Paolo Nutini - Sunny Side Up (2009)

Zijn stem lijkt een beetje op Otis Redding vind ik. Of zeg ik nu iets heel erg vreselijk schandaligs?

Gelukkig niet! Stel je voor, een Schotse tiener die over ingewikkelde thematieken zingt is voor mijn nauwelijks geloofwaardig. Laat hem vooral deze lijn doorzetten en niet gaan brabbelen over vrede en geluk en hongersnood
Geen pretenties zijn goede pretenties.

Grappig dat alle memu's hieronder een idee hebben waar de stem van Nutini op lijkt. Ik kan alle suggesties (Dylan,Cash,Redding) bevestigen en er nog een naam aan toe voegen ; Sam Cook. (in bv High Hopes)Wellicht zijn er meer , want elk nummer kent een soort 'looks like a ??" sfeer. Zoals vorig jaar bij het album van Duffy, waar ik ook steeds dacht "maar dit is toch...." Beter goed gepikt dan slecht zelf bedacht. Dat idee. Het stoort mij niet. Integendeel, dit is de ideale plaat om in de speler te hebben om al zingend richting de zon te gaan.

Stem met een halfje verhoogd.
Wat is die man veelzijdig.
Ik hoor blues (No Other Way), Country (Sunny Side Up) Dixieland (Pencil Full of Lead) Cate Stevens (Chamber Music) en folk (Keep Rolling) naast prachtige rock en po songs.
Een zeer veelzijdig album derhalve en alles gezongen met die zo doorleefde stem en dat voor een ventje van 22 jaar uit Schotland!

Mijn complimenten voor dit album.

Otis Redding is één van zijn idolen en voorbeelden. Dus Paolo zal jouw opmerking wel kunnen waarderen.

De Schotse Alain Clark

geweldige plaat van deze jongeman. Spijtig dat hij op het einde enkel nog voor rustige nummers kiest. Anders had dit wel een 4.5 kunnen geweest zijn.

Vooral het eerste deel van de cd is naar mijn oordeel dus DE plaat om met dit mooie weer op te zetten..

cheers!

Ik zal ook niet zeggen dat het op ieder nummer is te horen maar er zijn verschillende liedjes van hem (vooral op dit album) waar hij zeker in de buurt komt! Het zou me zelfs niet verbazen als Bob dit zelf een beetje op zijn muziek vind lijken.
Maar klopt iederdaad hij mag Bob's veters niet strikken daar voor is deze jongen ook alweer te goed

Ja hoor, voor het eerst op deze site vijf sterren gegeven aan een album. Ik begon met 3.5 sterren en nu dus uiteindelijk gewoon vijf sterren. Dit album is zo sterk dat ik nu al kan zeggen dat Paolo Nutini met Sunny Side Up het beste van dit jaar heeft afgeleverd.

Genieten, en zeker met dit mooie weer. Vooral High Hopes is een regelrechte classic.

Met een halfje verhoogd.. vond ik de nummers eerst te fliereluiterig, nu vind ik deze nummers ook wel lekker.. Hele lekkere zomerse cd!

Doh! Dat lijkt me een scheve vergelijking.

Nee Otis Redding dan..

Helemaal mee eens, de enige vergelijking waar ik me qua geluid een beetje bij zou aansluiten is Dylan. Maar geen Otis, Alain, Sam e.d. Daarnaast maakt het me weinig uit op wie Paolo's stem lijkt, ik vind het lekker om naar te luisteren.

Wat een gezeur over die stem! Gewoon ter zake: een lekker zomers plaatje met mooie liedjes in verschillende muziekstijlen.

Grappig om jouw beoordeling van dit album te volgen hier Mark. Het doet me op één of andere manier aan Statler & Waldorf denken

Candy doet mij denken aan Michael Stipe van REM. Enfin, fijne cd, geen twijfel over mogelijk.

Ik had 'm al een paar keer gedraaid, deze Sunny Side Up, toen ik 'm 4,0* toekende: echt een goede plaat dus. Knap gemaakt door Paolo Nutini, wat klinkt het lekker deze zomer.
Maar nu begin juli, zet ik 'm na een tijdje weer 'ns op en verdraaid: dit is toch echt beter dan echt goed. Ik vind vooral de jaren '60 Soul, die je hier overal doorheen hoort, wel zo mooi. Inclusief whoooo koortje op het prachtige No Other Way: geweldig! Naar nummer 1 in mijn rotatielijst en 4,5* voor dit juweeltje.

Heerlijk! Echt waar. Na een BBQ met een laatste glas wijn en de nog gloeiende kooltjes in de ooghoek. Lijkt wel een oude plaat maar hij is van dit jaar.

Maar ff luisteren ivm met Lowlands.. Vond hem niet zo bijzonder als ik hem op tv zag, maar hij wordt met Redding, Dylan en Cash vergeleken. Dan ben ik het wel verplicht eigenlijk. stem komt later.

Ik kende Paolo van These Streets, en die vindt ik toch wel wat sterker. Ben niet zo kapot van de kant waar hij nu naartoe gaat.

Natuurlijk wel een goede CD, maar voor mij niet meer dan 3.5

khebbem geluisterd en ik vidn hem beter klinken dan dat wat ik van hem op tv zag zoals new shoes. vind het af en toe wel een beetje voorspelbaar.

Ik heb dit album nu een weekje of 2 geluisterd en kan eigenlijk alleen maar tot de conclusie komen dat ie top is.

Echter klinkt ie wel erg "Mark Ronson".......weet iemand daar meer vanaf?

Sarcastic?

Wel leuk iets wat ik gisteren ontdekte: In het refrein van Candy zingt Paolo eerst ''..... Before I Go'' en vervolgens ''After My Heart'' los van elkaar. Volgens mij kun je die gewoon aan elkaar plakken waarna je een logische zin krijgt ook in het verband met het onderwerp van de song. Misschien overduidelijk voor sommigen? Ik dacht ik meld het maar even

De officiële videoclip van Coming Up Easy is nu te vinden op YouTube en Paolo's eigen website.

Nee hoor helemaal niet. Meer van links naar rechts.

Tja, het duurt vaak even voor het kwartje valt.

22 jaar en zo'n stem.
Nu op Lowlands... Ik verwacht een stijging in de verkoop!

De oude Nutini wist nog wel eens de nodige frustraties naar boven te halen, vooral het irritante 'New Shoes' riep een verlangen om te gaan gooien met hetzelfde schoeisel op. Gelukkig weet een artiest je soms tegen elk voornemen in te verassen.

'Sunny Side Up' is een fris, divers, gedurfd maar bovenal knap werkje. Soms Soul, soms Country, soms Folk maar meestal een gezonde moderne uitvoering van veel maar dan alleen die genres. Het zoetste randje is eraf, vooral bij Nutini's stem geluid. Jammer genoeg lijkt de lof niet alom, misschien verwardt de creatieve omdraai oude fans en recensenten of weet men zich geen raad met het diverse scala aan muzikaliteit dat in dit kleine zomerse plaatje is gestopt. Geslaagd is het naar mijn mening in ieder geval.

De tijd zal leren of dit plaatje, en meneer Nutini zelf, op de lange termijn ook blijven boeien.

Drukke muziektijden, met Arctic Monkeys, Grizzly Bear, Kasabian en straks Muse voor de boeg, is er ook nog wel even tijd voor dit wonderkid.

De vorige cd heb ik niet helemaal geluisterd, enkele (de bekende) nummers, die bevielen mij wel. Toen ik deze dus zag moest ik m wel in huis halen. Ik kwam eerst nooit verder dan de eerste paar nummers, maar het is een groeier, na enkele malen kom je er goed doorheen en wordt het een feest om naar te luisteren!

Favoriete nummers zijn toch wel de bekende, Candy, Pencil Full of Lead en No Other Way...terwijl Chamber Music ook heerlijk rustgevend is. Nog niet alle rustige nummers (aan het eind) pakken me nog, daarom 4* voor deze jongeman.

I-N.