Eric Clapton and Steve Winwood - Live from Madison Square Garden (2009)

Zeer benieuwd naar dit album. Double Trouble al via Youtube gekeken en ik moet zeggen: indrukwekkend. Ik heb Clapton helaas maar 1 keer mogen bekijken/beluisteren van dichtbij tijdens de Pilgrim-tour in Herenveen, maar daarin liet hij 9 van de 10 solo's aan zijn collega-gitarist over. Een grote domper dus...
Als ik deze performance hoor doet het mij plezier om te zien dat hij het nog steeds kan (tuurlijjk kan ie het, maar altijd lekker om op schijfje te hebben ). Tevens is de setlist erg gaaf en niet echt standaard te noemen.

Extra info:
Live From Madison Square Garden. Eric Clapton & Steve Winwood (Blind Faith) gaven vorig jaar (25, 26 en 28 feb 2008) in de Madison Square Gardens, New York City een paar geweldige optredens waarbij veel klassiekers zoals Had To Cry Today, Sleeping In The Ground, Presence Of The Lord, Glad / Well Alright, Double Trouble, Pearly Queen, Tell The Truth, After Midnight, Little Wing, Voodoo Chile, Can't Find My Way Home, Cocaine en Dear Mr Fantasy werden gespeeld.
Van de Madison Square Garden 2008 shows wordt een release uitgebracht in de volgende uitvoeringen: 2-DVD set, 2-CD set en tevens zal er ook een speciale limited edition 4-disc set komen bestaande uit de 2CD/2DVD set in een genummerde slipcase en ook zullen er 4 exclusieve foto's, het officiele tourprogramma en Live From MSG poster van de cover in deze gelimiteerde uitgave zitten.

Het MSG concert heb ik gedownload van internet, veel oude nummers van Clapton, Blind Faith, Cream, Hendrix, Traffic en Derek & The Domino's.

Setlist Madison Square Garden 2e Concert 26-2-08:

1 - Had to cry today
2 - Low down
3 - Forever man
4 - Them changes
5 - Sleeping in the ground
6 - Presence of the lord
7 - Glad
8 - Well alright
9 - Double trouble
10 - Pearly queen
11 - Tell the truth
12 - No face no name no number
13 - After midnight
14 - Split decision
15 - Rambling on my mind
16 - Georgia on my mind
17 - Little wing
18 - Voodoo chile
19 - Can't find my way home
20 - Cocaine
21 - Dear mr. fantasy

Terwijl deze plaat zowel Noord-Amerika als Engeland en god weet waar nog meer hoog in de hitlijsten staat gaat deze bijzondere plaat vreemd genoeg totaal voorbij aan MuMe. Aan de setlijst kan het niet liggen.

Unieke samenwerking van Winwood en Clapton . Ooit tezamen in Blind Faith , een band die nooit helemaal van de grond kwam en weer net zo snel verdween als dat ie gekomen was .
Toch hebben de 2 meistro's elkaar weer gevonden en geven hier een magistraal concert .
Winwood zingt nog altijd prachtig , is veel aan de hammond en piano te vinden en Clapton lijkt domweg beter te spelen dan ooit .
Het is een relax sfeertje (ik heb ook de dvd gezien ) en het duo speelt gretig met de nodige passie en naast bepaalde Traffic en Blind Faith nummers is er ook genoeg ruimte voor elkaars solowerk enkele Hendrix classics en een funky ode aan de onlangs overleden drummer/ zanger Buddy Miles (bekend van The band of gypsies )
De setting is sober , de begeleiders zijn sterk en Clapton en Winwood spelen of ze dit al jaren met elkaar doen . Veel afwisseling en een hoop sentiment . Uit de oude doos ok . maar het meeste staat nog fier overeind .
Genieten dus !

Ik ben het met de twee voorgangers eens: setlist, line-up, soberheid maar vakmanschap. Waarom er nog maar zo weinig dit album hebben beoordeeld is mij ook een raadsel. Dit is absoluut nu al één van de sterkste live-albums van dit jaar en sinds JAREN weer een subliem optreden van Eric Clapton met een zeker niet minder spelende Winwood.

Deze plaat vandaag eens goed beluistert, Clapton zijn beste beurt sinds jaren, alsof GOD weer is opgestaan, gitaarspel op het niveau wat hij eind jaren 60 liet horen, en Winwood met zijn prachtige engele stem. Oude lullen rock op eenzame hoogte!!

Wat wordt Presence of the lord en daarna Glad ontzettend strak gespeeld. De intro met piano en orgel op Glad is schitterend, waarna Clapton er een schepje bovenop gooit met het gieren van zijn gitaar! Het lijkt wel of deze man zichzelf weer heeft hervonden in zijn gitaar.
Sjongejonge en als je dan Double trouble luid door de speakers hoort... sjesis Clapton ga door...
Ga snel weer verder luisteren

Disc 2 tot 2x toe beluisterd en wat een fenomenale versie van Voodoo Chile en Dear Mr. Fantasy. Ik kan nog steeds niet geloven dat dit Clapton anno 2008 is. Er zijn van die momenten dat je werkelijk alles om je heen vergeet en met de volume op 10 van de ene verbazing in het andere valt. Dat heb ik dit weekend dus bij dit album gehad.

Toch 2 kleine kritiekjes, die eigenlijk pietluttig zijn:
- No Face No Name No Number vind ik matig qua stem en in het begin zelfs vals.
- Cocaine is eveneens matig, maar dan in totaliteit als sluiter van het album

Rest mij nog maar 1 ding te zeggen "The GOD has picked up his guitar again and man... can he play... ooh yes he can play!!"

Voodoo Chile en Dear Mr. Fantasy zijn eigenlijk copieen van Steve Windwoods plaat About Time, als je deze als dubbel CD versie kan vinden, dan vind je daarop ook deze twee nummers plus Why Can't We Live Together van Timmy Thomas in de live uitvoering.

Neem niet weg dat de versies op dit album erg goed zijn en daar gaat het om

Sterk punt is vooral het basic geluid . Echt smullen geblazen als Winwood Hammond speelt . En nogmaals Clapton die beter dan ooit staat te spelen . De mannen gaan er helemaal in op . Het is net of de tijd stil is blijven staan . Lekker authentiek maar op 1 of andere manier heel tijdloos .
Wat mij betreft nu al een hoogtepunt van 2009 .

Clapton en Winwood spelen de sterren van de hemel. Clapton is bijzonder goed op dreef met uitstekende gitaarsolo's. Zijn gitaarwerk klinkt avontuurlijker dan ooit en Winwood is nog bijzonder goed bij stem. Enkele dagen nadat Clapton en Winwood de rechten hadden gekocht voor het nummer Them Changes van Buddy Miles, is Miles overleden. Op de DVD legt Clapton uit hoe bizar dit was. Persoonlijke favorieten: Had To Cry Today en Presence Of The Lord.

Vreemd dat hier door sommigen gedaan wordt of dit het eerste sinds lange lange tijd is wat de moeite van zijn gitaarspel waard is; luister dan hier maar eens naar: http://www.musicmeter.nl/al...

Album heb ik (zoals alles wat met Clapton te maken heeft). Als je dit live-album met Winwood ook even luistert, hoor je al snel het verschil van spel en waarom er velen onder ons zijn die het gitaarspel avontuurlijker vinden klinken. Op Cream komt dat namelijk niet op die manier uit de verf.

Op de Cream reunie komt dat minder uit de verf als hier. Probleem met Cream toen en zelfs weer tijdens de reunie is dat die mannen met elkaar het niet leuk hadden, een gevecht met instrumenten, terwijl Clapton zich tijdens deze reunie van Blind Faith veel vrijer lijkt te voelen om behoorlijk te knallen en te laten horen dat hij niet voor niets bij de meest invloedrijke gitaristen ooit hoort.

Heb net Voodoo Chile geluisterd en ben nu Cocaine aan het beluisteren. Als de rest van de plaat van hetzelfde hoge niveau is dan staat we nog een heel mooi cadeau te wachten .

Ik vond Cocaine eigenlijk niet echt mooi gespeeld, dus als jij die perfect vind houdt dan je bankstel maar vast

Vind hem niet perfect, maar vind dat nummer eigenlijk altijd lekker klinken. Zal me zo maar eens gaan vastketenen dan .

Ben erg nieuwsgierig geworden , is dit `n enkel of `n dubbel cd en voor welke prijs ligt ie in de winkels.

Hij is bij CD-wow te koop voor 14 euro incl. verzending en het is inderdaad een dubbelaar. Ben zeer benieuwd wat jij als 'gitaar'-fan hiervan vindt

Trouwens, er is ook een 2cd+1dvd versie...

Zaterdag ben ik in de stad .

De dvd is meer dan de moeite waard . Winwood en Clapton hebben elkaar hervonden en je ziet ze genieten . De knikjes die er worden uitgedeeld en de lach op hun gezicht zeggen genoeg . Daarbij lijkt Clapton veel uitbundiger dan voorheen . Alles komt samen en er wordt gemusiceerd onder het motto wederzijds respect . Echt een unieke samenwerking .

Zéér interessante playlist, zelfs Hendrix klassiekers staan hierop; Het is te hopen dat deze 2 giganten in optima forma waren en geïnspireerd klinken, dan moet dit echt wel vonken geven.
Erg nieuwsgierig!

Het stemgemiddelde tot nu toe zegt genoeg lijkt me . De heren maken een muzikale reis door hun eigen verleden en dit is zeker geen automatische piloot werk .
Voodoo Chile had korter gekund ( dit neigt naar een uit de hand lopende jam ) maar voor de rest heb ik geen klachten .
Prachtige versies van Can't Find My Way Home en Dear Mr. Fantasy vooral .

Dit wordt beslist voor mij een verplichte aanschaf, ik zie het al...

Dvd èn cd, vrees ik...

De drummer van Blind Faith was Ginger Baker en die had erbij kunnen zijn want die leeft nog. Alleen Ric Grech is al 19 jaar dood.

Van Traffic is iedereen dood (Jim Capeldi, Chris Wood en Dave Mason) behalve Steve Winwood.

Van Cream leven ze allemaal Clapton, Baker en Jack Bruce.

Van de Jimi Hendrix Experience is iedereen dood: Jimi, Noel Redding en Mitch Mitchell.

Van The Band Of Gypsys is alleen bassist Billy Cox nog over en is Them Changes op deze plaat een eerbetoon aan Buddy Miles die vorig jaar is overleden.

Een band met Clapton, Winwood, Ginger Baker op drums en Billy Cox of Jack Bruce op bas zou ook wel erg interessant zijn.

Ja , wat dat betreft ligt de gemiddelde leeftijd van een rockmuzikant niet erg hoog . Die ode aan Buddy MIles was niet eens bedacht omdat ie dood was . Clapton en Winwood hadden bedacht om Miles een eerbetoon te geven voor zijn bijdrage aan de muziek .
Toen ze het nummer klaar hadden hoorden ze van zijn dood . Best wel wrang eigenlijk .

Dit lijkt mij toch geen Blind Faith reunie, tenslotte spelen Ric Grech en Ginger Baker niet mee en staan er maar 4 nummers op de tracklist. Veeleer is dit een dwars doorsnede van het werk van beide heren. Wel leuk dat Voodoo Chile hier ook op staat. (Winwood speelde orgel op de orginele uitgave.)
Prima concert, lekker los gespeeld met veel plezier.

5 nummers van Blind Faith: Sleeping In The Ground niet vergeten.

Stond niet op het orginele album (dus ik ken het als zodanig ook niet en tel het dus ook niet mee )