Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)

Komt dan niet duidelijk over zo zie ik al Zo lijkt het of ik hem tekort doe en dat is niet de bedoeling.

Sterk als in 'technisch mooi of goed' zingen bedoel ik daar dus mee. Als ik het hier op zet krijg ik vaak te horen of die valszingende kerel niet uit kan. En dat is ook wel zo: het gresnt tegen het valse aan bij dit soort artiesten. Geen sterke zanger dus. Wel sterk in het overbrengen van emoties op mij: het raakt mij enorm net als Antony of Cave.
Maar het schijnt dat zelfs over die techniek een flinke discussie gevoerd kan worden. Ik las wel eens een artikel waar ik meen o.a. Almond besproken werd door een zanglerares en die dacht er opvallend anders over.

Het beste album van Marc almond. Hoewel ik nog steeds geen fan ben van zijn dramatisch aangezette stem, vind ik het hier, in combinatie met het theatrale spaans aandoende instrumentarium, goed passen.Mamba(bonustrack) is hier het prijsnummer, met een geweldige instrumentale conclusie.

En dat is geen officieel Torment and Toreros nummer. Het stond indertijd alleen op de Japanse editie. Op recente re-releases hebben ze het nummer er wel bijgezet. Inderdaad wel een bijzonder nummer dat er gewoon op had moeten staan in 1983.

'Catch a Fallen Star' lijkt wel een venijnig-nichterige variatie op wat Bright Eyes jaren later zou doen op Road To Joy en dat soort nummers, zo'n nummer waarbij de zanger al zijn walging en cynisme in de zangpartij flatst. Heerlijk nummer! Die statige strijkers tussendoor zijn ook echt een vondst, trouwens.

Beetje door deze plaat heengeluisterd, een aantal zeer interessante dingen maar ook een paar die ik niet echt voor mijn plezier zou draaien, denk ik.

Het is één van mijn favoriete Almond tracks ooit met dank aan die strijkers.

Nu het nummer Torment aan de beurt is in de MuMe-ladder ben ik benieuwd of dit album dan ook eindelijk door de 20-stemmen grens heen zal gaan.

Wie?

Bleeding like a little boy that´s picked on at school/ you rise up like an angel when you've played up their fool

Enige tijd geleden had ik me voorgenomen om hier de twintigste stem te plaatsen. Volgens mij waren er in die tijd 19 stemmers en is er in die tijd weer een verdwenen? Desondanks moet ik misschien nog opschieten, aangezien Almonds muziek redelijk vaak onder de aandacht is gebracht in de laatste weken op het forum van Musicmeter. Voor mijn doen heb ik deze plaat nog niet vaak geluisterd, een keer of drie denk ik, maar aangezien het één van de favoriete platen van Aerodynamic is, denk ik dat ik wel in zijn traditie snel maar grondig mag luisteren en beoordelen

Echt een ontoegankelijke plaat is het trouwens niet eens, qua songs. Duidelijk moge zijn dat Almond houdt van grootse, tijdloze melodieën, en ergens zou je dit zelfs popliedjes kunnen noemen. Echter ik heb begrepen dat Almond deze plaat maakte ten tijde van zijn hitparadesuccessen met Soft Cell, teneinde ook andere muzikale eieren kwijt te kunnen, en dat hoor je er ook wel aan af.

In eerste instantie muzikaal: in plaats van popliedjes horen we vooral een soort geperverteerde kleinkunst, een enkele keer zo orkestraal ingekleurd en verhalend dat je het lieder zou noemen. Nog meer doet het denken aan het Berlijnse caberet uit de tijd van Kurt Weil. Maar het is moeilijk deze plaat precies op een periode of genre vast te pinnen. Een paar dagen hiervoor toonde Aerodynamic een verband aan tussen Almond en Nick Cave, nog zo'n moeilijk vast te pinnen figuur, en hoewel de vergelijking vergezocht lijkt voor mensen met een oppervlakkige kennis van Almonds oeuvre, zou ik zo geloven dat de Birthday Party een inspiratie waren voor een track als 'The Untouchable One' op deze plaat. En dan zijn er nog de duidelijke latin- en jazzinvloeden die door de plaat heen schemeren, exotische kruiden die de wat killere, Europese elementen op smaak brengen.

Een tweede factor waarmee Almond duidelijk niet in het keurslijf zit van de popzanger (al ken ik het werk van Soft Cell eerlijk gezegd niet goed genoeg om te bepalen of hij dat daar wel deed) zijn de teksten: een overkokende stoofpot van zelfhaat, meestal doorgeprojecteerd op de directe omgeving, frustratie en fundamentele eenzaamheid, onbedwingbare lust en onversneden dronken venijn. Op zijn vrolijkst horen we op deze plaat ook nog wat berouwvolle melancholie. Geen makkelijke cocktail om te drinken. Soms, over de hele respectabele lengte, stelt de dramatiek van Almond mijn geduld op de proef, als een vriend die je mee op stap neemt om hem/ haar op te vrolijken, maar dan veel te dronken wordt en dan maar blijft doorzeuren over een ex-relatie.

Toch is er iets wat werkt aan deze plaat, iets waardoor het allemaal boeiend blijft. Wellicht het contrast tussen de 'mooie' en 'lelijke' elementen. 'Mooi': de instrumenten, voornamelijk de strijkers, die altijd vol weemoed lijken te schreien voor een betere wereld. 'Lelijk': de noisy postpunk-elementen, en Almond zelf, die zich vocaal meer dan een beetje op glad ijs begeeft met dusdanig complexe melodieën. Zijn wat vlakke, lijzige stem zou de fraaie liedjes kunnen verpesten, maar weten precies de juiste mate van vuige persoonlijkheid in de liedjes te leggen om het geheel in balans te houden.

Neem het misschien beste nummer 'Catch A Fallen Star' (al is eerlijk gezegd na drie luisterbeurten het beeldschone 'Black Heart' misschien mijn favoriet): een vol venijn uitgespuugde tekst wordt ondersteund door een redelijk simpele reeks theatrale pianoakkoorden, en tussen de coupletten door komt er ineens een muur van dramatische strijkers overheen. Het past bij elkaar en toch weer net niet, er blijft iets schuren, ongemakkelijk aanvoelen. De manier waarop Almond dit soort elementen mengt is bijna gestoord, als je niet het idee zou hebben dat hij precies wist welk effect hij wilde sorteren.

Het uiteindelijke resultaat is, op zijn zachtst gezegd, verontrustend en boeiend. Tijdens de hele wilde dans door het hoofd van Almond heb ik nooit kunnen besluiten of hij nou de onuitstaanbare diva, de waanzinnige dronken bedelaar of het eenzame jongetje is. Het is de vraag of er wel zo veel verschil zit tussen die drie persoonlijkheden.

Dat laatste lijkt me ergens in de buurt te komen van de kern van Almonds artistieke visie. Ergens kan ik me daar zeker in herkennen, hoewel de plaat muzikaal gezien niet echt in mijn straatje past. Dat, de rijkheid van de liedjes, en prachtige muzikale stukken zoals de laatste helft van 'Mamba', zorgen dat ik nog een halve ster hoger uitkom dan ik dacht toen ik deze plaat opzette om de recensie te schrijven.
Ik kijk eigenlijk best uit naar een vierde luisterbeurt.

Mag ik zeggen dat ik er best een beetje stil van ben..............?

Ja, dat mag ik want je brengt dit album op geheel andere wijze voor het voetlicht Sander en dat verdient dit album. Ik had je graag die 20e stem gegund maar inderdaad is er eentje verdwenen (uitgeschreven user wellicht).
Maar jouw stuk is erg fijn te lezen (zeker over de teksten waar ik zelf altijd veel minder over te zeggen heb als het om muziek gaat).

Nu die 20 stemmen wederom in beeld zijn komt natuurlijk wel de grote vrees voor de duikvlucht naar beneden want dat is bijna een vaststaand gegeven op Musicmeter. Gelukkig is het tot dat moment blijkbaar een onontdekte parel voor velen geweest en dat is mooi. Heel mooi!

Die 20e stem gaat er zeker komen deze week

Mooi stuk Sander.. Dat ga ik niet overtreffen. Maar je noemt sowieso wel twee van mijn favoriete nummers. Meest favoriet voor mij (op dit moment) is 'The Animal in You'. Heerlijke opbouw, dynamiek en bombast en dat nummer! Maar het 'theater' opent met een zeer fraaie intro met hierin de opbouw naar het ietwat komisch aandoende 'Boss Cat'. Het hierop aansluitende 'The Bulls' vind ik ook erg aanstekelijk. Vervolgens dus 'Catch a Fallen Star' en 'The Animal in You'. De twee beste nummers van het album wat mij betreft. Dan begin ik eerlijk gezegd de aandacht wat te verliezen totdat 'Black Heart' voorbijkomt. En misschien niet briljant, maar wel een hele leuke afsluiter is 'Beat Out That Rhythm on a Drum'.. Bonustrack 'Mamba' is gewoon overweldigend!

Op dit moment spreekt met name de eerste helft van het album me geweldig aan. Op basis daarvan zou ik een 5 kunnen geven. Echter heb ik gehele album pas een keer of 4 geluisterd en dat is gewoonweg te weinig om alles goed te doorgronden. Ook de tweede helft is bovengemiddeld goed, met al een paar uitschieters, maar wellicht zitten er voor mij nog een paar groeidiamanten meer in.

Wat ik sowieso erg knap vind is dat Almond steeds weer verschillende stijlen weet neer te zetten. In dit geval dus de Spaanse invloeden. Ik weet niet of Almond steeds met dezelfde muzikanten werkt. Je kan in ieder geval duidelijk beluisteren dat het muzikaal van zeer hoog niveau is.

Ik had 'm vanmiddag en vanavond op.. Dus ach weet je... Kan ik net zo goed nu stemmen (Sorry Sander). Ben ik daar van af, kan ik me focussen op een ander album van 'm ..*pauken*.. De tijd zal het leren voor wat betreft de tweede helft van het album en dus moet ik voor mezelf ruimte inbouwen om eventueel nog op te kunnen hogen. Voor nu een 4,5.

En zo is deze plaat in één avond de nummer 1 geworden van de toplijst van de jaren 80 op Musicmeter. Het kan verkeren

Nog bedankt voor de reacties heren.

Oeh, benieuwd geworden. Ben al een tijd van plan om me - figuurlijk - op Marc Almond te storten en dat clipje van Black Heart smaakt naar meer. Iemand toevallig een tip waar deze voor een redelijke prijs te krijgen is? Liefst op cd, maar vinyl mag eventueel ook. Discogs is niet echt een optie. Goedkoopste LP voor ruim 11 pond, goedkoopste cd voor 30 euro.

Het is altijd een gedoe geweest met dit album. Ik heb de oorspronkelijke versie (zonder bonustracks) en daar heb ik lang op moeten azen indertijd. Op e-bay een keer gewonnen.
Ze vragen er torenhoge prijzen voor.

Later (2011) werd het album opnieuw gereleased en hebben ze alle bonustracks erbij gezet en die zijn alleen al vanwege het nummer Mamba aan te raden. Die versie heb ik toen bij Plato in de winkel gekocht.

Nu inderdaad weer nergens makkelijk te krijgen zie ik en waar dat wel lukt vragen ze weer idioot hoge bedragen

Overigens is Untitled ook best een lekker album (niet het meesterwerk wat Torment and Toreros wel is).

Ooit een week geleend, daarna op cassette gezet...maar ja een deck heb ik niet meer. Vergeten te stemmen dus, zie ik nu.
Moet wel echt in de juiste stemming zijn voor Almond, zoals vanavond.

Het is er ook de week voor: Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Masimo & AOVV presenteren: Marc Almond (Het Grote Artiest-v/d-week-topic) (A. A. A. A. A. A. Anderworpen)

Damn wat een goede plaat zeg. Wel wat lang, wist niet dat de latere nummers bonustracks waren (dus ik ben er zo'n 2 uur zoet mee geweest). Vrij theatraal, maar wel echt een kunstwerk waar een hoop aan te ontdekken valt. Nog maar even geen stem, want het is teveel om meteen te kunnen verwerken eigenlijk.

herman

Pfffff...... ik loop jaren te pluggen en 1 topic verandert behoorlijk wat plus als er 1 user is die me hier nu compleet verrast.....

Ik ga trouwens 1 nummer verklappen die ik wederom wil voordragen in de MuMe-ladder (in 2009 haalde hij het niet): Catch a Fallen Star. Dit jaar haalde Torment het niet dus die gok ik niet nogmaals maar er is nog wat twijfel om anders misschien Black Heart te nomineren.
Hoe denken de nieuwe kenners hier over?

Black Heart is alleszins een mooi nummer De rest ken ik wel nog niet

Me niet verdiept in de MuMe-ladder. Lees er wel eens over, maar geen idee hoe het werkt! En dus geen idee welk doel het nummer dan moet dienen. Waarschijnlijk moet het stemmen opleveren gok ik zo!?

'Black Heart' is erg mooi. Ik ben alleen geen groot fan van de computerdrum die erin zit. Werkt enigszins storend op de mooie strijkers en haalt de spanning uit het nummer. Bovendien neemt het statische ritme van die synth.drum de charme weg van de subtiele trompetsolo in het midden van het nummer... Wat overigens daarna wel wordt goedgemaakt met de intro van 'Narcisus' Maáar ondanks deze kleine persoonlijke ergernis lijkt het me wel een goede kandidaat.

Nummers aandragen van dit album lijkt me sowieso lastig. Nummers die mij direct raakte waren
als 'Boss Cats', 'Catch a Fallen Star' en 'The Animal in You'. Laatstgenoemde vind ik persoonlijk erg catchy, maar is wellicht te lang en houdt de aandacht niet vast bij iedereen. Net als bij 'Catch a Fallen Star' het geval zou kunnen zijn. Ik vind 'Boss Cat' wel een aanrader voor een wat breder publiek. Vond ik meteen erg geinig. Maar deze kan weer snel gaan vervelen vanwege de herhaling die er toch ook wel inzit.

Is inderdaad lastig. Ik betwijfel of ik volgend jaar wel kans zie om mee te stemmen, dus aan mij zal je niets hebben. Voor mij was 'Catch A Fallen Star' het nummer dat me voor het eerst echt bewust maakte van Almonds muziek. Aan de andere kant kan 'Black Heart' wellicht een bredere groep mensen aanspreken, en als die nog nooit is genomineerd zou ik daar in ieder geval voorstander van zijn: het lijkt me bijna zeker dat een of twee users een mooie ontdekking gaan doen.

Van mij krijg je bijna elke ladder wel het volle aantal punten. Ook mooi dat het nu de 20 stemmen-grens bereikt heeft.

Ik ben deze plaat nu voor het eerst aan het beluisteren (Spotify, met bonustracks 'Your Aura', 'You'll Never See Me on a Sunday' en 'Mamba'), en ik ben toch wel flabbergasted. Ik hoor hier zoveel verschillende dingen in, jazz, klassiek, pop, new wave, cabaret, en vooral experiment. Zoals ik het zie, is dit een experimentele plaat die misschien niet meteen expliciet experimenteel klinkt, maar het toch wel is. Ik hoop 'm nog veel te mogen draaien (ik moet er wel de tijd voor hebben, het is niet bepaald een plaat met korte speelduur), en ooit ook mijn stuk te kunnen neerpennen, in navolging van de uitstekende besprekingen van enkele users hier. Ik kan ook niet meteen een score hier op plakken, heb wat dat betreft een beetje hetzelfde als herman. Het is zoveel dat op je afkomt..

Toch verbazen dit soort opmerkingen me wel een beetje: zo enorm is dat toch ook allemaal weer niet? Of heb ik té getrainde Almond-oren misschien?

Maar hoe dan ook: wederom weer mooi dat het aanslaat.

Ben ik met je eens aREo; dat het niet zo enorm apart is. En zeker voor enigszins getrainde muziek luisteraars zou Almond - in z'n algemeenheid - niet zo moeilijk te behappen moeten zijn. Er komen albums en artiesten voorbij hier op MuMe die heel wat lastiger zijn te bevatten.

Echter uit eigen ervaring weet ik inmiddels wel dat je bij Almond een richtingaanwijzer nodig hebt. Je moet weten waar te beginnen. En dat kan dan weer heel persoonlijk zijn. Dit album werkte voor mij perfect omdat ik juist op zoek was naar dergelijke theatrale bombastische sound. Ik vind het geweldig! Ik vind het overigens verre van experimenteel. Er is juist bewust gekozen voor deze bombastische theatrale Spaanse sound. Een sound die je overigens op andere albums van 'm ook nog wel eens terug hoort komen.

Als je aan dit album begint en na nummer 5 'The Animal in You' nog niet bent overtuigd kan je het - naar mijn idee - net zo goed afzetten. Maar als die sound je bevalt is het een groot feest. Groot feest inderdaad. Want ik moet wel toegeven dat het feest lang duurt. Tot op heden heb ik het album slechts één keer in z'n volle lengte achter elkaar beluisterd. Wel al meerdere gesplitst in 3-en. 1/3 op de fiets naar het werk, vervolgens 's middags in pauzerondje 2/3 en finale op fiets naar huis. En dan begin ik ook wel eens bij het laatste gedeelte om die nummers ook een eerlijke kans te geven. Ik doe dat overigens vrij vaak, ook bij andere muziek.

En mocht men dit toch als te heftig ervaren, maar het Spaanse geluid wel waarderen. Is -denk ik - het album 'Vermin in Ermine' een aanrader. Als ik er naast zit zal aERo me vast corrigeren

Mijn kennismaking met Almond werkte het beste met eerst 'Mother Fist and Her Five Daughters (1987) daarna, deze; 'Torment and Toreros' en vervolgens 'Varieté uit 2010'.. Maar goed, kan me voorstellen dat dit subjectief is, want Almond heeft voor vrijwel elke bui wel een album uitgebracht

Beginnen met 'Varieté' zou eigenlijk wel een aanrader zijn, ondanks het bij mij net anders is gelopen.

Er zijn meer mensen begonnen met Varieté en dat sloeg vaak wel aan maar ook dat is nog best een vrij lang album (zeker met de tweede cd erbij).

Vermin in Ermine aanraden is zeker niet verkeerd want dat album toont de meeste raakvlakken met deze maar ook dat album is met 1:13:52 speelduur (als je de oorspronkelijke versie dus hebt) ook niet bepaald kort. Overigens wel een ongelooflijk sterk album dat liefhebbers van Torment and Toreros eigenlijk verplicht moeten luisteren.

Ik zeg altijd als je de wat apartere Almond wilt horen luister dan naar Mother Fist en kies je liever voor de wat toegankelijker Almond met nog steeds wat aparte wendingen dan is The Stars We Are geschikt.

Er zijn zoveel kanten waardoor het vrij moeilijk is om iets aan te raden. Dus het is en blijft wat zoeken. Overigens denk ik dat Untitled, het debuut met de Mambas, ook geen slechte tip is: korter, iets toegankelijker en toch voldoende 'Mamba-feel'.

The Stars We Are is een ideale instapper. Wat je zegt inderdaad, vrij luchtig maar toch kunstzinnig. Het was mijn eerste kennismaking en ik zou me geen betere voor kunnen stellen. De impact die het toen had heeft dan ook inmiddels een top tien notatie bemachtigd.

Wat dit album betreft. Na deze recente oplevingen ga ik er zeer binnenkort denk ik ook maar eens even goed voor zitten.

Voor Almond's doen vind ik van wel. Algemeen bekeken misschien niet, inderdaad. En geloof me, het is niet zo dat ik geen ervaring heb met muziek die de randjes verkent.

Het is... nou ja, gewoon iets wat ik ervaar, denk ik. Dat is voor iedereen anders.

Wat mij betreft is het toch best enorm, maar ik zie het wel iets als positiefs (onder de indruk zijn en daardoor even sprakeloos). Het deed me in die zin eigenlijk een beetje aan Sufjan Stevens' Illinois denken, dat was voor mij ook een plaat die rijk was aan ideeën. Het zijn geen 10 tot 15 conventionele liedjes, muzikaal heeft het veel meer te bieden. Maar muzikaal is het eigenlijk ook nog best te behappen, het is meer het tekstuele aspect. Het lijkt erop alsof Almond zijn hele emotionele hebben en houwen hier ingestopt heeft en dat vind ik hier best overweldigend, maar toch vooral ook heel indrukwekkend. Ik zal het gemiddelde nog eens wat opkrikken.

Ik blijf me al de hele week verbazen hierover herman ondanks dat we soms toch ook wel overlap in smaak hebben en dat ik je al vanaf het begin op deze site volg. Aangenaam verrast dekt de lading dus niet eens

En nu ook mijn nominatie voor de MuMe-ladder (mits het me lukt op tijd een lijstje te plaatsen) ondersteunen he want in 2009 is het helaas niet gelukt. Misschien is de tijd er nu wel rijp voor.

Grappig dat ie nummer 1 staat in de toplijst van 1983 samen met Tom Waits en Peter Hammill, een artiest die je behoorlijk kunt linken aan Almond. Niet voor niets heeft hij wat Hammill-covers op naam staan waarvan er eentje op dit album staat; het schitterende Vision.

Ik zal het in de gaten houden. Vorig jaar ben ik vrij snel afgehaakt in de ladder om pas weer aan te haken toen El Ninjo me eens een bericht stuurde, maar Almond hoort natuurlijk in de lijst. Overigens lijkt Catch a Fallen Star me een betere nominatie dan Black Heart, ik kan me voorstellen dat mensen inderdaad vallen over de computerdrum zoals keijzm73
al zei (stoor me zelf daar geenszins aan overigens). En het is gewoon een fantastisch nummer.

Mother Fist staat trouwens al heel lang op de 'nog te beluisteren' lijst, die heb je me ooit eens aangeraden. Misschien binnenkort toch ook maar eens aan beginnen.

De laatste tijd heb ik trouwens ook Brel (die hier ook wordt gecoverd, mochten anderen dit nog niet weten) een stuk beter leren kennen en heel veel gedraaid. Misschien heb ik momenteel ook wel meer met dit soort muziek dan een jaar of 5 geleden. Het spreekt me in ieder geval wel aan dat het zo uitgesproken is.