Bob Marley & The Wailers - Legend (1984)

Prachtig verzamelwerk. Vinyl vandaag bij (jawel) de Action op de kop getikt. Liep er toevallig tegenaan en deze zat nog niet in de collectie. Topper.

Tip: Koop een livealbum mensen.... Marley heeft een aantal van de meest sfeervolle liveopnames ever op z'n naam staan. Het merendeel van zijn hits staan daar ook op

Marley moet je live horen.

Laatst voor een prikkie in een Media Markt in Duitsland op lp gekocht. Heerlijke plaat waar voor mij alle klassiekers van deze 'Legend' opstaan. En gewoon zoals het hoort; 1 lp, 2 kanten volop genieten! Ze hadden ook een versie met 2 nummers extra liggen. Maar dat was een 2lp. Vind ik niks. Deze lp gaat op de zondagochtend nog vele rondjes maken gok ik maar zo

Tja, hierboven is alles al zo'n beetje gezegd over deze plaat. Legend is ongetwijfeld het best verkochte reggae-album ooit. Als er één reggae-plaat is die bij de gemiddelde popliefhebber in de kast staat, is het deze wel. Wiki meldt niet voor niets dat dit met ruim 14 miljoen exemplaren het best verkochte reggae-album aller rijden is.

Maar dat is dan ook meer dan verdiend. Niet alleen omdat deze plaat het beste bevat dat door de Grote Wegbereider van de reggae is opgenomen, maar ook omdat-ie zo voorbeeldig van samenstelling is.
Want zo'n beetje alles waar Bob Marley tijdens zijn leven echt bekend mee is geworden, staat hier wel op. Mooie iconische hoes ook, met een gatefold en prettig korte toelichtingen op elk nummer.

De muzieknerd in mij had van Stir it up liever de live-uitvoering van Babylon by bus gezien (want dat is toch de hitsingle waarmee de meeste radio-luisteraars vertrouwd mee zijn geraakt) in plaats van de wat kaler klinkende studioversie, maar dat weerhoudt mij er niet van om hier toch de volle vijf punten toe te kennen. Want al deze nummers, inclusief het na zijn dood uitgebrachte Buffalo soldier, laten Marley op zijn best horen.

Ik heb in de jaren tachtig mijn eerst aangekochte UK-versie van de LP vervangen door de West-Duitse persing, omdat er op die eerste versie een paar ingekorte nummers stonden (No woman no cry en Exodus met name), wat ik eigenlijk wel een doodzonde vind. Later ook de oorspronkelijke CD aangeschaft (de Barry Diament master en niet de remaster) en die klinkt voorttreffelijk. Lijkt me moeilijk te verbeteren qua klankrijkdom.

Ik heb naderhand nog diverse afzonderlijke albums van Bob Marley & the Wailers gekocht, maar deze altijd gehouden. Want het luistert zo heerlijk weg, al die bekende Bob-nummers achter elkaar. Tot de (vele) hoogtepunten horen wat mij betreft Get up stand up, Jamming en de discothekenhit Exodus, die vooral in de volledige versie het best tot zijn recht komt.
En dat geldt natuurlijk ook voor wat misschien Marley's ultieme klassieker is: No woman no cry. Alleen al de publieksreactie als de band deze slepende reggae-ballade inzet is goud waard...

Ik moet zeggen dat ik wel de 2CD deluxe edition nog op mijn verlanglijstje heb staan. Die tweede CD bevat langere en dub-uitvoeringen van veel van deze nummers.

Een plaat in twee binnen mijn collectie welbepaalde en eigenlijk vrij frequent voorkomend genres, namelijk de waarom draai ik dit niet vaker?- en waarom heb ik hier niet méér platen van?-genres. Beide vragen worden extra urgent wanneer een plaat begint met drie zulke geweldige nummers als hier, maar in de loop van het album komen dezelfde antwoorden als bij de vorige draaibeurten bovendrijven: omdat noch de arrangementen (orgeltje en gitaar steeds tegen de maat in, drums ingehouden) noch het tempo (alsof je de hele tijd in z'n 2 in de stad moet rijden) noch alles eromheen (het Rastafari-geloof, de ganja, "take it easy") mij liggen. Misschien ben ik gewoon teveel een witte kaaskop die houdt van een gitaar die af en toe in het rood gaat en een drumstel dat af en toe gaat wiebelen van de erin en erop gelegde energie, en daarvoor ben ik bij deze man niet aan het juiste adres. (Niet zíjn schuld natuurlijk.)
        Allemaal niet veranderd sinds ik op de middelbare school eerst de prachtige single van No woman no cry aanschafte (mijn eerste kennismaking met Bob Marley) en daarna de Live-plaat waar dat nummer in een langere en zo mogelijk nog mooiere versie op stond – maar een maand later had ik de plaat al weer verkocht omdat ik een hele plaat met reggae niet trok. Er is sindsdien wel het één en ander in mijn smaak veranderd, maar reggae is nog steeds niet een favoriet genre. Dat gezegd hebbende is dit een geweldige verzameling met zo te zien alle hoogtepunten en de klassieke singles uit de latere periode, dus wie zoekt naar één plaat met daarop het "beste" van een man voor wie het woord charisma zo ongeveer is uitgevonden lijkt me hier aan het juiste adres. Mijn geremasterde CD uit 2002 heeft naast de normale 14 nummers Easy skanking en Punky reggae party als extra tracks, me dunkt dat in plaats daarvan beter bij de vroege Island-periode of bij een liveplaat had kunnen worden gewinkeld, maar soit.

Het vrij onbegrijpelijke eerste deel van de eerste zin moet je eens nakijken denk ik. Of anders ligt het aan mij.

"Een plaat die valt in twee genres, en beide genres herken ik duidelijk als zodanig, en beide genres duiken vaak op in mijn collectie: namelijk het genre van platen waarbij ik me afvraag waarom ik ze niet vaker draai, en het genre van platen waarvan ik me afvraag waarom ik niet méér albums van deze artiest (of in dit geval: in in dit genre) heb." Ik vond het leuker om het wat compacter te formuleren, maar dat ging kennelijk ten koste van de begrijpelijkheid, helaas.

Ha, dank voor de uitleg. Nu lees ik de zin vanzelf begrijpend. Misschien dat het woordje 'voorkomend' in plaats van 'voorkomende' verwarring in de hand werkte.

Ja, nu ik jouw bericht lees besef ik dat die vorm van dat woord gewoon fout is omdat daar inderdaad "voorkomendE" had moeten staan. Bok geschoten!

Bericht kan je nog bewerken, toch?

Natuurlijk, stom! Vannacht niet aan gedacht, nú te laat. Nou ja. Bedankt voor de oplettendheid in ieder geval!

Legend is een album die je in de collectie moet hebben. Verplichte kost. Al wordt voornamelijk het vredige en plezante kant van zijn muziek belicht terwijl Bob Marley veel protestsongs heeft geschreven. Dat is een keuze maar die pakte in ieder geval goed uit. Gewoon een heerlijke reggae verzamelaar van een groots artiest.

In de tijd van de LP's had ik de albums Exodus, Kaya en uiteraard Live.
Op CD later Live en the very best of gekocht.

Nu, n.a.v. dit draadje, deze aan het luisteren via de stream. Tijdloos? Tijdloos!!
Ruim een uur lang prachtige muziek en uiteraard (weer) jeugdsentiment.

Paar jaar geleden in het filmhuis nog een prachtige documentaire over Marley gezien. Kortom: te jong gestorven fenomeen.