Eric Clapton and Steve Winwood - Live from Madison Square Garden (2009)

Onnodige qoute verwijderd. Het heeft niet veel zin een bericht waarop je reageert in zijn geheel te qouten, met name als het bericht direct boven je eigen reactie staat. Komt de opmaak en dus leesbaarheid niet ten goede

Nu weet ik het bericht niet

Toch wel jammer dat deze zelfs de top 100 van 2009 niet heeft gehaald...

Ja, verschrikkelijk . Nee maar het is wel dom ja. Misschien hebben te weinig mensen de dvd/cd.

Ik zou zelfs zeggen

Ik heb hem pas sinds gisteren. Als ik het zo hoor had ik hem zeker in mijn 2009 top 10 opgenomen.

Wat een lekkere live-plaat is dit. Ik denk dat ik maar eens kaarten ga halen voor het Gelredome. Dit wil ik wel eens live meemaken. Maar als ik naar Clapton ga eis ik Layla (electrische versie, niet die slappe unplugged).

En de kaarten zijn binnen. Stuk goedkoper dan die iets grotere grootheid die ik ruim een maand geleden in Arnhem zag, sir Paul.

Wat een winnaar is deze cd Clapton op zijn best en Steve op zijn leeftijd mag er ook nog wezen.Met als hoogte punt Double Trouble wat een geweldig gitaar werk van onze meester.Blij dat ik een kaart heb voor de Gelredome.

Ja, heerlijk hé?
Maar ik heb hiernaast ook de dvd, en sound + vision is hier echt zoveel méér....

Plus het feit dat je op de dvd ziet dat Steve Winwood, ondanks het geringe aantal momenten dat hij gitaar speelt, toch ook een goede gitarist is. Hij is geen Clapton, maar zit toch ook zeker niet onder het niveau van de gemiddelde gitarist. Hij had van mij best wat vaker de gitaar mogen pakken.

Winwood is een multi instrumentalist en heeft op zijn eerste platen tot aan Back In The High Life op alle nummers alle instrumenten zelf ingespeeld, inclusief Valerie, Arc of a Diver, Night Train, Talking Back To The Night, There's a River, Hold On, While You See A Chance, etc. Daarna is hij sessiemuzikanten en een band gaan gebuiken.

Geweldig album waarin een Clapton weer helemaal zichzelf is.

Berichten over concert verplaatst naar Eric Clapton and Steve Winwood

Geweldig album is dit toch. De solo's van clapton zijn erg goed. De afwisseling van de nummers is prettig

Deze cd is waanzinnig. Verveeld geen moment. Wat een solo's en wat een weergave van het ouvre van de mannen. Clapton is voor mij nog steeds de beste. En deze cd komt in m'n top 10

Dit lijkt mij een heel interessante cd. Ga ik gelijk kopen.
Jammer dat de prijzen van cdwow.nl hier niet vermeld staan. Daar kost ie slechts 10,99. Scheelt toch weer een tientje!

Een beetje zoeken helpt altijd, scheelt gauw erg veel geld hoor!

Heb hem vandaag ook weer gedraaid. Ik wil nu een Eric Clapton Stratocaster hebben met de ijdele hoop dat het geluid daar in zit. Prachtig!

Volledig eens. Ik heb het album nu en meerdere keren beluisterd. Geweldig album, echt een aanrader!

Double Trouble is voor mij het hoogtepunt op dit album. Schitterend bluesnummer. Doet mij denken aan het weergaloze Say Goodbye To The Blues van Walter Trout. Voor de nieuwsgierigen: dat nummer staat op het album Prisoner Of A Dream.

Heerlijk album.
Mooi om te horen (en te zien) dat de heren er zoveel lol in hebben.

De dvd is leuk. Alleen de vaart gaat eruit door al die korte intervieuwtjes tussen de nummers door. Dus de cd is veel prettiger deze keer.

Deze CD zit al weken in mijn autoradio en hij verveelt nog steeds niet. Toen ik vorige jaar naar het concert ging van de heren Clapton en Winwood in het Gelredome, had ik Live From Madison Square Graden nog niet gehoord. Clapton had ik live al vele malen meegemaakt; Winwood nog nooit. Wat een positieve verrassing! Clapton was beter dan ik hem ooit live hoorde - met uitzondering misschien van het beroemde concert in de Statenhal in 1989 - en Winwood bleek hem uitstekend partij te kunnen geven, op zang, Hammond orgel èn - surprise - zelfs op gitaar (heerlijke interactie op Had to Cry Today). Hoewel de setlist niet helemaal overeenkomt, vormt deze dubbelaar een geweldige herinnering aan dat concert. Maar ook als je er niet bij was, is deze cd een enorme aanrader. Van begin tot eind één groot feest!

Heb toch een stuk liever de stem van Clappie dan van Winwood. Winwoods stem is net als van zovelen (McCartney en Stevie Wonder als voorbeelden) aardig achteruit gegaan, die van Clapton is alleen maar beter geworden. Ik geniet enorm van zijn gitaarspel, van Winwoods hammondspel en van de te gekke setlist. Was hier eerst ontzettend enthousiast over, nu iets minder. Clapton maakt veel foutjes. Foutjes vind ik niet erg, maar als je een album vaak wil luisteren zit je er al op te wachten en dat word vervelend. Daarnaast voelt hij volgens mij de druk om geweldige solo's te spelen, en probeert hij teveel. Neemt niet weg dat de 2e solo van " Double Trouble" een van de mooistse solo's ooit is, of bijv. "Voodoo Chile" etc. Ik heb ze in 2010 in Arnhem mogen horen, vond dat optreden oprecht mooier dan dit optreden (weergaloos), wel jammer dat we "Double Trouble" en " Little Wing" niet te horen kregen. Toch een 4.5 waard! Iedereen kopen en stemmen, heeft meer aandacht nodig!

Kun je voorbeelden geven van de foutjes waar je op doelt?

Ben ik ook benieuwd naar!

Foutjes bij solo "Sleeping in the ground", bend bij "Forever Man" is out of tune omdat Clapton niet aan de lagere stemming gewend is, eind van de 2e solo van "Double Trouble" en nog een paar. Dit is al veel meer dan normaal. Maar het meeste is ook mooier dan Clapton normaal.

Aan de andere kant zie je veel close ups van het gitaarwerk, leuk om te zien!

Oja, bij "Them Changes" ook nog eentje .

Ik bergijp wat je bedoelt met die foutjes, maar vind het zeker niet storend. Met die bend herstelt hij het ook meteen.Eigenlijk vind ik het een meerwaarde voor de beleving. Iets dat bij bijvoorbeeld Bonamassa ontbreekt, terwijl hij toch foutloos speelt.