Paolo Nutini - Sunny Side Up (2009)

Benieuwd, beetje jammer van de cover.

Ik vind de cover juist wel leuk, geeft mooi het gevoel van de muziek weer. Er staan trouwens veel songtitels op de cover die niet alllemaal even gemakkelijk te vinden zijn.

Coming up easy en Candy vind ik top!
De eindes van die nummers zijn helemaal geweldig!

Ik draai helemaal bij! Echt een prachtige plaat die op z'n minst zo goed is als het debuutalbum. Dat zomergevoel komt ook steeds meer opdagen. Misschien zelfs wel vijf sterren waard...

Ja joh? Doet me eerder aan Dylan denken.. Maar klopt wat je zegt, dat kan alleen maar positief zijn. Maar hoe bedoel je dat dan? Lamontagnes laatste albums zijn vrij somber(zijn eerdere, Acre of Land, overigens niet). Dit vind ik toch niet echt somber..

Maar goed, goed album! Vooral de eerste nummers, bij de latere moet je een beetje inkomen. Begin met 4 sterren.

volgens mij weten wij over 50 jaar hoe iemand van 140 jaar zingt..als hij dan nog leeft en nog zingt. geniale stem heeft deze "jongen". Ook dit album luistert weer lekker weg. Ben nu pas op de helft, en alweer overtuigd!

Wat een lekkere zomerse vrolijke plaat. Zijn vorige album en plaat heb ik totaal gemist in 2006.

Die fluit op 'chamber music' is heerlijk in zijn eenvoud . 'Simple Thing' lijkt wel heel veel op de nummers uit de betere jaren van Johnny Cash, maar dat mag mijn pret niet drukken eerlijk gezegd!

Deze plaat moet je een aantal keer beluisteren en dan groeit het naar je toe.

Anders dan zijn eerst album toch, maar wat een heerlijk album. Lekkere zomerse vrolijke muziek, easy listening Ik ben om, al miste ik in het begin de wat meer catchy nummers van zijn eerste album.

Ten out of Ten, Coming up Easy & Pencil full of lead, heerlijk, Hopes are High vind ik ook leuk vooral door dat leuke melodietje met dat fluitje hehe super.

En ook Chamber music is een speciaal liedje dat echt groeit naarmate je het vaker hoort.

Cover is inderdaad nogal flauw. Vooral ook die stomme kleuren blehhh, jammer.

Wat een prachtig album! Heeeel lang naar uitgekeken!
Het is gewoon als je je ogen dicht doet of je Bob Dylan hoort...
Maar dit album staat vol met mooie teksten en geweldige liedjes! Staat hoog in me lijstje van albums van dit jaar! En daar blijft hij vast ook staan...

Die vergelijking begrijp ik niet.

In de OOR wordt (zeer) positief geoordeeld over de songs en de gevarieerde muziekstijlen. Alleen vindt men de zang dit keer onvoldoende, te krakerig....
Ik kan daar echt niks mee: volgens mij heeft Paolo ook op Sunny Side Up nog steeds zijn prachtige whiskey stem en klinkt dat juist heel fraai. Het haalt de mooie liedjes juist verder omhoog: als Paolo Giovanni Nutini van 22 (!) uit Glasgow die zingt, klinkt het wonderlijk mooi.

Er staan een aantal hele fraaie soul nummers op, met als hoogtepunt Coming Up Easy. Dit nummer is misschien wel het beste soulnummer van dit decenium. Het is erg mooi, loopt ook lekker uptempo door en de toeters en zang zijn geweldig. De begeleidingsband is lekker op dreef op dit nummer en trouwens op het hele album: op de juiste momenten komt er een heerlijke drive los, maar er kan ook mooi ingetogen gespeeld worden.

Er is de nodige variatie op dit album: van het Ska achtige 10/10 (wat klinkt dat vrolijk zeg!), via de soul van het uit de tenen gezongen No Other Way (naar zijn voorbeeld Otis Reading) en de dixie van het onweerstaanbare Pencil Full Of Lead naar chansons / troubadourliedjes. En nergens is het 'over the top' of te zoet. Paolo Nutini heeft een hele mooie cd gemaakt.

Vorige week luisterde ik even vluchtig de eerste twee nummers en was ik zwaar teleurgesteld door het enorme cheesy gehalte ervan. Gisteren ben ik toch maar verder gegaan bij nummer 3 en wat blijkt? Het wordt gewoon een heerlijke plaat vanaf dat moment. Paolo Nutini is misschien wel de meest interessante zanger uit het muzieklandschap van dit moment. Wat een prachtig stemgeluid. Hij klinkt als een oude man die kilo's levensbagage met zich meedraagt. En zijn liederen ook trouwens. Ik ga er nog eens de tijd voor nemen. Ik kan nu alvast beloven dat ik deze beter vind dan These Streets

Lekkere gevarieerde cd, luistert lekker weg..
Er staan een paar (meer dan 2) prachtige nummers op.
Vind qua soul nummers No Other Way er bovenuit springen,
het begin met de blazers vind ik briljant en het lekkere lome tempo,
de uithalen met hier en daar een snik, het klinkt als of hij het echt
zwaar heeft, zonder pathetisch te worden.. Echt top!

Ik hoor soms Bob Dylan, soms Donovan. Soms denk ik Sam Cooke te horen en soms Bob Marley. Paolo Nutini heeft een ongrijpbare stem en zijn muziekstijl is op z'n minst eclectisch te noemen. Vergeleken met zijn voorganger hoor ik minder rythm and blues en meer roots/reggae/soul. Waarschijnlijk wordt dit het ideale zomeralbum van 2009. Vooral de nummers 10/10, Candy, Pencil Full of Lead en Simple Things brengen ons in zomerse sferen. Dat het niet alleen maar vrolijkheid is in de muziek van Paolo is blijkt uit de serieuzere nummers Growing up besides you, Tricks of the Trade, het gospel-achtige High Hopes en Keep Rolling. Ook deze nummers hebben een heerlijk lichte zomerse sfeer. Paolo Nutini heeft mij wederom ingepakt met zijn bijzondere stem en aandoenlijke luchtigheid. Misschien moet hij in de toekomst iets meer een eigen stijl gaan ontwikkelen want nu lijkt het alsof hij het 'goed heeft gestolen', waar op zich niets mis mee is, maar wat er nooit voor zal zorgen dat ik hem met 5*en zal waarderen. Voorlopig 4*en en bovenal veel lof...

Ik heb het idee dat elk nummer ongeveer 25 seconden duurt en met een soort van kopiëren/plakken verlengd wordt.
De stukjes zijn namelijk wel overdreven hetzelfde (zowel gespeeld als gezongen)
Een fade-out zorgt dan voor het eind.

Is het nou inventief of armoedig?
Inventief maar?

mha wel een beetje armoedig vind ik zelf. De teksten zijn wel erg interessant en wat een heerlijke stem. Met de up tempo nummers kan ik eigenlijk niks. Het liefst heb ik de hele plaat gevuld met trage nummers als Tricks of the Trade.

Ik vind dit eigenlijk niet waar... veel nummers hebben een lekkere climax aan het einde..

Growing up beside you is ook een geweldig nummer vind ik. Van de up-tempo nummers kan ik de rock-n-roller Pencil full of led het meest waarderen. Misschien iets teveel flierenfluiterig voor je, Sven.

Paolo Nutini ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord..
Toen ik voor het eerst de cd luisterde vond ik er ook niet zo veel aan.
Nu heb ik de cd vaak genoeg geluisterd om er een echte mening over te hebben.
Ten of ten vind ik namelijk een lekker zomers nummertje, ik vind het een beetje reggea achtig, erg lekker.
Coming Up Easy vind ik geweldig, heerlijk soul vol nummer, vooral het einde is schitterend.
Growing Up beside you doet me eigenlijk helemaal niets, het klinkt niet slecht, maar het doet me niets.
Dan het nummer Candy, ook 1 van mijn favorieten.. Dit nummer is gewoon lekker pop. Het einde vind ik weer genieten van dit nummer, lekkere climax.
Tricks of the trade een lekker nummer, die me i.t.t. Growing Up beside you wel wat doet.. Lekker nummertje
Pencil of Full of lead, doet me eigenlijk niet zo veel, het is me te semi blij.. te ''flierenfluiterig'' zoals Chronos85 hier boven al zegt.
Dan komt No other hopes.. Weer 1 waar ik van kan genieten.. lekker nummer, waar de stem van Paolo het best tot zijn recht komt...
De overige nummers vind ik wel ''leuk'' maar zijn eigenlijk ook te flierefluiterig voor mij..

Zo kom ik eigenlijk op 5 nummers op deze cd, die ik echt lekker vind.. de rest vind ik eigenlijk niet zo veel aan. Een 3,5 is dus aan de hoge kant, maar de nummers die ik wel lekker vind, vind ik ook meteen érg lekker.. dus vandaar mijn hoge cijfer..

In tegenstelling tot kwijlers als J.Blunt en J.Johnsen is dit wel prima te pruimen.

Ik geef niet gauw meer 5 sterren maar deze cd gaat na een aantal keer steeds dichter bij je staan, hij is echt prachtig!
Een Juweeltje!

These streets herinner ik me als leuk tussendoortje dat gezongen werd door een kerel met een gouden stem. Blijkt dat er van dat album 2,3 miljoen exemplaren zijn verkocht. Gisteren las ik in de knack dat hij met dit album zijn debuut in de schaduw heeft gesteld. Ik ben er nog niet helemaal uit. Maar, God, wat een doorleefde stem heeft die gast?

Na een aantal luisterbeurten vind ik deze toch wel aanzienlijk minder dan These Streets. Teveel nummers kabbelen iets teveel voort zonder de behoefte om vaker te luisteren. Hoger dan 3,5* gaat het niet worden.

Lol, ik denk dat jij nog steeds met de nepversie zit. Die had ik ook eerst te pakken.

Volgens mij heb jij ook een foute versie. Want ik had eerst ook een verkeerde versie van Candy zonder het prachtige einde!
Ik kan je via privé bericht wel een link geven naar de juiste versie, laat maar horen!

Geweldig nieuw album van Paolo Nutini. Zijn vorige album was ook niet verkeerd en wat intiemer, maar dit is muzikaal nog wel wat beter en volwassener. Gevarieerder, en met minder nummers die een beetje als opvulsel aanvoelen.
Er zijn maar weinig albums waarop meer dan pakweg 2 liedjes staan die ik echt op vind, maar bij Sunny Side Up kan ik sowieso al Candy, Pencil Full of Lead en Coming up Easy noemen, Vooral Candy bevalt me enorm met dat werkelijk schitterende einde. En Pencil Full of Lead is lekker fris en aanstekelijk, zeg maar de New Shoes van het album.
Er zit nog aardig wat variatie in het album, met heel uiteenlopende nummers. Maar toch voelt het niet chaotisch aan, en dat is wat dit echt tot een topalbum maakt in mijn ogen. Nutini heeft wel zijn eigen stijl en klank, maar soms doet hij me toch een beetje aan Bob Dylan onder andere, toch niet de minste. Vooral tegen het einde van het album.
Deze jongen is nog maar 22 jaar, zou je bijna vergeten. Als hij op deze manier doorgaat kan hij nog een behoorlijke staat van dienst opbouwen. Ik zal hem in elk geval met interesse blijven volgen.

dit is al veel beter , betere nummers , meer diepgang , betere teksten en een hit als ' candy ' onder de arm , als hij nog maar 22 jaar is kan dit een grote meneer worden , zeer goed voor een gast van 22 !

puik paolo

Voorlopig val ik vooral voor de akoestische nummers. De feestnummers aan het begin vind ik nog steeds behoorlijk cheesy. En de soulvolle nummers zijn sowieso niet echt aan mij besteedt. Ik had inderdaad ook liever een album gezien met alleen maar nummers in de trant van Candy en Worried Man.

Goed dat Dylan dat zelf niet weet.
Hij mag diens veters nog niet strikken.
Wat een vergelijking, niet dus...

Ik moest ook vrij snel aan Bob Dylan denken bij deze muziek hoor. Het heeft er wel iets van weg. De hele sfeer van het album. Ik vind het stemgeluid van deze Nutini zelfs stukken interessanter dan dat van Dylan. Al twijfel ik wel of de teksten van deze jongeman ook maar in de buurt komen van die van Bob Dylan.