Guns N' Roses - G N' R Lies (1988)

Volgens de Engelstalige wikipedia speelt Slash 'lead acoustic guitar on tracks 5-8' en Izzy Stradlin speelt 'rythm acoustic guitar on tracks 5-8'.

Slash dus. Zeker een geweldige gitaarsolo op You're Crazy.

Op de 1 of andere manier heb ik zin om deze ooit nog eens te beluisteren, maar anderzijds als je deze niet gehoord hebt van deze band heb je denk ik ook maar weinig gemist.

Misschien komtet er ooit eens van, met mij weetjut ma nooit.

Met Appetite en Use Your Illusion 1 en 2 en live era komjokken ent.

Ik vind die akoustische nummers zeer geinig.

Sterker nog; ik vind dit album fantastisch! Zal ook zeker met jeugdsentiment te maken hebben maar toch...

Ik ben eigenlijk ook best benieuwd naar hun EP van voor Appetite For Destruction.

Als er nog een guns N Roses album komt dan is het wel deze.

Bedoel je Live From The Jungle of Live Like A Suicide? Die laatste staat dus ook op Lies en de eerste is een samenraapsel van wat b-kantjes dat volgens mij alleen in Japan is verschenen.

Ik bedoel de eerste 4 nummers van hun EP die op deze staan, en waar nog 4 acoustische nummers zijn toegevoegd.

Denk dat ik vanmiddag maar even ga kijken of ik deze kan scoren.

One In A Million is als ik me niet vergis geschrapt.

Als dat zo is, kun je hem beter laten liggen. Wat mij betreft.

One In A Million (zeker de coupletten) lijkt gebaseerd op de songstructuur van Alice Cooper's Ballad Of Dwight Fry. (voor zover ik me herinner)

Deze heb ik vanmiddag toch maar in huis gehaald, en one in a million staat er gewoon op.

De eerste 4 live nummers klinken erg energiek en het geluid klinkt ook goed, wel klinkt het als wat doorsnee hardrock, maar de voorbode op wat zou komen is wel duidelijk te horen.

Deze heb ik veel liever dan dat Italiaanse of dat chinese album, als ze bij hun roots waren gebleven was alles vast goedgekomen.

Tuurlijk Ricardo, dan hadden ze nog heel wat Hotelkamers verbouwd

Wist niet dat het ook bouwvakkers waren.

Ik meen dat eens ergens gelezen te hebben. Ook een nummer van The Spagetti Incident zou bij de nieuwe persingen eraf gehaald zijn. Maar blijkbaar is dat niet gebeurd. En dat is maar goed ook !

Rose heeft wel wat te verstouwen gekregen met dat nummer. Toestanden met die gasten van Living Colour enzo. Maar ik kan niet zo gauw ontdekken of er persingen bestaan zonder One In A Million.

Op The Spaghettic Incident staat Look At Your Game, Girl van Charles Manson als hidden track. Oorspronkelijk bedoeld als gewoon nummer voor erbij, maar later van de tracklist afgehaald. Het nummer staat er volgens mij altijd wel op.

Axl was ook niet zo blij met de rest van de band. Volgens zijn gevoel had de band hem in de steek gelaten. Door niet echt voor hem op te komen toen de kritiek losbarste.
Met name Slash had zo zijn bedenkingen. En dat lijkt me wel logisch.

Zoals ik het begrepen had was het helemaal niet de bedoeling om het Charles Manson nummer op Spaghetti te zetten, maar heeft Axl dat toch gedaan zonder met de overige bandleden te overleggen. Vooral Slash scheen daar erg verbolgen over te zijn.
Axl heeft de juridische rechten van Guns N' Roses, dus de rest kon formeel weinig doen en dus bleef Look At Your Game, Girl erop. Maar goed, zo heb ik het begrepen. Ik heb het niet meer nagezocht.

Overigens vind ik Look At Your Game, Girl een behoorlijk goed nummer.

Edit: Op de Engelstalige wikipedia staat het volgende:

Despite protests from Rose's bandmates, an unadvertised cover of Charles Manson's song "Look at Your Game, Girl" was included on the album at Rose's request, at the end of which Rose says, "thanks, Chas". The CD release gave no track number to the song and could only be found by listening through the silence after the final documented track on the album. In early 2000, Rose said that he would remove "Look at Your Game, Girl" from re-issues of the album, citing that critics and popular media misinterpreted his interest in Manson and that a misunderstanding public no longer deserved to hear it.[13] However, the song is still present on the album, and in recent re-issues, "Look at Your Game, Girl" has been added as a separate, 13th track.

Tja, het zal wel. Ik vind het wat onlogisch dat je zo'n nummer wél opneemt en dat zeikt over dat het er niet op moet komen. Ik neem aan dat ook bij Slash vantevoren bekend was dat het een Manson-nummer is en dat die figuur wat omstreden is in de VS? Aan de andere kant kan die Jack Daniels er behoorlijk in hakken op onbewaakte ogenblikken dus dat weet je maar nooit.

Maar zulk soort geintjes haalde Axl wel vaker uit. Bij de opname van Sympathy for the Devil bijv stond er opeens een nieuwe ritme gitarist voor hun neus. Niemand wist ervan behalve die rooie natuurlijk.

Ik vind zowel het live gedeelte, de eerste 4 nummers dus echt super, maar ook de acoustische nummers vind ik echt super.

deze is eigenlijk niet te missen voor de guns n roses liefhebbers, maar wel een stuk minder dan appetite en de use your illusion albums.

deze koop je pas als je die andere albums al in huis hebt.

Das wel lastig dat je, net als ik , het album al in 1989 heb gekocht. Dat is 2 jaar voor het uitbrengen van de use your illusion albums

Heb je niet eens die Illusionhandel afgewacht vooraleer je deze aanschafte?

S.C.H.A.N.D.E.!!

erg he! Ik weet ook niet hoe ik er mee moet leren leven

Niet echt een bijzondere cd. 'Patience' steekt er wel duidelijk bovenuit in vergelijking met de andere albumtracks.

De accoustische nummers maken dit album zeer de moeite waard!

Vergelijkbaar ook met My World op UYI2. De rest van de band wist van niets, en hoorde het nummer pas voor het eerst toen de albums al in de winkel lagen.

Deze cd heb ik in 1989 veel gedraaid. Lekkere rock van de heren, soms (zelfs) mooi, zoals op het beste nummer Patience. Dat akoestische tweede gedeelte is ook het beste stuk, waarbij ik Used To Love Her & One in a Million ook erg goed vind. Maar met het eerste gedeelte van de plaat, het live stuk, is ook niet veel mis. Zeker Mama Kin & opener Reckless Live zijn ook prima. Het is alles bij elkaar heel anders dan Appetite For Destruction, maar het is wel een goede plaat.

De moeite waard voor Patience en I used to love her, maar voor de rest vind ik dit album niet zo heel veel toevoegen aan het oevre van de mannen.

De 3 reguliere albums appetite, en illusions, zijn wel essesntieel, samen met 2 voorgenoemde nummers, maar dan houdt t voor mij ook wel op.

Ik vind het live gedeelte van dit album erg zwak, zeker als je bedenkt hoe goed ze later werden.
Deel 2 vind ik echter fantastisch. Heel sfeervol controversiële teksten, lekker gespeeld en ingetogen gezongen.
Dankzij deel 2 vind ik dit album zeker de moeite waard en een must voor GNR liefhebbers.

Ik vond het toen wel een aardig tussendoortje. Nu vind ik het amper nog de moeite waard mede ook omdat de helft terug te vinden is op Live Era 87-93.