Guns N' Roses - G N' R Lies (1988)

Vraag het hem zelf: klik

Dit is ook geen opvolger, maar meer een marktvullertje.
Patience is redelijk doodgedraait, Use To Love Her vind ik het beste nummer hier. De live-nummertjes zijn okee maar niet meer dan dat.
One In A Million vind ik weer zo'n belachelijk nummer, dan kom je er weer eens achter wat voor eikel Axl is.

2,5.

Niet te verwarren met: klik

Volgens mij is het enige nummer van Manson dat GnR ooit opnam "Look At You Gain Girl" (de hidden track van The Spaggetti Incedent). En staan er op Lies geen Manson nummers, Echter over het nummer One In A Million is echter wel een hoop tramelant geweest, en dan vooral vanwege de zin; Immigrants and Faggots/They make no scence to me/ they talk so many g#ddamn ways/its all greek to me.

Ging het niet meer om: spread some fucking disease? Daarnaast hadden ze het ook nog over police and niggers. Juist het punt van het nummer, volgens mij althans, was dat de ik-figuur in het lied schijt heeft aan alles en iedereen omdat ie als 'smalltown white boy' het allemaal niet snapt, onbekend maakt onbemind en wat de boer niet kent dat vreet ie niet, zeg maar.

Ik blijf het wel een lekker nummer vinden, ondanks de tekst.

Leuk albumpje, vooral Patience springt er echt bovenuit. Jammer dat het live-gedeelte niet echt live is, maar verder een leuke plaat die niet echt het niveau van hun andere platen behaalt maar zeker niet slecht is. 3,5*

Het live gedeelte is juist erg live.

Weet je niet dat het helemaal niet live bleek te zijn maar gewoon gemonteerd was in de studio om het live te laten klinken.

Ja ok, maar dat wil toch niet zeggen dat ze die versie ook op de cd hebben gezet? Maar je hebt wel gelijk dat ze vroeger wel goed live waren maar de stem van Axl wordt er niet beter op. Tegenwoordig is hij wel weer aardig maar eerst (UYI) stelde het niet zoveel voor, live dan.

Zijn de 4 laatste nummers van voor, tijdens of na het album 'AFD'?

Na, die 4 nummers waren nog snel even opgenomen om de LP lengte te bereiken.

Het zijn overigens niet allemaal nieuwe nummers. Patience werd al live gespeelt voor AFD en You're Crazy staat natuurlijk ook al op AFD.

Niet slecht dit album, al moet de groep er nog inkomen. Patience is een zet naar meer, maar de sterkere nummers zijn Used to love her en Mama Kin. Je hoort dat de groep nog niet helemaal goed in z'n vel zit en zoekt naar een eigen sound. Desondanks zijn het zeker in de jaren '80 opvallende rockhits. En dat ze achteraf verder gegaan zijn ondervindt je aan de volgende albums.

Zoals hier al gezegd is,dit album lijkt alsof het gaat om "even snel wat geld verdienen".
Maar 8 nummers,ok dat kan nog.
Maar die 8 nummers zijn vele malen minder (op Patience na) dan degene op AFD en USI 1 en 2.
En ik vind het persoonlijk gewoon jammer dat Patience niet op USI staat,dan had dit hele album zoiezo niet gehoeven.
Ik kan er ook niet meer van maken dan een 2.5,omdat Patience er op staat.

'Een dagje werk en scoren maar!' aldus Slash en zijn eerlijkheid siert hem. Goede zet om een oude live EP op te leuken met een accoustische sessie. 'Patience' blijf ik de laatste dagen kapot spelen, romantische bui noemen ze dat volgens mij en One in a Million vind ik een prima song. Tekstueel vloog Axl hier wel uit de bocht maar goed.. Axl is nu eenmaal de meest complexe aardbewoner.

Zoals PartyMarty ook al aangeeft draait het bij het nummer one in a million niet zo zeer om de eerste paar coupletten. Het nummer probeert de verschillen aan te geven van de ´´witte´´ platteland steden en de grote amerikaans steden. In het laatste couplet komt dat ook na voren.

´´Radicals and Racists
Don't point your finger at me
I'm a small town white boy
Just tryin' to make ends meet
Don't need your religion
Don't watch that much T.V.
Just makin' my livin', baby
Well that's enough for me´´

Zwakke opvolger van AFD. Meer een tussendoortje maar dat had eigenlijk niet gemogen. Gelukkig maakten ze met UYI alles weer goed.

Heb dit altijd al een vrij ruk album gevonden, alleen Move to the city vind ik erg lekker klinken. Te veel inspiratieloze nummers of te rustige nummers. Deze hadden ze van mij wel kunnen overslaan en Patience en Move to the City op Appetite for Destruction mikken.

Move to the city klinkt inderdaad echt goed!
Maar dat ze het er gewoon bij hadden moeten mieteren vind ik onzin, dit hebben ze gedaan zodat mensen kunnen zien hoe ze live klinken en uit de studio. Dus ik vind dit eigenlijk wel een goede zet van hen, alleen Used to love her... had er niet op gehoeven.... en een nummertje extra had ook geen luxe te veel geweest

Ik vind het een beteje jammer dat er publiek op is gemixd, op mijn orginele EP is dat gelukkig niet het geval

De eerste 4 nummers vormen de Live ?!*@ Like A Suicide EP (ook al zijn die niet live..). Zoals ik daar ook al zei vind ik die nummers niet slechter dan hun grote hits.

In het tweede gedeelte gaan GnR op de rustige tour verder, wat ze goed afgaat. Ik kende deze nummers vooral als live uitvoeringen, dus is het ook wel eens leuk om ze nu op de rustigere manier te horen. De zang in Patience vind ik niet zo, pas vanaf de 5e minuut hoor ik die typische Axl zang, maar toch is het een sterk nummer. Used to Love Her vind ik ook erg leuk. You're Crazy heeft wel wat weg van de 'jaren 70 rock'. Sterk zangwerk, pakkende riffs en een leuk klein bluessolotje. One In A Million is ten slotte ongelofelijk pakkend, geweldig nummer (ook al klinkt de gitaar een beetje raar).

werkelijk een schitterend album..
het boekje is trouwens ook nog origineel

Dat is het laatste nummer op Spaghetti Incident. Look at your gain girl heet het nummer, en het is een verborgen nummer. Een heel goed nummer overigens...

Een aardig tussendoortje, al moet ie het wat mij betreft van de 2e helft hebben; het acoustische gedeelte. het 1e live klinkende gedeelte is ok, maar ook niet meer; het beste vind ik nog de cover Mama Kin en in mindere mate Reckless; lekker energiek,dat wel.

Alleen voor het 2e gedeelte ben ik al blij dat ik deze heb; de prachtige acoustische ballad Patience, het lekkere en humorvolle Used To Love Her, de losjes 'swingende' versie van You're crazy en de goeie afsluitende rocker One In A Million.

Don't need your religion, do'nt watch that much TV. Geweldige zin!

Iedereen zit wel te zeiken dat het zo weinig is, en zeker na Appetite.

Maar de kwaliteit, zeker van de akoestische nummers is hoog, je kan wel degelijk zien dat Guns 'N Roses een getalenteerde band was, want nu stelt het natuurlijk vrij weinig voor, ookal was Chinese Democracy niet eens zo slecht. Axl zet niet een overdreven hoge stem op(dan heb ik het over de akoestische nummers) en Slash kan toch ook goed toveren met akoestische gitaren!

En ja, de "Live" nummers die niet live zijn.. Ik vind het goede nummers en zo heb je een prima kijk op de vroege periode van de Guns, voor dat Apetitte for Destruction was opgenomen. Wilde, energieke rock 'n roll. Als ik het niet fout hoor, dan heeft Adler zelfs op Reckless Life zijn dubbelbass nog! Dat klinkt wel machtig!

En de cover van Aerosmith zit ook goed! Maar nu eventjes een vraagje, Nice Boys was toch een cover? Zodra ik de CD rip staat er bij de schrijvers Axl Rose, Duff McKagan..

Maar ik vind dit zeker geen middelmatig album, het laat je de Guns N Roses proeven van 2 kanten die je(als je de EP niet hebt) nog niet gezien hebt, je hoort ze lekker rauw en ruig in de begin periode en je hoort ze op de akoestische tour!

Ik geef de plaat 4 sterren

Nice Boys is een Rose Tattoo cover, ja.

een erg lekkere Rose Tattoo cover trouwens. Hoewel hij door GnR wat ranziger neer gezet wordt wat de kracht van het nummer ten goede komt.

vind move to the city wel het minste nummer, maar ook die is niet slecht...patience kan ik door en door blijven luisteren prachtig nummer vooral de intro