Heaven & Hell - The Devil You Know (2009)

Tony Martin is ook behoorlijk afgetakeld. Heb laatst een live versie van Headless Cross gehoord op youtube en dat klonk niet al te best.

Dan zou je Cross Purposes - Live uit 1994 eens op de kop moeten tikken, belachelijk slecht gezongen.

Haha!
Maar ik koop nog liever een Loverboy album terwijl weinig mensen weten dat die goede muziek maken dan een Black Sabbath plaat waarbij iedereen gelijk denkt aan die clown van een Ozzy

Heb hem inmiddels van het net geplukt, klinkt niet verkeerd! Wat zeg ik..........wereld plaat!! Hulde voor Ome Dio!!!!!!! Als The Devil you Know straks officieel uitkomt ga ik hem zeker aanschaffen.

Kon mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken, en de plaat van internet gehaald.
Zo op het eerste gezicht klinkt het allemaal wel aardig. Niet hemelbestormend, maar zeker ook niet slecht. Maar ik wacht nog even met een oordeel vellen totdat ik de hele cd beluisterd heb, en niet als mp3, maar de plastic schijf.

JPC heeft samples online staan...

Het is een hele heavy en zware plaat geworden met veel langzame nummers. Ik kan nog geen beoordeling geven, maar hij bevalt me wel.

Moet eigenlijk wel toegeven dat Heaven and Hell en Mob Rules met deze cd niet is overtroffen. Maar dat ik misschien wel haast onmogelijk. Maar T.D.Y.K. is toch zeker zoals ik al zij een topper.

Ik vind het eigenlijk een onbenullig Doom Metal plaatje geworden, vooral als je het afzet tegen bijvoorbeeld de nieuwe Candlemass.

Hoewel Candlemass natuurlijk nooit had bestaan zonder Black Sabbath, maar wel de BS met Ozzy!

Goed album, maar nergens onderscheidt het zich van de massa. Met zo'n talent in je band zou je eigenlijk boven de rest moeten uitsteken. Misschien verandert mijn mening nog...

Ik vind hem gewoon sterk maar het is inderdaad niet de über-cd geworden die het had kunnen zijn. Maar ja - dat heeft wellicht dan eerder met verwachtingen te maken want je gaat het toch altijd een beetje vergelijken met Iommi's en Dio's beste werkjes en daar legt zowat ieder nieuw album het tegen af. (en ik heb de indruk dat de band daar toch wat wordt op afgerekend).

Sommige nummers zijn net wat te vlak en blijven niet echt hangen (Rock & Roll Angel bvb klinkt net als een b-track van Dio album en ook Double The Pain doet me niet echt veel). Staat wel tegenover dat nummers als Atom & Evil, Bible Black en Breaking Into Heaven gewoon erg lekker klinken met heerlijke riffs, geweldige productie en een erg sterk zingende Dio.

Wordt waarschijnlijk dus toch een 4, maar minstens een 3,5. Alleen nog een beetje te vroeg om er al een cijfer op te plakken.

Ben het album vandaag voor het eerst aan het luisteren maar wordt er vooralsnog niet echt warm van. Een tweede 'Heaven & Hell' of 'Mob Rules' viel natuurlijk niet te verwachten, maar ik had toch gehoopt dat het niveau van 'Dehumanizer' gehaald werd. Vooralsnog vindt ik het album een erg vlakke en monotone indruk op me achterlaten.

Ik geloof dat ze de productie zelf in handen hebben genomen maar misschien was het verstandig om een buitenstaander hierbij te betrekken voor wat verfrissende inzichten. Wat meer dynamische drumpartijen zouden ook zeker geholpen hebben.

Ik blijf nog even doorluisteren, misschien verander ik nog van mening.

Degelijk album; geen slechte songs maar helaas ook geen echte positieve uitschieters. Dio is uitstekend bij stem- hij tilt de soms wat vlakke en eentonige songs naar een hoger plan. De plaat klinkt door de goede produktie zeer acceptabel, maar het is jammer dat de band niet echt weet te vlammen. Ik vind zelf de voorlaatste plaat in deze bezetting, Dehumanizer, toch een stukje beter.

Eergisteren, toen deze plaat uitkwam, meteen naar de plaatselijke platenboer gegaan, maar die had de cd nog niet: `Misschien morgen, wat vreemd dat deze cd op dinsdag uitkomt, normaal komen de meeste platen uit op woensdag.´
Hoe dan ook, gisteren nog eens geprobeerd, en jawel, daar stond The Devil You Know al op me te wachten. Dus nu heb ik hem ook legaal/fysiek in huis, nadat ik eerder de cd al gedownload had.

Met een drumroffeltje begint Atom and Evil, dat daarna doordendert met een midtempo riffje. Al met al een leuke opener, niet te vergelijken met uptempo openers als Neon Knights en Turn up the Night.
De tekst is nogal Dioesk met spiders en flies, samen huilen, en tranen die een brand blussen. Aan de andere kant is een titel als Atom and Evil ook wel weer relevant in een wereld met Noord-Korea en Iran die aan atoombommen (lijken te) werken.

Fear is een fractie sneller dan de opener, maar niet veel. De tekst van dit nummer doet me nogal denken aan eerdere teksten van Dio, inclusief `corners of the mind`, met een deur die opent `at sundown`, hoewel ik zo uit mijn hoofd niet weet of deze flarden tekst echt letterlijk eerder gebruikt zijn.

Bible Black is de single van The Devil You Know, en derhalve het eerste nummer dat ik hoorde. Toen ik het voor het eerst hoorde, bekroop met toch een gevoel van teleurstelling. Maar na een aantal luisterbeurten begon het nummer te groeien.
Het nummer begint met een rustig, ingetogen stukje, dat overgaat in een harder stuk. Ik zal hier niks zeggen over het tempo. Geezer Butler´s snort vrolijk door Iommi`s riff heen. Hoewel vrolijk misschien niet helemaal de juiste term is. In ieder geval is de bas goed hoorbaar.
In mijn ogen is dit, bij nader inzien, toch een van de betere nummers van de cd.

Double the Pain begint met basintro, en dat is ook meteen het meest speciale aan het nummer. Verder is het (verrassing!) weer een midtempo nummer met een solootje. Al met al niet een van de hoogtepunten van TDYK.

Rock and Roll Angel begint zoals de meeste nummers op dit album, maar ergens halverwege wordt er gas en kracht teruggenomen voor een iel klinkende, subtiele solo, waarna het nummer verder gaat als een soort ballad, en eindigt met een stukje akkoestische gitaar (a la Heaven and Hell).

The Turn of the Screw is in mijn ogen een nummer dat (deels) gaat over de muzikant als wegwerpproduct (You`ll be rich/You`ll be golden/Just sign on the dotted line (%u2026) Here comes another/You`re empty and we`re finished with you), met weer veel Dioismes in de tekst: Pleasure and Pain, We measure in time%u2026etc. Al met al is dit een van de zwakste nummer van het album.

Eating the Cannibals Eindelijk! Een nummer met wat tempo. Het heeft meer dan de halve cd geduurd, maar daar is het dan toch. Dat alleen al maakt dit nummer tot een fijn nummer. Van dit soort nummers hadden de heren wat mij betreft wel eentje extra toe mogen voegen.

Toen ik Follow the Tears voor het eerst luisterde op Youtube, dacht ik de eerste minu(u)t(en) dat iemand Heaven and Hell verwisseld had met My Dying Bride. Kortom, dit nummer begint tamelijk doomy, inclusief een piepend orgeltje. Het tempo wordt weer teruggeschroefd, maar los daarvan vind ik het nummer wat anders klinken dan de rest van het album, bijvoorbeeld qua melodielijnen, en het is wellicht ook wat heavier. Dit nummer kan me wel bekoren.

Heb je het halve album op een snel nummer moeten wachten, zo komen er 2 vlak bij elkaar. In vergelijking met Eating the Cannibals is Neverwhere toch een beetje minder, wat monotoner.

Ik had gehoopt op een epische afsluiter, zoals Lonely is the Word van Heaven and Hell, en Over and Over van The Mob Rules. Breaking into Heaven is inderdaad een van de betere nummers van het album geworden, met een monsterachtige riff en een zanglijn die me goed bevalt.

Tot slot ontkom ik er toch niet aan om TDYK te vergelijken met Heaven and Hell, the Mob Rules en Dehumanizer. Want hoe je het ook wendt of keert, deze band is gewoon Black Sabbath. En dat is iets wat ik vandaag al een paar keer heb moeten uitleggen, en nee, Ozzy Osbourne is er niet bij, want daarom heten ze ook anders, etc.

Voor mij werkte Heaven and Hell nooit zo, het was mij wat te vlak allemaal, en ik vind nummers als Neon Knights, Children of the Sea en het titelnummer live veel beter tot hun recht komen. The Mob Rules is mijn favoriete Black-Sabbath-met-Dio-plaat, omdat het zo lekker aggressief is: Iommi en Dio die beide om het hardst proberen hun stempel op de plaat pogen te drukken. Dehumanizer was ook aggressief, maar op een andere manier, veel rauwer, met voor Sabbath-begrippen erg harde nummers.
Waar bij Dehumanizer de drums nogal op de voorgrond stonden (en daar nogal blikkerig klonken), zijn bij TDYK de drums tamelijk ondergeschikt. Alsof Iommi, Butler en Dio bij de productie allemaal probeerden hun eigen instrument op de voorgrond te krijgen, en daarbij de drums zijn vergeten. Niet dan de drumpartijen erg spectaculair zijn, overigens. Een beetje saai.
Vergeleken met de andere albums, is TDYK vrij monotoon qua tempo, klinkt goed verzorgd, maar mist het de aggressiviteit van Mob Rules en Dehumanizer.

The Devil You Know is niet het meesterwerk waarop ik wellicht had gehoopt, maar het is zeker een plaat die niet onderdoet voor wat ik verwacht had. Iommi komt met een aantal hele fijne riffs aanzetten, Dio is goed bij stem, de hele cd luistert fijn weg. Maar wat meer afwisseling in snelheid tussen de nummers zou niet verkeerd zijn geweest.

Voorlopig houd ik het op 4 sterren. Wellicht ga ik als het nieuwe er straks af is, ik nog een halfje ga zakken.

Het vierde Black Sabbath album met Dio (pardon debuut album van Heaven & Hell) geeft een beetje een tweeslachtig gevoel. In eerste instantie is er toch wel teleurstelling omdat het niveau van de eerste twee albums en eigenlijk ook het Dehuminizer niveau niet gehaald wordt.
Maar aan de andere kant kan je dit ook niet verwachten. Deze heren hebben al een gigantische loopbaan achter zich en hebben een geluid ontwikkeld dan hun toebehoort maar wat qua creativiteit wel zijn beste tijd gehad heeft.
Ik prijs mij al gelukkig dat Dio op 67 jarige leeftijd dit niveau nog kan halen en eerlijk is eerlijk hij heeft ook zijn beste werk gemaakt in deze bezetting. Iommi is toch wel een klasse beter dan alle gitaristen die Dio in zijn solo-loopbaan heeft versleten.
Wat Iommi in Bible Black en Follow the Tears laat horen vind ik werkelijk geweldig en alleen al deze twee nummers rechtvaardigen dit album.
Maar Double the Pain en Neverwhere zouden net zo goed op een Dio solo album kunnnen staan. Ik kan hier natuurlijk nog een heel verhaal gaan schrijven maar waar het op neer komt is dat dit album vooral laat zien waar deze heren op dit moment nog toe in staat zijn en dat is toch nog heel behoorlijk. Dus respect dat ze dit nog uit hebben gebracht ook al kan het bij lange na niet tippen aan de vorige albums.

Na die 3 nieuwe tracks op "The Dio Years" was ik wat bang dat het misschien tegen zou vallen het nieuwe album. Maar wat blijkt; "The Devil You Know" heeft een beter (mooier) geluid en betere nummers.

Dit album is precies wat ik van de mannen wilde, het is duister en zwaar, maar daar wil ik wel aan toevoegen dat ze wel degelijk met iets nieuws zijn gekomen en niet echt in herhaling vervallen zoals zo veel gezegd wordt. Het is wat mij betreft van de muzikale kwaliteit die de andere albums ook hebben: "Heaven and Hell", "Mob Rules" en "Dehumanizer".

Na hem eerst even in de gedownloade versie geluisterd te hebben ben ik snel naar de winkel gerend en hem gekocht.
Heerlijk vervolg op de vorige BS/Dio platen. Kwa produktie echter vele malen beter.
Wat knalt de riff in Follow the Tears uit de speakers zeg...daar dromen de heren van Metallca nu al hun hele carrière van!!

Die is aan lager wal geraakt!! Je kunt hem boeken!!
http://www.tonymartin.nl/

Lekkere hardrock plaat van Heaven & Hell!
Dio is goed in vorm en ook de rest van de band speelt lekker!
De Texten doen me alleen wat minder.. maar dit is volgends mij ook een plaat die bij iedere luisterbeurt een beetje beter wordt!
Uitschieters zijn: Bible Black & Double the Pain
voor nu 4 sterren omdat ik erg veel respect heb voor deze band leden met in het bijzonder Dio! doe hem dit maar eens na op 66-jarige leeftijd

Meesterlijk.
En dan heeft hij 'Dying for love' van Cross purposes ook nog eens schaamteloos bewerkt tot 'wachten op een zoen'...

Voornamelijk door het stemgeluid van Ronnie James nog een behoorlijke plaat geworden. Muzikaal lang niet altijd even spannend. Tevens jammer dat ze de plaat nogal glad hebben geproduceerd, een rauw randje had al veel goed kunnen maken.

Ewel merci, merk nu dat de band verder leeft onder een nieuwe naam.

Na de eerste keer luisteren was ik erg teleurgesteld. Inmiddels moet ik mijn mening toch een beetje bijstellen (gelukkig). Puntje erbij

Filler meets killer. Sommige nummers zijn al klassiekers in de dop, bij anderen steekt verveling de kop op. Geen blijvertje voor mij persoonlijk.

De eerste indruk is allesbehalve goed hier... Eens zien of het betert.

Mee eens, maar wat zijn hier dan precies de killers?

Bible Black Rock & Roll Angel is ook best goed, en de laatste vier nummers zijn ook best de moeite waard. Je hebt wel een beetje gelijk eigenlijk, één killer eigenlijk maar, al zullen de meningen daar ook over verschillen.

Is dit een eenmalig project of volgen nog albums onder die naam?
Is het een conceptalbum met een verhaallijn?

Als Iommi de rechtzaak tegen Ozzy wint, zou het kunnen zijn dat in de toekomst de albums terug onder de naam Black Sabbath worden uit gebracht. Want tis wel een zooi op deze manier.


Geen conceptalbum hoor, allemaal losse nummers.

Iommi wint die rechtzaak toch niet.

Laat Black Sabbath lekker rusten en ga verder onder de naam Heaven & Hell.

Vind Dio trouwens steeds meer een oude zeurkabouter worden.