Guns N' Roses - G N' R Lies (1988)

Orginele EP zonder ingemixed publiek? leg dat eens uit, volgens mij is de originele "live like a suicide" EP ook als 'live' EP verschenen, de nummers van die EP zijn volgens mijn weten op geen enkele officiële studio cd verschenen

ja ik weet dat het zo is, maar ik had eentje waar dat niet het geval was, zal dus ook wel een neppert zijn geweest. Heb m naar de lokale Plaarboef afgescheept

Erg leuk tussendoortje dat door de mega hit Patience onterecht als een volwaardig album wordt gezien. De akoestische nummers zijn erg geslaagd vind ik met Used to love her als hoogtepunt! Die solo in dat nummer is echt mega!! De live nummers zijn zeer acceptabel! Je hoort hier nog de echte Guns n ' Roses zoals het ooit bedoeld was; rauw, ruig en smerig! Tsjonge wat valt op hoe belangrijk Adler was voor de sound van deze band! Slash heeft het al eens in interviews aangegeven dat hij zeer belangrijk (en erg onderschat) was voor de typische Guns sound. Hoe goed Sorum ook is; Guns klonk na het vertrek van Adler nooit meer als Guns!
Middels de covers Mama kin en Nice boys laten de Gunners horen waar ze de mosterd vandaan hebben gehaald.

Lang geleden dat ik deze eens gedraaid heb. Mama Kin is een goed geslaagde Aerosmith cover. Voor de rest zijn de akoestische nummers de beste.

Lekker album, vind ik vooral fijn om te draaien op een warme zomerdag. Ondanks alle controverse rond het nummer One in a million blijf ik het een vet nummer vinden. Op de akoustische versie van You're Crazy kan je mooi horen hoe goed Axl z'n stem is. Dit album krijgt een 5 van mij, géén een nummer waar ik iets over te klagen heb!

Bij dit album altijd een dubbel gevoel gehad. Want om heel eerlijk te zijn skipte ik de eerste 4 nummers altijd (de live nummers dus). Heb er nooit echt wat aan gevonden.

Maar dan de laatste vier nummers......het akoestische gedeelte behoort tot het beste wat GNR ooit gemaakt heeft. Het over bekende Patience (wat mij nooit gaat vervelen) opent het bal. Daarna Used To Love Her. De heerlijke sarcastische tekst doet mij keer op keer weer glimlachen (You Ain't The First op UYI I doet hetzelfde).

Het al eerder uitgebrachte You're Crazy (Appetite For Destruction) wint in de akoestische uitvoering aan kracht t.o.v. het hardere origineel.

De afsluiter van het album is wat mij betreft het absolute hoogtepunt. One In A Million is muzikaal absoluut een van beste GNR-nummers ooit. Er is een hoop te doen geweest over de vermeend racistische tekst. Mijn inziens gaat het nummer inderdaad over racisme. Er word gezongen over een soort van racistisch ingestelde hoofdpersoon (staat misschien ergens model voor?), die inderdaad alles verafschuwd wat niet in zijn straatje past. Het refrein is een commentaar op die persoon en zijn bekrompen denkbeelden:

You're one in a million
Yeah that's what you are
You're one in a million babe
You're a shooting star
Maybe some day we'll see you
Before you make us cry
You know we tried to reach you
But you were much to high.

Affijn, tot zover mijn diepzinnige analyse! Kopen die cd...voor die laatste 4 nummers!

Het is bij jou (Brain) door de jaren heen nooit zover gekomen dat je de live nummers ook bent gaan waarderen en je mensen aanraadt om de cd of lp voor áller nummers te kopen?

Nee....sorry vielip......dat is er in die 22 jaar nooit van gekomen!

Ik denk dat ik na 22 jaar daar ook geen moeite in ga steken.....er zijn nog zoveel andere mooie cd's die ik nog niet gehoord heb

Oké dat kan...ik vind die live nummers juist akelig goed het gevoel weergeven waar Guns 'n Roses voor stond destijds. Niet dat ze zo fantastisch nagespeeld worden (juist niet) maar dat rommelige, ruige, smerige was juist zo heerlijk Guns destijds!

Ik ben dan ook geen fan van het eerste uur denk ik. Ik ben er toendertijd ingerold toen mijn broer de LP van Appetite For Destruction kocht. Eerlijk gezegd vond ik dat eerst regelrechte takkeherrie.

Maar.....toen kwam Patience uit (waar mijn broer de single van kocht). Die is, mede door mijn gebruik, letterlijk grijs gedraaid. Van het een kwam het ander, ik kocht "GNR Lies" en Appetite heb ik met terugwerkende kracht alsnog leren waarderen.

Neemt niet weg dat ik meer waardering heb voor het wat meer gepolijste geluid van GNR (het akoestische gedeelte en de USI I & II) dan het wat rauwere (soms naar punk neigend) geluid van daarvoor.

En daarnaast: ik heb GNR als live-band nooit tot de wereldtop vinden behoren. Daarvoor was o.a. de zang van Axl live te wisselvallig voor (ik ben naar 2 concerten geweest). Als componist was de man soms geniaal, als zanger was hij een van de mindere schakels (ondanks zijn herkenbare geluid). Vergelijk het een beetje met Anthony Kiedis van RHCP: zeer kenmerkend voor de band maar puur als muzikant gezien de zwakste schakel (ook zij zijn door de gebrekkige zangkwaliteiten van Kiedis niet de top live-act die ze horen te zijn).

Je eerste stuk verklaard denk ik een hoop wat betreft je mening over het live gedeelte op dit album. Mooie uitleg. Ik ben zelf ook geen die hard fan van het eerste uur maar vind dat ze na Appetite for destruction en Lies minder en minder zijn geworden.
Wat betreft het live gebeuren heb je, wat mij betreft, volkomen gelijk.

Ik heb hem nog op Elpee. Ik draaide eigenlijk altijd de b-kant. Later de cd gekocht en toen kwamen de eerste 4 nummers ook vaker voorbij. Die zijn niet slecht, maar ook niet super. De ackoestische zijn nog steeds een stuk aangenamer om naar te luisteren

"G N' R Lies" bestaat uit twee kanten. De eerste kant zijn liveopnamen en de tweede kant zijn akoestische nummers. De eerste twee liveopnamen kunnen me niet zoveel bekoren. "Move to the City" en de Aerosmith cover "Mama Kin" zijn daarentegen alleraardigst. De tweede kant van "G N' R Lies" vind ik stukken beter. "Patience" is gewoon een mooi liedje. Het past niet echt bij Guns N' Roses, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het liedje. De teksten van "Used to Love Her" en "One in a Million" zijn sarcastisch en venijnig en doen daarmee de reputatie van Guns N' Roses eer aan. Al met al is deze plaat lang niet zo sterk als "Appetite for Destruction", maar het is een aardig tussendoortje, meer niet.

Guns N' Roses hebben mij live nooit kunnen overtuigen. En al zeker niet met deze covers.
Het akoestische gedeelte vind ik dan weer wel prachtig. De band blijkt behoorlijk goed met deze stijl uit de voeten te kunnen. Back to the roots van slash en vooral Izzy vermoed ik.
Het klinkt in ieder geval natuurlijk en erg geinig.

Jammer dat ze niet de tijd genomen hebben om er een geheel akoustische plaat van te maken.
Had voor mijn part vier akoustische (goede en orginele) nummers gecoverd. En deze plaat had een echte mooie sfeer/feel meegekregen.
Nu blijf ik aanhikken tegen die eerste vier zeer matige live nummers. En kom niet verder dan drie rooie ha lollies.

En of de tekst van One in a million nou zo eerbaar gebleken is voor de Gunners hun reputatie betwijfel ik ten zeerste.Die ging zelfs voor de krullebol/hoed te ver.

Dit is dus eigenlijk uit 1986, en dan de eerste 4 nummers maar dan live.

Is de rest wel speciaal voor dit album gemaakt of zijn dat misschien demo,s?

Als hier hun eerste elpee opstaat met nog een allegaartje aan nummers, dan lijkt het mij eerder een verzamelalbum uit de beginperiode en 1989, hoort deze niet tussen de verzamelaars te staan dan?

Ik heb het idee dat je deze een beetje kunt zien als garage Inc van Metallica, gewoon een tussendoortje met covers en nummers uit hun begintijd.

De eerste vier nummers vormen samen de Live ?!*@ Like a Suicide EP uit 1986. De laatste vier nummers zijn akoestisch en zijn opgenomen in 1988. Destijds werd het gepresenteerd en gemarketed als een studio-album. Technisch gezien is het een EP met bonusnummers ofzo.

Garage Inc bestaat uit louter covers. Hier staan maar 2 covers op.

De live tracks zijn aardig om eens te horen hoe de band begon. Met name Move To The City springt er positief uit. De echte krenten in de pap staan natuurlijk op kant B. Ik had wel een heel album in deze setting willen horen.

One In A Million is echt prachtig. Axl kruipt in de huid van een kortzichtige redneck. Erg dapper. Op youtube staat een filmje dat ze dat nummer voor het eerst spelen. Je ziet duidelijk dat de andere bandleden zich wat ongemakkelijk voelen als Axl losgaat over police and niggers.

YouTube - Guns N Roses - One in a Million

One In A Million is inderdaad prachtig. Altijd al mijn favoriet geweest van dit album. Het laatste deel waarin Axl meer schreeuwt levert elke keer weer kippenvel op.

Ook leuk is het nummer Cornshucker: http://youtu.be/EkUxtb_JgP4. Een outtake van de acoustische sessies, gezongen door Duff en Axl.

Duff die zingt... dat vind ik nogal duf.

One In A Million is ook mijn favoriet. Een trailertrashballade die recht uit het hart lijkt te komen.

Ik heb dit album laatst nog weer eens gedraaid. Op de één of andere manier bevalt 'ie me altijd wel. Op kant A lekker raggen in de beste Guns traditie om daarna op kant B lekker relaxed bij te komen met die akoestische setting. Wat die live nummers betreft; het is misschien niet allemaal even perfect gespeeld maar jongens wat een energie en beleving! 'This is song about you fucking mother'...en dan die begin riff van Mama kin, heerlijk!! Ik verhoog naar 4*, wat kan mij het schelen...

Niet echt een bijzondere plaat... het ramt wel lekker live! het nummer dat er voor mij echt uitspringt is Mama Kin! Wat fijn om hierbij het volume even omhoog te knallen

Zijn de live nummer hier beter gespeeld dan op live era 1987-1993?

Steven Adler zegt dat het studionummers zijn met ingemixed publiek.

Dat verbaast me. Het klinkt anders dan studionummers. Het klinkt juist typisch live. Zowel de muzikale begeleiding als de zang van Axl. Wellicht hebben ze het wel gewoon live in de studio gespeeld. In een keer, zonder stops en latere fills. Want zowel qua zang en qua muzikale begeleiding is het allemaal in mijn ogen wat haastig, wat minder afgewerkt.

Ik wilde net zeggen: live in een studio, zolderkamer of schuur kan ook gewoon. Metallica deed het ook voor de B kant van de Jump In The Fire single.

Zoiets zal het dan wel zijn geweest inderdaad want je hoeft geen expert te zijn om te horen dat er niks aan gesleuteld is. Het is allemaal lekker vuig en sleazig en heeft een echte 'live feel'.

Ja, wel vuig en zo. Maar ik vind het ook duidelijk van mindere kwaliteit. Je hebt bands die live nog beter uit de verf komen dan in de studio (zoals de door ons beiden bewierookte Springsteen, vielip! ). Maar dat geldt zeker niet voor G N' R in mijn beleving.
Ik vind de laatste vier nummers dan ook interessanter. De versie van You're Crazy vind ik ook erg mooi. Axl laat daar zien wat hij met zijn stem allemaal in zijn mars heeft. Of 'had' moet ik zeggen.

You're Crazy vind ik hier niet zo heel veel aan. Een niemandalletje. Net als Used To Love Her. Tot en met de eerste vers is het leuk daarna is het net als mijn dochter die twintig keer dezelfde grap maakt.
De rest vind ik meer dan oke. Gisteren ook nog even de eerste vier nummers door de speakers laten gieren. Damn! Wat rockt dat hard. Met inderdaad geweldig zangwerk van Axl Rose.

@Rogyros; ja je hebt gelijk als je zegt dat G N' R live niet die toegevoegde waarde heeft die andere bands wel hebben. Maar daar ging het me ook eerlijk gezegd niet direkt om. Ik vind juist die bravoure en branie die van die live nummers afspat zo gaaf. Dat past precies bij deze band. Zeker in die tijd!

@Edwynn; Ik vind Used to love her juist een klein hoogtepuntje. Komt eigenlijk voornamelijk door die gitaarsolo. Ik weet niet of Slash of Izzy 'm speelt maar damn, wat een geweldig stukje gitaargepingel!