Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)

In het eerste nummer flirt Almond met Spaanse invloeden, bij nummer 2 is duidelijk dat dit niet de Almond is die we kennen van zijn top 40 hits (voor zover hij echte hits had).
Dit is donkerder, rauwer en daardoor ook meer opwindend.
Liedjes rechtstreeks uit de goot, zoiets.....

Onder de naam Marc & the Mambas zijn (als ik het goed heb) slechts 2 albums uitgekomen. Albums die ook niet echt bekend zijn. Jammer, want het is een interessante periode. Hierop trouwens ook al een versie van The Bulls die hij later ook op het album Jacques zou vertolken (deze versie vind ik trouwens beter).

Even Ruby 1966 aansporen : op dit album ook de versie van Peter Hammill's Vision.............. als dat niet voldoende is weet ik het ook niet meer
Overigens is Vision onderdeel van een medley, maar neemt toch een ruime 5 minuten daarvan in beslag en ook nu vind ik dit nummer hemels!!! Hammill of Almond, het maakt niet uit: beiden maken ze er een van mijn favoriete nummers ooit van.

Een verhoging naar 4,5 vind ik trouwens ook op zijn plaats.

Ik hoop dat ik dit ooit ergens op de kop kan tikken.
Aansporing is niet echt nodig, het is meer een kwestie van opsporing.

Vision.... hoe mooi kan een nummer toch zijn

Helaas is dit album moeilijk te verkrijgen (ben er al lang naar op zoek). Diep in de buidel tasten is de enige optie voorlopig....... leve de mp3!

Marc Almond was begin jaren '80 actief in het duo Soft Cell. De nadruk lag daar op electronica en Almond wilde ook zijn andere kanten etaleren en richtte daarom Marc and the Mambas op.
Een sterk zanger is hij nooit geweest en dat etaleert zich ook op dit tweede, tevens laatste Mambas album. Toch blijkt dat telkens weer een niet al te grote belemmering want op de een of andere manier weet hij toch emotie over te brengen zoals ook een Nick Cave dat doet (ook geen sterk zanger).
Maar wie horen nu eigenlijk bij die zogenaamde Mambas, want waar die Marc voor staat is nogal duidelijk.
In deze begeleidingsband zaten o.a. Foetus (JimThirlwell), Annie Hogan die we op latere albums ook regelmatig tegenkwamen (ze schreef ook wat nummers) en Matt Johnson, ja ja die van The The. De kracht van dit album schuilt ook in deze begeleidende artiesten die fantastisch werk leveren.
Het laat zich allemaal al horen op het instrumentale Intro: spaanse flameco vermengd met oosterse invloeden met name gevormd door spannend pianospel. Dit zijn de Mambas dames en heren met nog geen Almond in beeld...
Me-ow, oh wow op Boss Cat.Het gruizige gitaargeluid past goed in de jaren '80 vleermuizenrock maar het valt op door de ietwat decadente en barokke toonzetting voor wat betreft de arrangementen. Hierdoor is het een nummer dat opvalt en een zeer scherpe scheidslijn bewandelt.
The Bulls verscheen in 1989 op het cover-album Jacques waar Almond Brel-songs vertolkte. Dat Almond Brel aanbidt hoeft geen verdere uitleg: hij vertolkt live altijd wel wat nummers en ook op diverse cd's verschenen wel wat covers. Op dit album dus de eerste keer The Bulls. Het nummer past goed in het beetje spaanse sfeertje dat het album bij tijd en wijle uitstraalt. Let vooral op de strijkers die hier goed werk verrichten.
Zei ik strijkers? Dan zeg ik Catch a Fallen Star. Een nummer dat voor mij tot het mooiste hoort wat Almond ooit op album heeft gezet. Zwierig werken ze zich door het nummer heen zonder kitsch te worden, toch iets waar Almond niet vies van is (en ik ook niet). En wow wat klinken die celli toch heerlijk brommerig. Ook hier weer dat spaanse torero-sfeertje.
Dat sfeertje gaat vrolijk door op The Animal in You met wederom dat zwierige strijkers-arrangement, maar nu veel meer staccato gespeeld. Almond laat zijn stem alle kanten op zwalken maar dat komt het nummer alleen maar ten goede. Het gedonder van de pauken geeft de boel nog eens een wat donker randje mee. Het buldert en dondert door totdat het op een gegeven moment zelfs een solo krijgen die ruw overruled wordt door rauwe gitaarklanken. Ja, ook dit is die nichterige-kitscherige Almond die velen alleen maar van zijn hits kennen.
In My Room is een Italiaans nummer uit de jaren '60 waar een bekend stukje klassiek van Beethoven's Prelude doorheen verwerkt is. Het is een dramatisch getint nummer en wordt ook op die manier voor het voetlicht geworpen.
Ook First Time is dramatisch van toon, maar kent toch een luchtiger toon waarschijnlijk door het gebruik van een akoestische gitaar die er doorheen verwoven is.
(Your Love Is a) Lesson lijkt ook luchtig maar daar stap je al snel van af door het gebruik van de gitaar die het een schurend randje meegeeft. De toon is donker en zorgt voor de nodige spanning in de muziek.
My Former Self kenmerkt het jaren '30 cabaret wat vaker in zijn werk terugkomt. Scott Walker komt hier om de hoek kijken zeg maar. Geen makkelijk meezing-nummer en ook dit blinkt niet uit in vrolijkheid. De piano speelt hier een voorname hoofdrol maar op de achtergrond zijn de strijkers niet te versmaden.
Diezelfde strijkers gaan er volvet in tijdens het intro van Once I was en maken de boel behoorlijk somber en zelfs depressief klinkend.
Of het met mijn eigen gesteldheid te maken heeft betwijfel ik ernstig maar ik vind dit wel degelijk fantastisch. Dramatiek ten top en dan ook nog eens een nummer waar alleen strijkers de begeleiding vormen! Een dwarrelende viool en zagende celli: wat wil een mens nog meer. Ik in elk geval even niets en ik smacht graag even een ruime 5 minuten door.
The Untouchable One is een behoorlijk experimenteel nummer waar we ook Almonds werk met Foetus in herkennen. Het klinkt sinister en is uiterst scherp. Het loopt uiteindelijk prachtig over in Blood Wedding. Dat Tarantino dit stukje muziek niet heeft opgepikt voor zijn Kill Bill wedding is eigenlijk zeer opmerkelijk: het had namelijk perfect als soundtrack kunnen fungeren bij die ene inmiddels zo bekende trouw-scene. Op dit nummer zingt Almond overigens ook niet.
Black Heart is het eerste nummer waar electronica wat sterker naar voren komt en dat gelijk wat doet denken aan het werk met maatje Dave Ball van Soft Cell. Typisch jaren '80, maar dan wel van het onverwoestbare soort en wel degelijk tijdloos. De vermening met de strijkers geven het nummer wederom een opvallend tintje mee.
Dan volgt een medley met daarin de nummers Narcissus, Gloomy Sunday en Vision. Narcissus opent op saxofoon. Almond valt bij en verder blijft het daarbij waardoor het een redelijk kaal nummer is waar zowel sax als vocalen goed uit de verf kunnen komen. Gloomy Sunday gaat verder op zo'n heerlijke slide-country gitaar en dat gaat ongemerkt over in de Peter Hammill-cover Vision, een nummer dat live regelmatig aan bod komt. Almond doet er niet veel aan om dit nummer op een andere wijze te brengen dan Hammill deed en dat is maar goed ook. Wie te veel wil sleutelen aan een tijdloos nummer als dit is gewoon niet goed bij zijn hoofd. Meestal halen covers het niet bij de originelen maar hier vind ik dat reuze meevallen. Misschien omdat het timbre van Almond in het zelfde straatje ligt als dat van Hammill. Het kan ook dat ik gewoon bewust doof ben als het gaat om dit soort prachtnummers, dus als er mensen zijn die deze 2 nummers naast elkaar leggen en mijn mening graag onderuit halen dan hoor ik dat graag.
Torment is weer een vleermuizensong a la Siouxie and the Banshees, Sister of Mercy enzovoort. Het einde is ook zo lekker bombastisch met de doomy achtergrond zang terwijl de strijkers er voor zorgen dat luchtigheid toch nog enigszins bewaard blijft.
A Million Manias is lekker freaky en gothic. Foetus is hier op zang en percussie te horen en is mede-verantwoordelijk voor het noise-gehalte en de gekte. Het sloot dan ook perfect aan op the avant-garde scene uit die tijd waar we ook Einstürzende Neubauten, Psychic TV en Foetus zelf toe konden rekenen. Mensen die Almond alleen kennen van Something's Gotten Hold of My Heart zullen aardig schrikken bij een nummer als dit.
Op My Little Book of Sorrows zingt Almond niet alleen. Wat voor een clavecimbel moet doorgaan domineert dit nummer wat tevens weer ondersteunt wordt door korte gitaarriffs en Adam Ant-achtige piraten achtergrondzang.
Beat Out That Rhythm on a Drum heeft als thema het Rodgers & Hammerstein nummer uit Carmen. Het vormt hiermee een uitbundige uitsmijter van een uiterst grillig en veelzijdig dubbelalbum.
Een album waar nu zeer moeilijk aan te komen is en wil je het kopen dan mag je honderden euro's neertellen.
Mocht iemand dus weten waar ik wat goedkoper aan het origineel kan komen dan verneem ik dat graag
Dit album is hierdoor ook het enige album dat ik tot mijn grote verdriet niet in mijn collectie heb en tot die tijd moet ik het doen met een mp3-versie. Maar eens zal die collectie compleet zijn door dit album origineel toe te voegen aan de rest van de discografie van wat ik toch wel als één van mijn favoriete artiesten ooit beschouw. Dat ik hier op de site een vrij eenzaam bestaan in lijd moge duidelijk zijn maar dat maakt het stiekem ook wel weer leuk.
Dit album behoort tot het allerbeste dat Marc Almond heeft opgenomen en ik vind dan ook dat het vanaf vandaag de volle 5 sterren verdient waarmee het album nummer 3 is van dit heerschap dat die volle mep krijgt.

Zeg dat wel!!! Heb m nu 1,5 week in de computer staan en dat dit album 5 punten zou krijgen was eigenlijk meteen wel duidelijk...was (en ben!) compleet overdonderd! Muziek waar je letterlijk kippevel van krijgt en je je hart in je keel voelt kloppen, pffff....
Mooier dan Aero de cd hierboven heeft beschreven, kan ik het niet, maar geen woord teveel...
En nou ook nog kiezen welke nummers ik het mooiste vind...Gekke is dat elke keer als ik luister, ik weer andere dingen hoor, dus zo is ook de ene keer het ene nummer favoriet en dan weer het andere...
Goed, als ik nu dan toch een paar moet noemen:
Catch a Fallen Star (werkelijk prachtig, melodramatische violen... ), In My Room (de eenzaamheid wordt niet alleen verwoord door de tekst van het nummer, maar zit ook in de enkele begeleiding van de piano, die af en toe wat harder aanslaat als om de woorden te benadrukken..), First Time (ook hier weer een prachtig kwetsbaar klinkende Almond..), Medley: Narcissus/Gloomy Sunday/Vision (van deze nummers kende ik alleen Gloomy Sunday - dit lied komt oorspronkelijk uit Hongarije en staat bekend als 'zelfmoordliedje', omdat mensen die ernaar luisterden volgens de verhalen zo droevig werden dat ze zelfmoord pleegden - maar ik vind de Medley van de drie songs mooi gemaakt, ze gaan naadloos in elkaar over..)Een erg donker en weemoedig beeld krijg je wel bij dit nummer, maar geef je er gerust aan over, want even verderop het album pakt Almond je weer bij je lurven, zet het geluid nog maar wat harder...
Kortom, dit album heeft mij voor het eerst in tijden weer eens muziek laten voelen, heen-en-weer geslingerd in mijn emoties tussen uitersten..
Aanrader!!!
(mits je m vinden kunt..- wanneer krijgen die platenmaatschappijen eens door dat ze een album moeten herdrukken? )

Dit wist ik nog niet. Toch wel erg fijn een Almond-liefhebber erbij te hebben op de site dan leer je nog eens iets

Er is zelfs een film over gemaakt: film
(vond het zelf een erg mooie film, vooral mooie beelden, en muziek!)
en het liedje komt ook nog voor in deze film met Johnny Depp en Christina Ricci..
(en jij bedankt dat je dit album onder mijn aandacht gebracht hebt! Is toch wel n schande dat ik t niet kende.. )

Uiteraard zeer graag gedaan

mijn favoriete Almond plaat

en ik prijs me gelukkig dat ik in het bezit ben van de 2-lp met die prachtige klaphoes

Wat een heerlijk, rijk gevoel moet dat zijn.

Mijn belangstelling begon pas bij Mother Fist en helaas is het me nog niet gelukt om in het bezit te komen van dit album: het enige dat ik nog mis in mijn collectie. En om er nu meer dan 200 euro voor neer te tellen vind ik overdreven.....

Op muzikaal vlak is het voor mij al een prachtig jaar geweest, na het ontdekken onder andere van the smiths, nick drake, songdog, sigur ros,.... is dit weer een geniale artiest die ik leer kennen. De reden waarom dit zo goed is, valt heel simpel te verklaren, het is namelijke echte muziek met een ziel, het komt uit het hart. Het 1ste nummer is meteen goed en zet een niveau neer dat de rest van de cd makkelijk weet volhouden. De kracht achter dat nummer is de variatie : veel melodieen die elkaar knap afwisselen en de luistereaar geboeid weten te houden en dat is wat een instrumentaal nummer moet doen. Ook nummer 2 is goed, dit keer wel met vocals en daarin toont almond dat hij weet hoe hij moet zingen want ik begon al vanaf de eerste luisterbeurt mee te zingen. Een ander hoogtepunt is 'in my room' , ik zie hem echt al voor mij : eenzaam aan zijn piano zingt hij treurig over zijn eenzaamheid en plots in het nummer begint er opeens een complete band mee te spelen die het nummer naar een hogere sfeer brengt. Wat me ook erg bevalt is een nummer als 'Bulls' waar ik weer beelden in mijn hoofd zie opduiken, dit keer van een losgeslagen stier in de arena. En dat is ook het knappe aan deze cd, er wordt een verhaal verteld en dankzij de stem van almond (en ook regelmatig strijkers) krijgt het iets theatraal waardoor jij kan gaan fantaseren. Maar ook wie geen fantasie heeft, moet hier van kunnen genieten omdat het muzikaal gezien knap in elkaar steekt, zo kan ik echt genieten van het pianospel van marc almond en de nummers 'intro' en 'medly' zijn echt briljant vanwege de afwissling en weten me dan ook altijd in hun ban te houden.Ik ben nog maar weinig dubbelcd's tegengekomen die me van begin tot einde kunnen boeien maar dit is er dus wel zo eentje Fantastische cd dus en dank aan aERo om hierop te wijzen want dit is geweldig

Sta met mijn mond vol tanden wcs! Nooit gedacht dit dit zo goed zou bevallen.
Overigens is Marc Almond zelf alleen maar zanger en speelt hij geen instrumenten op zijn albums

Toch een halfje eraf omdat hij net iets minder is dan Mother Fist. Maar 4,5 is natuurlijk nog altijd een erg respectabele score

Niet meer: in het bezit van de cd zelf en daarmee mijn meest gewenste album nu daadwerkelijk in handen

En, waar heb je hem gevonden?

Amazon, tweedehands (altijd nog veel betaald, maar in elk geval niet de enorme bedragen die je nog steeds overal tegenkomt).
En daarom vandaag tijdelijk even een andere avatar

Overigens zou er begin augustus al een 2008 re-issue hebben moeten verschijnen maar het label Some Bizarre maakt er een zootje van, en er is dus nog niks uitgekomen. En dit is toch meer een collectors item geworden

Gefeliciteerd met de aanwinst!!

Prachtig, prachtig. Samen met Mother Fist en Violent Silence (en vooruit: Soft Cells ''Non-Stop Erotic Caberet'') het beste wat Almond ooit gemaakt heeft. Veel meer heeft een mens niet nodig op een onbewoond eiland.

Veel mensen zullen het dan ook niet meenemen naar dat eiland want het aantal stemmen is bedroevend laag. Maar misschien ook wel goed zo want zoals wel vaker op de site keldert het gemiddelde omlaag als meer mensen zich er mee gaan bemoeien.
Overigens is dit album tegen normale prijs vanaf volgende week weer verkrijgbaar in de 2008-reissue. Ik denk dat het wel zo'n kartonnen versie gaat worden want dat is met alle re-issues van Almonds werk zo geweest dit jaar.

Ik merk dat ik niet echt wat toe te voegen heb aan de lofzangen hierboven; ik kan me er alleen maar bij aansluiten.
Ik vond het een een pittige plaat om te absorberen (en dat is nog zonder die extra tracks) en zoals Almond de grenzen van zijn stem nogal eens tegenkomt kwam ik mijn grens van verdraagzaamheid hiervoor tegen. Maar dat valt toch echt te plaatsen binnen een eerste reactie, want al snel wordt dit grensgebied spannend en inmiddels maak ik een diepe buiging voor de durf en overtuiging waarmee de nummers ten gehore gebracht worden. En de eer valt zeker niet alleen ten dele bij Almond, hij wordt geweldig begeleid. Ook muzikaal vind ik het een hele spannende en rijke plaat. Ik vind Beat Out That Rhythm on a Drum trouwens een geweldige afsluiter. Bij Intro wordt je de plaat ingezogen, om je vervolgens in een prachtige donkere rit te storten, maar het is fijn om aan het einde van de rit weer wat licht te zien ....
Geweldig om dit in 2008 (en nog in de donkere dagen ook ) te leren kennen ! Dank aERo

Heb het album gister opgehaald op vinyl.Eerste luisterbeurt achter de rug,en kan nu al zeggen dat ik dit prachtig vindt.

Ja, Earo is de reden waarom ik dit schrijft. Hij raade dit mij ongeveer eeuwen geleden aan en vandaag de dag kwam ik hem toevallig tegen als download.

Ten eerste, ik ben totaal geen Soft Cell fan. Tainted Love wekt altijd lichte irritatie bij mij op, zelfde voor Sex Dwarf. Het is net wat te 80's voor mij. Zijn solowerk ging wat beter maar vondt ik nog steeds niet alles. Maar goed ik kreeg deze aangeraden en nu snap ik ook waarom.

Torment And Toreros is wel een lang album maar ook een die compleet anders klinkt dan de elctro-pop die Almond bekend maakte, machtige cabaret muziek eerder. Compleet uit de tijd maar toch betoverend, donker en vooral beklemmend. Heel erg beklemmend en bijna compleet uniek.

Er hangt weer dat typisch cult sfeertje overheen maar dat vindt ik juist aanstelijk. Vooral tijdens de Brel cover The Bulls met een flink theather geluid wat je eigenlijk over heel het album hoort.

Het bevalt me geweldig goed, maar ik denk dat ik hem door de lengte niet vaak zal opzetten. Maar we zien wel.

Hey D-ark: nu pas snap ik je reactie op last.fm

Het doet me goed dat toch veel mensen (ook die ik dit aanraad) het er over eens zijn dat dit een bijzonder album is.
Telkens zit ik weer te wachten op de negatieve geluiden die vooralsnog uitblijven. Misschien moet dit album gewoon zijn cultstatus blijven behouden. Ik ben al blij dat er nu ook mensen een andere Almond kant zien. Een kant die hij overigens wel vaker heeft laten horen (probeer ook eens zijn album Mother Fist and Her Five Daughters of het Marc and the Mambas-debuut Untitled).

Zal ik doen .

Weinig stemmen maar is inderdaad waarschijnlijk beter, dit is best een leuk gemiddelde

Vandaag Les Tringles Des Sistres Tintaient uit de opera Carmen van Georges Bizet weer eens gehoord waarop dit nummer gebaseerd is in combinatie met teksten uit Hammersteins Carmen Jones (wat een update van de opera is).
Inderdaad een heerlijk nummer ook de klassieke Bizet-versie.

Wow: het blijft maar hoge beoordelingen regenen hier

In 1991 maakte Marc Almond een schitterende piano versie van In My Room met Martin Watkins die nu gratis is te downloaden via zijn site. Via de newssectie (20 december) even naar onderen scrollen: http://www.marcalmond.co.uk/

Wauw!! Inderdaad een hoge score.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in marc Almond maar nog nooit iets van hem gehoord.

Is dit misschien een goede instapplaat?