Graham Parker and the Rumour - Stick to Me (1977)

En zo werd Graham Parker in de slipstream van de punk/new wave van die jaren ook wat omhoog gestoten in de vaart der volkeren.
Al heeft zijn rockmuziek met flinke soulscheut daar niet zo heel veel mee te maken.
De wel enigzins (vooruit) punky single New York Shuffle hielp daar natuurlijk bij.
Wel een geweldig nummer trouwens.
Eentje waar je heel blij van wordt (get uptight tight tight).
Voor de rest is dit ook een goed album met smans knauwende zang als trekker.
De eerste 3 nummers zijn erg goed. Stick To me als straighte rocker.
Het soulvolle I'm Gonna Tear Your Playhouse Down (pretty soon) (ook bekend van Paul Young) en het reggae-achtige Problem Child.
Ook Soul On Ice een lekker nummer.
Beste nummer van de plaat is echter het werkelijk hemeltergend mooie Watch The Moon Come Down, met een prachtige opbouw. Krijg ik nog altijd kippevel van.
De ook al goede rocksong Thunder And Rain is nog gecoverd door Ellen Foley op Night Out.
The Heat in Harlem is ook al erg goed.
Overigens heeft deze man nog nooit een slechte plaat afgeleverd.

Ben op reis door new wave en aanverwanten en belandde zo vanaf Dead Boys bij deze elpee uit oktober 1977, die ik voor de verandering wél heb staan. Was echter vergeten dat ik bovenstaande bericht al had gepost.

Vanmiddag herbeluisterd. Vallen me nieuwe zaken op? Jazeker!

Zo realiseer ik me dat single New York Shuffle dankzij de radio mijn eerste kennismaking was met Graham Parker. Vanmiddag viel me bovendien op dat dit zijn eerste album was waarop hij de energie uit punk en new wave integreerde in zijn muziek. Zijn beste album tot dan toe.
Ook noemenswaardig is dat begeleidingsgroep The Rumour na de vorige Parker Heat Treatment uit 1976 hun eerste plaat zonder de frontman uitbracht, het lekkere Max uit juli '77. Oftewel, een drukbezet kwintet met een begeleidings- en eigen carrière.

In april 1978 zou hun Frogs Sprouts Clogs and Krauts volgen, een maand later verscheen van hen met Graham Parker livedubbelaar The Parkerilla.

Maar ik reis eerst verder door new wave uit het najaar van '77 en kom bij een obscure EP waarop nare dingen over Nederlanders worden beweerd: Another Close Shave van Engelsman John Dowie.