Eric Clapton and Steve Winwood - Live from Madison Square Garden (2009)

Zie het allereerste verhaal dat ik gepubliceerd had. Er is dan ook geen sprake van een reunie, simpelweg 2 bandleden van Blind Faith hebben elkaar opgezocht en vervolgens in de setlist een paar nummers van hun oude band toegevoegd.
Toch hoor ik wel wat van de oude sound terug in dit concert. Met name het hoge 'jam'-gehalte dat die 2 laten horen en natuurlijk het al eerder aangegeven 'chemie' die je ook hoort in het optreden zonder dat je de beelden erbij ziet.

Overigens ben ik wel blij dat een dubbelaar als deze eindelijk weer eens in een normaal hoesje zit, ipv de tegenwoordige trend om alles in een digipack te stoppen.

Inderdaad en nu ik het album voor de zoveelste keer draai (verveeld trouwens geen moment!) gaat dit steeds meer opvallen. Luister eens naar Pearly Queen. Het is af en toe net het geluid van Ray Manzarek van The Doors...

Gave plaat! Can't Find My Way Home in de uitvoering van Joe Cocker kan er trouwens ook mee door.

Goed album , heb hem nu 2 keer gehoord .
EC is weer in top vorm , ik wou hem orgineel kopen maar bij Media Markt hadden ze hem niet , heb toen Anouk live in Gelredome maar meegenomen , toch nog `n live cd.
Hier begin ik met 4 sterren.

geweldig album. ik vind clapton een geweldige gitaarspeler

Wie goed luistert hoort dat de mic van Winwood niet in orde is. Het geluid is overstuurd en de microfoon lijkt kapot. Dat mag toch eigenlijk op dit niveau niet gebeuren.

Want? Het moet allemaal té perfect, overgeproduceerd, gesampeled en geregiseerd zijn? Geef mij dan maar een defecte mic en 200% overgave en emotie en gevoel en energie en... en...

Nee, perfect hoeft een live-registratie niet te zijn. Verre van. Ik hou ook niet van de productie van Alive van Kiss en Live And Dangerous van Thin Lizzy. Maar ik vind wel dat de mensen die veel geld neertellen voor de kaartjes en/of deze registratie beter verdienen dan een haperende microfoon of technicus die zijn dag niet heeft. Het tast namelijk de kwaliteit van het optreden van Winwood aan. En het is ontzettend lelijk en irritant.

Dat is precies de reden waarom er gesleuteld is aan de live albums van KISS en Thin Lizzy. Een haperende microfoon of een gitaar de op de grond ploft is één keer leuk maar een live registratie moet ook over 30 jaar nog luisterbaar zijn.

Ken deze plaat niet maar ben wel erg benieuwd.

Sja misschien hang ik dan wel erg aan de lippen van Clapton (z'n gitaar), want mij stoort het niet. Het is inderdaad een ander verhaal als je het live meemaakt, maarja... shit happens .
Dan toch knap dat Winwood nog steeds sterk uit de verf komt, track 12 uitgezonderd.

Verdomd leuk om weten allemaal. Dat Michael Jackson dood was, dat wisten we ZEKER, daar ontkom je niet aan dezer dagen...

Ik heb eindelijk deze cd in huis, de dvd versie had ik eerder. Ik moet zeggen, dit is een ongelooflijk héérlijk concert van twee grootheden met prima begeleidingsband.
Ze spelen ook nog eens met volle overgave hun betere werk en bekende standards.
Ben helemaal weg van de Jimi Hendrix covers Little Wing en Voodoo Chile!
Deze liveplaat gaat integraal naar de i-pod en dit ga ik dus ontzettend vaak beluisteren!

Deze oldfart houdt van de muziek van die andere nog oldere farts!
*****

zeer goeie covers van hendrix , prachtige dubbel live die me melancholisch laat verlangen naar de seventies

Heb je de cd van het Cream concert in The Royal Albert Hall van 2005 al gehoord?

nee thuurke , any good ???

Lees maar de opmerking van devel-hunt en mij op 10 juni. Het Cream-comcert is kortom niet te vergelijken met het bezielend werk dat je op dit album hoort. Maar wel leuk om ook te hebben

Dave Mason dood....? Da's een foutje denk ik he? Heb net de DVD gekocht, dus ga 'm maar eens opzetten.

Als Dave Mason dood is, wie gaat er dan touren zoals op zijn site staat? Zijn geest ?

Dit is voor mij het beste live album ooit. Ik heb de dvd hiervan want ik heb sowiezo meer MuziekDVD's dan CD's en helemaal van EC want die is live zo veel beter. Geen superindrukwekkende solo's op zijn albums. Maar live: Wow. Op het crossroads guitar festival 2004 (die hier niet op staat) doet hij zijn beste solo. Maar dit is toch wel zijn beste dvd: Double trouble: Prachtig. Voodoo Child (Dat is jammen). Op 1 in mijn top 10

Ik moet deze cd nog kopen, gisteren wel het concert alvast gezien/gehoord op de BBC.

Een klein traantje moest ik wel wegpinken, toen bleek dat beide heren er niet alleen nog goed uitzagen maar ook behoorlijk zin hadden in een door gitaren en toetsen gedomineerd avondje

De overheersing van Winwood''s orgel bij dit live concert komt ook terug op zijn solo cd About time (2003), waar op de extra cd ook de nummers Dear mr. Fantasy (live) en een kwartier durende versie van Voodoo chile zijn terug te vinden.

Jullie hebben mij inzake deze cd op goede gedachten gebracht, misschien is About time voor degene die hem nog niet heeft een aardig idee!

Het feit dat Clapton en Winwood persoonlijk beter door 1 deur kunnen dan Clapton en Bruce is op de DVD zichtbaar, maar ik ben het in het geheel niet eens met IntoMusic dat dit daardoor per definitie leidt tot een beter optreden dan bij de Cream reunie.

Juist de onderhuidse spanning tussen laatstgenoemde twee maakt bij de Royal Albert Hall concerten van Cream de oude 'rivaliteit' bijna weer zichtbaar/hoorbaar, waardoor er m.i. beter wordt gemusiceerd.

Hier worden werkelijk ontroerend mooie momenten afgewisseld met toch wat minder bijzondere.
Naast het feit dat Winwood toch aan "stemkracht" heeft ingeboet met de jaren, en dat komt echt niet alleen door een wel of niet optimaal functionerende microfoon,
is het soms volgens mij ook de repertoire keuze ( Forever man, Pearly Queen, Split Decision, Cocaine) die voor wat licht mindere momenten zorgt.
Iets wat ik bij de Cream concerten niet heb.
Verder had van mij het Hammond orgel van Winwood juist een ietsje meer prominent in de mix mogen zijn, meer in balans t.o.v. Clapton's gitaar.

Neemt niet weg dat er ook absolute hoogtepunten uit beider carrières op staan, zoals de uitvoering van 'Voodoo Chile' .
Derhalve een goede 4.

Feit blijft dat er ( ja de oude scheet aan het woord) weinig bands of muzikanten van 'nu' dit niveau halen.
Misschien dat zij nog moeten rijpen om deze top te bereiken, hoewel het toch ook aan songs als 'Can;t Find My Way Home' en 'Had to Cry Today' ligt;
een perfect soort songs die anno nu nog maar zelden worden gecomponeerd.

Clapton en Winwood hebben duidelijk gekozen voor een avondje Memory Lane en het is waar dat het niet overal even perfect is .
Winwood heeft misschien iets minder volume in zijn stem dan voorheen , maar nog boeiend genoeg .
Eerlijk gezegd maakt het mij niet zo veel uit dat er wat oneffigheidjes zijn .
Je hoort hier spelplezier en passie van 2 veteranen in hun nadagen .
Oprechte muziek uit vervlogen tijden . Geen moeilijkdoenderij maar inpluggen en lekker spelen . Dat is allereerst de intentie van muziek maken .

Weet niet of ik dit precies zo heb getikt. In ieder geval bedoel ik dat absoluut niet zo. Zoals Bikkel al heeft geschreven, is het juist het plezier wat er vanaf spat en wat merkbaar te horen is. Dat mis ik absoluut bij het Cream-concert.

Zoals ik ook al had geschreven hoor ik liever fouten, dan een gelikt concert waarin iedereen zijn rol en moment heeft afgesproken onder elkaar (althans daar lijkt het dan op. Natuurlijk kan een bepaalde spanning onder elkaar tot mooie momenten leiden (denk meteen aan Live Earth en de eenmalige reunie van Pink Floyd), maar zie liever artiesten helemaal uit hun dak gaan.
Ik heb dit weekend nog eens beide albums gedraaid, maar deze stijgt er toch mijlen ver bovenuit. Ik hoor hier weer de Clapton uit de "From the cradle"-tour: lekker jammen en we zien wel waar we uitkomen.

dat is hier soms heel erg ver, en soms net een ietsje minder ver.
Mijn lichte voorkeur voor het hernieuwde Cream samenzijn heeft ook wat te maken met de repertoirekeuze en het zien/ horen van oudgediende Ginger Baker.

Hè hè Clapton kan het nog.

Ik ben nooit een fan van Clapper's solowerk geweest (ik vind het eigenlijk ronduit vreselijk), en met zo'n kreunende John Mayer hoef ik 'm ook niet te horen. Maar met Steve Winwood naast hem, haast een muzikaal genie, ben ik blij verrast.

Winwood zingt niet meer zoals hij in 1968 deed, maar ik heb wel een zwak voor zijn stem. Ik hoef geen heel concert lang Clapton's stem te horen, maar zijn gitaarspel hoor ik wél graag zo lang en vaak mogelijk. En dat gebeurt hier, en hoe!

Clapton in topvorm ondersteunt door Winwood's prominent optredende orgel. Absolute top setlist ook, héél af en toe een wat minder nummer, maar je kan nu eenmaal niet alles hebben.

Morgen dus maar meteen een kaartje bestellen voor het Clapton & Winwood optreden in Gelredome.

Ik moet deze cd nog steeds krijgen van cdwow...............

Maar goed, wat in het vat zit. Van wat ik op de BBC heb gezien, lijkt mij een concert van beide heren inderdaad een aanlokkelijk avondje. Misschien dat ik ook kaarten ga bestellen.

Ik heb kaarten. Ik ben super blij dat ik Clappie een keer live mag zien ondersteund door de geweldige Winwood.!

Wat heeft deze dvd weinig stemmen (CD). Geweldig is dit en iedereen moet het zien:D!!!

De cd is helaas mooier dan de dvd. Bij de dvd wordt de vaart eruit gehaald door de intervieuws er tussendoor!!! Eeuwige sonde!

Geweldige live cd van het befaamde duo.

Wat opvalt, is vooral het enthousiasme en de gedrevenheid die Clapton en Winwood ten toon spreiden.

En als je dan ijzersterk werk hebt liggen, ooit gemaakt, dan staat een heerlijk avondje eigenlijk niets meer in de weg.

Veel nummers zijn welliswaar inmiddels behoorlijk ouder, maar met de nieuwe uitvoeringen, arrangementen en deze samenwerking vonken ze weer alsof ze nooit in een stoffig achteraf kastje waren opgeborgen!

Nummers als The Presence of the lord, After midnight en Little wing.

Steve Winwood's dominante orgelspel dwingt Clapton tot het uiterste om bij de les te blijven en wat resteert is een begeesterde, nu al haast klassieke, live-cd.

Ik ben blij voor Steve Winwood, dat de man zich op deze wijze eindelijk weer eens opnieuw kan presenteren (hij was de afgelopen jaren toch een beetje vergeten) en persoonlijk ben ik voor Clapton blij dat hij zijn oude roots (de bluesrock) heeft opgepakt en laat horen dat hij nog tot veel in staat is.

Zijn 'unplugged' periode behoort niet tot mijn meest favoriete tijd van Clapton.

Overigens vind ik ook, dat weinig meer in de weg staat voor een interessante hernieuwde samenwerking in de studio?

Met stip naar 1 gestegen in mijn eindlijst over 2009

Ik ben het er mee eens dat deze twee perfect bij elkaar passen en ik merk echt dat Clapton nu weer speelt zoals hij wilt spelen. Met de MENSEN met wie hij wilt spelen. Hij tourt met Jeff beck, met Steve Winwood en heeft in 2006 lekker nog een album met JJ Cale gedaan. Hij heeft het geld ook niet meer nodig. En gelukkig want deze dingen zijn veel beter als bijvoorbeeld Pilgrim. Unplugged is er NIETS bij. Al heeft hij in die periode wel geweldige dingen gedaan ('90 '91). De dvd 24 nights is er een goed voorbeeld van. Maar Clapton heeft veel mooie ONBEKENDE dingen gemaakt. Bijvoorbeeld het nummer "Old Love" (en dan dus niet de unplugged versie) vind ik veel mooier dan "Wonderful tonight" of "Tears in heaven". Die twee staan hoog in de top2000 (wel gezalk vergeleken bij 1999) en old love staat er niet eens in. Nouja. Gelukkig kan ik er ZELF naar luisteren en dan vooral naar dit album. Kan niet wachten om ze in 2010 in het Gelredome te zien. Ik hoop dat ze "Double trouble" en "voodoo Chile" doen .