Een nieuwe Johan! Altijd een moment waarop naar uitgekeken kan worden.
Bij de eerste beluistering van 4 was ik echter teleurgesteld. Zoals gezegd wordt het experiment niet geschuwd op deze plaat. En dat is natuurlijk nooit een slechte zaak, alleen staat Johan nu juist bekend vanwege de lekker in het gehoor liggende luisteriedjes. Iets waardoor Pergola juist zo groots was, simpel in het gehoor liggende liedjes die eigenlijk toch niet zo simpel waren. In die simpelheid schoot opvolger THX JHN juist wat te veel door waardoor dit mijns inziens de zwakste plaat van de band genoemd kan worden met draken als Walking Away (alleen Oceans doorstaat de test van de tijd wat mij betreft).
En nu dan 4. Ik snap de kritiek op de artwork niet echt, want ik vind deze juist prachtig, bijna reclameposter-achtig Art Deco minimalisme. Want zeg nu zelf: de tuinkabouter met luxaflex van Pergola kan toch ook niet echt mooi genoemd worden of wel...
De muziek waar het allemaal om gaat: de teleurstelling van de eerste luisterbeurt werd met de tweede direct weggenomen, waardoor er in vakktermen gesproken kan worden van een groeiplaatje

. Het is in ieder geval is het de meest gevarieerde plaat van de band, ondanks het steeds maar teruglopend aantal nummers (slechts 10 deze keer).
In The park is een geweldige, relatief ruige opener en met de heerlijke 'hooks' een ideaal zomerhitje. Maar op deze plaat staat ook de geweldige sluiter Why don't We die opbouwt naar een schitterende instrumentale climax. Andere hoogtepunten op de plaat zijn het Beatles-esque Comes A Time en Together Now. World Game #10 en het ruigere Over mogen er ook zijn.
Hiermee is mijn classificatie van de Johanplaten als volgt geworden:
1. Pergola (met grote stip)
2. 4
3. Johan
4. THX JHN (met stip)
4 is een zeer goede plaat geworden, geef 'm wat tijd!