Guns N' Roses - Use Your Illusion I (1991)

Dit is voor mij pure jeugdsentiment. En dan wel m’n reddende goede jeugdsentiment. Begon aan de middelbare school in deze tijd. Ik was vooral met Normaal, en jaren 70 en 80 hardrock &metal bezig. Waar de rest van de school met Bands als pearl jam en Nirvana bezig waren,(waar ik helemaal niks mee kon) en al snel die verschrikkelijke hardcore. Gelukkig was daar ook nog Guns n roses. Met en slash die al rokend op z’n gitaar stond te raggen. Metallica werd voor mij steeds minder en minder in die tijd, en tja natuurlijk werd nog wel goede muziek gemaakt in die tijd, maar daar hadden m’n klasgenoten niet van gehoord of was niet de hipe dus wat moesten ze daarmee. Gelukkig daar nooit aan mee gedaan. M’n vader heeft me goed opgevoed met muziek, maar was blij dat ik tegen hem kon zeggen met Guns n roses, kijk er word nog muziek gemaakt. Natuurlijk appetite en lies zijn voor mij ook de albums van de mannen, en natuurlijk kan je over de lengte van de plaat discussiëren. En ja na 12 nummers stort het niveau wat in. Maar toch staat hier genoeg op waar ik van genieten kan. 3,5 wou ik hem eerst geven, maar gewoon puur door de herinneringen van die tijd geef ik hem gewoon de 4. Kan mij het schelen. De redders van de hardrock in de jaren 90! En jullie kon ik gewoon noemen zonder reacties te krijgen van : huh wie zijn dit ? Bedankt slash en co!

Ik lees de opmerking van Poles Apart van 22 september jl. deze ochtend aan de ontbijttafel. Door onvoorziene uitgaven aan onze woning is er dit najaar een stevige aanslag gepleegd op ons spaarvarken. Geld om één of andere luxe box van GNR te kopen is op dit moment een onverstandige uitgave. Maar waarom iets kopen van Guns N' Roses? Zelfs als ik op 31 december de hoofdprijs in de oudejaarsloterij win gaat dat niet gebeuren....

Hij staat ook op Spotify, kun je er gratis van genieten:)

Ik had al de geremasterde versie op Shm CD: dat klonk erg goed. Nu heb ik in de sale de complete LP Box van Use Your Illusion I en II alsnog gekocht. En ik moet zeggen dat het beste geluid, dat vanaf (remastered) vinyl is. Ik heb ook het originele vinyl, maar dat klinkt toch een stuk minder ineens. Zo'n groot verschil hoor je niet vaak. Knap werk dus!

Nou, een tijd geleden mocht hun debuutalbum Appetite for Destruction een mooi bericht en dito lading sterren ontvangen en toen al kijkende naar mijn lage quotering van de opvolgers Use Your Illusion I & II, dacht ik: “Meen je dit?”

Ik vond deze UYI I jaren geleden een teleurstelling na AfD, en dat zal zo een beetje blijven, buiten Right Next Door to Hell, Live and Let Die en November Rain herontdek ik weinig wat me nog op het puntje van mijn stoel brengt. Liet hun debuut een constante dreiging en spanningsveld horen, dan treedt hier een verzadiging op. Benieuwd wat UYI II straks teweegbrengt.

Appetite is vuig, energiek, trekt snel aan je voorbij en het rauwe karakter van de plaat maakt het tot een van de beste hardrockplaten van de jaren 80.
Rose trok vervolgens meer en meer de regie naar zich toe, hij vond zichzelf god's geschenk voor moeder aarde en hij wilde de wereld iets teruggeven. Weg was het spontane karakter van zijn voorganger, het grote gebaar kwam om de hoek kijken en Axl had het idee om elke song tot in den treuren uit te melken.
Het gevolg; 2 platen die an sich best wel enkele fraaie composities bevatten en vanuit muzikaal oogpunt niet slecht zijn, echter met 75 minuten elk op de klok slaan de heren de plank in mijn ogen mis.
De kracht van de band zit hem in het maken van ruige korte songs, Axl zijn boodschap uitspuwt en het nummer af is voor je er erg in hebt.
Het laatste half uur - hoewel The Garden nog wel aardig is - kan ik een geeuw niet onderdrukken en begin ik bijna te knikkebollen bij Coma.
In 1991 vond ik beide Use Your Illusion platen geweldig, als opgroeiende puber had ik het ruigere gitaargeweld net ontdekt en was Guns N' Roses 'hot'.
We zijn nu een dikke 30 jaar later en beide platen komen nooit meer uit hun hoes, in tegenstelling tot de voorganger die de lekkere trek nog wel eens kan stillen.
Zijn het dan slechte albums? Zeker niet, maar als geheel maakt het simpelweg weinig indruk meer. Het is mij allemaal te overdadig, te pompeus en er is voor mijn gevoel teveel aan geschaafd.

Vandaag precies 34 jaar dat UYI 1 & 2 uitkwamen en vandaag weer eens met de (inmiddels behaarde) oren van een 20 jarige Von Helsing alles weer beluisterd en bevalt nog steeds (of weer). Hele zit, dat wel, maar staan wel degelijk meesterlijk mooie dingen tussen en wat fillers maar het eindresultaat maar er nog steeds zijn, óók na 34 jaar. Sindsdien hebben ze eigenlijk qua nieuwe platen geen ruk meer gedaan.