou zijn: The Devil You Know. Amper een jaar later verloor de metalwereld een icoon, de kleine man met de grote stem, aan maagkanker.

Bij het beluisteren van dit album kan ik me niet ontdoen van vergelijkingen met Dehumanizer, en dat heeft niet enkel te maken met de line-up. Ook dit album vult meer dan 50 minuten met grotendeels logge, slepende monsters die rekenen op de luisteraars geduld en bereidwilligheid om hun tanden in deze composities te zetten. Toch is er ook één groot verschil tussen beide albums. De productie op Dehumanizer klinkt dunnetjes, bijna onmachtig in vergelijking met de warme, moddervette vloedgolf van prettige herrie die The Devil You Know over je heen stort. Dat maakt laatstgenoemde een stuk gemakkelijker af te luisteren en niet per se ‘minder dan de som van haar delen’, zoals ik schreef over Dehumanizer. Op deze plaat mis ik dan wel weer een kraker van het niveau van I, één van de allerbeste nummers die Sabbath met Dio gecreëerd heeft.

Ik benoem een paar hoogtepunten:

Atom and Evil is een imposante opener die onmiddellijk de toon zet voor het komende uurtje muziek. Wat een verhalenverteller was Dio toch. Met zijn dictie, intonatie en unieke stemgeluid zou de beste man een telefoonboek kunnen voorlezen en je nog kippenvel bezorgen. De sterke tekst legt parallellen tussen de corruptie van de mens in het verhaal van Adam en Eva en de nucleaire zelfvernietigingsdrang van de mensheid. Butlers bas heeft sinds Mob Rules niet meer zo stevig geklonken en halverwege valt een smaakvolle solo in.

Bible Black is zonder twijfel het beste nummer van het album. Een sfeervolle melodische intro vormt de achtergrond voor een intrigerend verhaal over een mysterieus boek, gebonden in zwart leer, dat de lezer na de eerste pagina’s onherroepelijk in haar klauwen heeft. Naarmate het nummer vordert, wordt Dio’s zang steeds rauwer en boosaardiger, terwijl Butlers speelse baslijntjes een onweerstaanbare groove neerleggen en de riffs in intensiteit opbouwen tot ze uitmonden in een vertrouwd verrukkelijk stukje sologitaarwerk.

Rock and Roll Angel is na een paar luisterbeurten gaan groeien in mijn waardering door een mooie akoestische wending halverwege die in een spierballensolo uitmondt, en een gevoelig mijmerende melodische coda. Eating the Cannibals valt op als enige echt snelle hap in deze tiengangenmaaltijd en schudt me daardoor opnieuw wakker op een moment dat de klad er wat in dreigt te komen. Follow the Tears begint onmiddellijk daarna met vuige, grommende gitaren over een akelige orgelpartij, waarbij de spanning geleidelijk wordt opgevoerd tot een symfonisch aandoende passage ons lanceert naar de moddervette doomriff die de hoeksteen vormt voor de rest van het nummer.

De rest van het album kan ik allemaal in een rijtje zetten als solide en genietbare, zij het niet heel onderscheidende composities die vooral gedragen worden door een sublieme productie en gedreven uitvoeringen door de bandleden.

Het is al eerder gezegd: The Devil You Know duurt misschien net een paar nummers te lang gegeven het gebrek aan variatie en het ontbreken van echt grote uitschieters (behalve Bible Black dan). Toch is dit een waardige zwanenzang voor Dio, die met de dood aan zijn voordeur nog steeds even vitaal klinkt als drie decennia eerder. ‘We've just found the keys and we're breaking into Heaven’, zingt hij op de afsluiter. Ik hoop dat het hem inderdaad ook gelukt is, zo niet heeft de duivel er in 2010 een weergaloze minstreel bij gekregen.

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Mob Rules
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Master of Reality
7. Headless Cross
8. Tyr
9. Vol. 4
10. Seventh Star
11. The Devil You Know
12. Cross Purposes
13. Dehumanizer
14. Technical Ecstasy
15. The Eternal Idol
16. Never Say Die!
17. Sabotage
18. Forbidden
19. Born Again