Guns N' Roses - G N' R Lies (1988)

Wat een onzin. Dat zijn hele andere (minder pure) uitvoeringen dan die je hier hoort.

En zo is het!

Nee niet leuk die 8 minuten durende move to the city op live era?

Vooral totaal anders.

De versie van Deep Purple's Space Truckin' op Live in Japan is ook nogal anders dan op Machine Head.

Ja, daar heb je een punt. Maar ook daar kun je een favoriete uitvoering uit kiezen. Daarom stond er ook dat het voor mij geldt. Heb me best verveeld toen ik deze lies weer eens een slinger gaf. Maar dat mag ieder voor zich uitmaken, natuurlijk.

Ja, wel eens.. heb 'm nu op vinyl, en als kant B komt het lekker uit de verf.
Ook eens dat de live EP (kant a op de lp) zwak is, en weinig boeit.

over het geheel net een voldoende, maar voor kant B zou ik er zo 4 of meer voor geven.

Ik heb dan weer precies het tegenovergestelde. Niet dat ik kant B slecht vind (integendeel) maar die live nummers zijn zó typisch GN'R! Ik lees hierboven dat ze later veel beter werden. Ja klopt. Maar ook een compleet andere band. De live opnames zoals ze hierop staan dat is de pure, echte GN'R. Wat mij betreft althans. Blijf erbij dat de sound en de feel met het vertrek van Stradlin en Adler verdwenen. Ze kregen er met Clarke en Sorum technisch betere muzikanten voor terug maar die typische GN'R sound was daarmee voltooid verleden tijd.

Heb dit plaatje altijd wel wat gevonden, niet wereldschokkend maar het heeft wel zijn charme.
Move To The City, Mama Kin maar ook de laatste 4 akoestische songs zijn goed te pruimen .
Het controversiële One in a Million duurt wat lang maar vormt ook een fijne worp. You're Crazy stond ook al op Appetite maar in een unplugged versie blijft deze song ook fier overeind.
Het ongecompliceerde karakter van dit plaatje spreekt mij eigenlijk nog het meeste aan, nog voor het theatrale karakter en de gezwollen ego's de volgende platen de 'spontaniteit' deels in de weg zouden gaan zitten.

Deze plaat net beluisterd na ervoor Appetite for Destruction volledig te hebben beluisterd. Een volwaardig album vind ik het ten eerste niet, vooral omdat de eerste 4 live nummers al uit 1986 stammen en een erg slecht en gruizig geluid hebben. De acoustische versie van Your'e Crazy zegt mij ook niet veel, dan vind ik Patience nog het leukste nummer, en dat is dan ook het enige nieuwe nummer waar ze toen mee kwamen. Leuk voor af en toe, maar hun debuut en in mindere mate Use Your Illusion I en II heb ik min of meer wel grijs gedraaid onderhand. Echter voor de eerste 4 nummers is deze ook niet te missen voor Guns 'n Roses liefhebbers, want zo klonken ze toen in de beginjaren. Ondanks de matige kwaliteit van die opnamen toch om die reden een aanrader.

En als je nou geen liefhebber bent van Guns N' Roses? Gewoon negeren?

Achterstevoren draaien in dat geval...

Krijg je ook gelijk de verborgen boodschappen mee.

De vraag is of ik zit te wachten op verborgen boodschappen van Axl. Of zou Guns N' Roses in achterstevoren draairichting wel goed klinken? Met andere woorden: zou er dan een minstens 4**** waardering van mij voor "G N' R Lies" inzitten? Ik ga het maar niet uitproberen.

Dat doet me terugdenken aan de tijd<1993 dat we regelmatig door de rekken zaten te spitten in de hoop wat nieuws te vinden. In de GNR bak troffen wij daar overal de bekende vier van aan. De Use Your Illusions, Appetite en deze. De eerste twee genoemden waren zo krankzinnig gewild dat iedereen die ik kende één daarvan in hun verzameling had, het was als Zelda en de Super Mario Brothers voor de Nintendo, grote kans dat iemand die bezat, maar niemand had deze Lies te leen. In mijn herinnering werd het ook verkocht als een regulier album misschien ook wel voor 40HFL. Dat kan ik me niet helemaal meer herinneren, maar nog wel dat er voor The Spaghetti Incident? nog reclame werd gemaakt tijdens de blokken van Loeki de Leeuw.

En wat vind je van de muziek?

Fijn tussendoortje, vooral kant twee. Daarna werd alles slechter

Niet per se slechter, op de Illusions stonden best mooie nrs maar de feel was wel weg ja, daar hadden ze toch echt Steven Adler voor nodig.

Illusions zijn prima werken van de band, maar goed voor mij zijn die 2 platen pure jeugdsentiment. Appetite is het beste wat ze ooit gemaakt hebben, en dit is en leuk tussendoortje. De live nummers laten een oude rebelse Guns n rosés horen en daarna kan je uitrusten met en paar akoestische nummers. Wat met patience nog en hit opleverde.
Leuk om op z’n tijd is draaien, maar pak deze toch wat minder als de 3 andere genoemde

‘Live’ mag je overigens best met een korreltje zout nemen. Het zijn studio opnames waar live publiek in gemixt is. desalniettemin inderdaad een leuke plaat. Het heeft inderdaad een goed beeld van GnR in die periode.

Goh! Nooit geweten! Waar heb je dat gelezen of gezien?

Ik weet niet of je nu sarcastisch bent of niet . Maar ik zal toch serieus antwoord geven. Het is volgens mij algemeen bekend dat het niet echt live is? Geen idee waar ik dat gelezen heb. Ik zou het na moeten gaan zoeken maar volgens mij heb ik eens gelezen dat het een publiek is van één of ander (groot) festival. Als ik toch grappige weetjes aan spammen ben; het ‘Uzi Suïcide’ platen label is ook gewoon een Geffen label. Geffen wilde om wat voor reden dan ook Live… niet uitbrengen onder hun eigen naam.

Eddie verbaasd mij ook wel een beetje. Dat er wat aan gepoetst en gerommeld zou zijn is me niet vreemd, maar dat het echt zo gemixd zou zijn, had ik niet verwacht. Als je goed luistert hoor je hier en daar toch wel wat foutjes en rommelen. Dan zou je toch echt zeggen dat het live is

Volgens mij zijn die vier songs gewoon demos met het publiek van Texxas Jam'78 erin gemixt.

Enige wat ik weet dat het dezelfde opnames zijn die op mini live ep : Live?!*@ Like a Suicide zijn uitgebracht toen. En altijd gedacht dat het echt live was

Het zijn wel meer dan ‘gewoon Demo’s’ ben ik inmiddels achter. Dat dacht ik namelijk ook altijd.
Door jullie verbazing ben ik even gaan googelen, ik begon aan mezelf te twijfelen . Er is voldoende te vinden over deze ep om echt wel zeker te kunnen zeggen dat het live publiek is in gemixed. ('Live ?!*@ Like A Suicide')

Het is een Gefffen release maar men wilde met Guns n Roses een soort straatrattenimage optuigen en zodoende werd Uzi Suicide geboren.Het was allemaal net zo in de markt gezet als Backstreet Boys. Het voelt rauw maar het is eigenlijk best een slappe start met gezapige Rose Tattoo en Aerosmith covers en wat eigen natte scheten. Het is wel vurig gebracht. Dat wel.

Het bleek voldoende reclame om de band te kunnen katapulteren naar Appetite For Destruction. Gelukkig hoorden we toen ook wat meer vakmanschap.

Ik denk dat Geffen wel grotere plannen had met Uzi Suicide, ook de albums van Hanoi Rocks zijn destijds heruitgegeven op het Uzi Suicide label, net als de solo plaat van Duff McKagan. Geen idee waarom alleen deze platen zijn (her)uitgebracht op Uzi Suicice.

Nee, ik was wel degelijk serieus! Ik heb altijd gedacht dat dit live opnames waren.
Ik kon ze altijd wel waarderen. Lang geleden dat ik ze gehoord heb, overigens.

Bestond Uzi Suicide wel echt? Ik dacht altijd dat dit een bedacht label was om de band meer underground cred. te geven, maar dat feitelijk niet meer was dan een logo.

Het was een fake label. 100% Geffen