Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)

Instapplaat misschien niet maar wel één van zijn beste. Meesterwerkje. Dus ja, je kunt er best mee beginnen.

Maar eens het internet afzoeken waar dit te vinden is!

Download links mogen niet op de site behalve als ze gratis door de artiest ter beschikking worden gesteld. Daarom hier een schitterende versie van het nummer In My Room uit 1991waarin dit nummer gemengd wordt met Beethovens Piano Sonata #14 "Moonlight": klik.

Misschien drempelverlagend om eens aan dit album te beginnen

Na 2 luisterbeurten moet ik zeggen dat ik helemaal weg ben van dit album.
Echt een heel bijzonder album. Dramatische en rustige nummers worden afgewisseld met experimentelere en wat meer uptempo nummers. Echt een fantastisch album en erg moeilijk om een nummer te noemen die er boven uit steekt.

Dat is goed te horen. Het blijft telkens maar weer afwachten of het aanslaat. Beetje bij beetje gaan mensen het ontdekken en komen er misschien achter dat Almond toch wel meevalt en niet alleen Tainted Love is.

Alleen al het 12 minuten durende Mamba (bonustrack) laat horen hoe apart zijn muziek kan zijn.

Dat laatste gedeelte van Mamba is

Ja, dat verwacht je dan niet meer he: monotoon gaat het maar door en dan opeens.... wow!

Overvol geladen schip.
Titanic bestuurd door Jack Sparrow.
Ondergang tegemoet varend.
Smeltkroes aan culturen.
Trekkend naar Amerika.
Dreigende spanningen in het ruim.
Vanuit het intro wil ieder zijn verhaal vertellen.
De stoere Spanjaard.
Met op zijn rug een getatoeëerd gevechtsschip.
Een avontuurlijke Fransman.
Languit liggend in een hangmat.
Zich verdiepend in literatuur.
De vlambare Italiaan.
In discussie met de eigenwijze Ier.
Flessen drank ter consumptie.
Leedvermaak en spannende legendes.
Ongewild op elkaar aangewezen.
Al dobbelend de tijd doen vergeten.
Ondertussen genietend van een Riverdance.
Gevolgd door een stukje cabaret.

De veelzijdigheid van een Marc Almond is amuseren.
Het ene moment raakt het je, vervolgens dwaal je af.
Is dit een zoekende artiest?
Na het grote succes van Soft Cell in een diep gat beland.
Stuurloos een weg varend tussen verschillende stromingen?
Die gedachte ging toen nog op.
Achteraf bleek juist dat hier juist zijn kracht ligt.
Veelzijdigheid en dramatiek.
De grens verleggen voor zichzelf.
Ten koste van zijn oude fans.
Deuren openen voor een nieuw publiek.
Pinkpop was er in 1989 niet klaar voor.
De sound die hij hier al liet horen viel grotendeels verkeerd.
Muziek voor in een theater.
Jezelf laten verrassen.
Door een gedreven rasartiest.

Marc Almond is een sterspeler.
Al zal hij nooit de bank verlaten.
Zijn spel is geniaal.
Maar niet passend in het team.
Al jaren transfervrij.
Echter geen interesse bij de grote clubs.

Ik kan maar een artiest noemen die vergelijkbaar is.
Gavin Friday; gestoord en demonisch bij Virgin Prunes.
Vervolgens solo passend in de combinatie tussen pop en cabaret.
Zonder irritant te klinken.

Fantastische review

Maar je vind het album mooi?

Marc heeft een prettige uitnodigende stem.
Zoals ik al zeg, de ene keer raakt het je, dan weer niet.
Vreemd genoeg blijf ik wel luisteren.
Deze is minder dan het groot aangezette The Stars We Are en Mother Fist and Her Five Daughters.
Wel weer beter dan Flesh Fulcano met Foetus; maar daarvan had ik ook wel een hoge verwachting.

Het commercielere Soft Cell ligt mij ook beter, daarbij is het leuk om op zoek te gaan naar de Bedsit Tapes.
Dat zijn oude opnames uit de beginperiode, waarbij ik gelijkenissen hoor met Human League en Ultravox.
Comeback album Cruelty Without Beauty is redelijk te noemen.

Torment and Toreros zou van mij 3 ** krijgen.

Allmusic stemt vrij snel na jouw recensie deric. Niet al te best (2,5*). Toeval?
Ik ben dan benieuwd naar een toelichting. Is dit een opwelling na jouw stuk ('o ja die ken ik ook nog') of is het album recentelijk opgezocht? Of is het gewoon stem nummer zoveel in de lange rij?
Gezien zijn nummer 3 positie in de stemlijst ben ik extra benieuwd. Juist dan zijn toelichtingen soms zo interessant.

Jij bent duidelijk in je toelichting. Interessant ook, zeker omdat je de Bedsit Tapes noemt waar ik persoonlijk heel wat minder mee heb. Het is duidelijk het tegenovergestelde van wat mijn favoriete Almond-kant is.


Ik heb ze zelf alle drie op 5* staan dus voor mij geen onderscheid. Wel vind ik het opmerkelijk dat je The Stars We Are groot aangezet noemt. Torment and Toreros vind ik die kwalificatie veel meer waardig. Juist dit album is groots van opzet, soms over the top. The Stars We Are heeft dat minder dan deze. Is ook veel toegankelijker (niet alle nummers overigens). Maar dat vind ik he

Ik heb wel meer met het postpunk geluid.
Ik ben juist ooit nieuwsgierig geworden vanwege een stuk wat jij erbij schreef.
Je noemde toen Kraftwerk en OMD.
Tja, dan moet ik op zoek gaan naar dat album.

Ik weet het

Ik denk ook dat het moeilijk is om mensen te vinden die alle hoeken van het werk van Almond waarderen. Die zijn zo uiteenlopend.
Ik zal één van de weinigen zijn, alhoewel ook ik mijn voorkeuren heb.

Het lijkt mij stem nummer zoveel aangezien ik hem nog nooit een toelichting heb zien doen.
Nu haalt hij ook gelijk het gemiddelde flink omlaag en dit is een album wat je niet snel vergeet en dat je dan denkt 'die ken ik ook nog.'

Ik kreeg er ook een raar gevoel bij, juist omdat die stem snel volgde na het stuk van deric (dus update op de site).
Dat vind ik dan jammer omdat het de schijn van een niet al te serieze stem wekt.
Ik heb liever die lagere stem van deric in zo'n geval, want om de hoogte van de stem gaat het me niet eens. Het verbaast me toch al dat het overgrote merendeel nog steeds enthousiast blijft.
Zo'n 'o ja laat ik daar ook maar een stem bijzetten want ik ken Almond geloof ik wel' verdient dit album niet. Geen enkel album van welke artiest dan ook trouwens.

En aangezien hij het andere Mambas album Untitled met een vol punt hoger waardeert lijkt het me juist boeiend waar dat voor hem in zit dan. Dan zijn toelichtingen zo veel waard.

Ik kijk bij een aantal users wel welke albums ze hoog waarderen.
Je haalt de minder serieuze stemmers er toch wel uit.
Ik wissel ook nog wel eens qua stem, dan herontdek ik een album.
Verder weet ik dat er genoeg users zijn die nieuwsgierig zijn naar mijn stemmen.
Helaas stem ik alleen maar op albums orgineel in bezit; en ik denk dat deze dat niet gaat worden.

Tenzij je hem nog een paar keer luisterd

Maar dit is 1 van de minst toegankelijke albums die ik van Almond heb gehoord.
Varieté al eens beluisterd Leon?

Voor een toelichting zie dit topic. Ik heb het album dus niet vrijwillig geluisterd, maar getipt gekregen Trek je het lage cijfer niet aan, het is gewoon niet mijn muziek.

Is ook niks voor hem schat ik zo in.


Dat is wel het minste waar ik mee kan zitten. Het was meer de samenloop van omstandigheden die je hiermee ontkracht hebt.
Waarom zet je de opmerkingen die je daar plaatst hier niet? Het verschaft veel duidelijkheid, zeker omdat jouw stem in het rijtje bij dit album opvalt tot nu toe (want daar gaat vast en zeker verandering in komen als dit album de 20 stemmen grens passeert).

Oké dan neem ik mijn woorden terug Allmusic

Het is wat toegankelijker dan dit album maar ik heb het gevoel dat hij meer van de pop kant van Almond houd.

ik moet zeggen dat ik nog niks slechts heb gehoord van Almond.
ik heb nu 5 albums van hem geluisterd.

Die grens gaat hij deze week al passeren.
Ik heb hem opgegeven in het ''Review-Album van de Week!''-topic.

Ken het hele spel niet (ik doe al heel wat jaartjes niet meer mee aan spelletjes op de site m.u.v. sommige ladders). Gevaarlijk album om voor te dragen trouwens: niet iets wat je makkelijk met 1 draaibeurt onder de knie hebt om dan vervolgens te beoordelen.


Wat is voor jou het verschil met Antony? Ik zag een hoge waardering voor zijn werk. Die is ook behoorlijk theatraal en dramatisch. Grappig is dat dan wel weer: de ene dramatiek is niet de andere
Overigens noemt Antony nog steeds dit album als één van de grootste invloeden op zijn muziek en noemt het steevast één van zijn favoriete albums.

De stem en de muziek van Antony spreken me meer aan. Bovendien heeft het te maken met de ontwikkeling van mijn smaak. Bij Rufus Wainwright gaan de theatrale nummers me ook steeds meer tegenstaan, misschien bij Antony ooit ook nog wel eens (ik hoop het niet overigens). Waarschijnlijk had ik dit album 2 jaar geleden beter gewaardeerd en 3* of zelfs 3,5* gegeven.

Ik vind Antony wel een mooiere stem hebben maar ik ben nog niet zo heel bekend met zijn muziek.

Marc Almond heeft gewoon niet een prachtige stem maar wel een herkenbare stem die dit album perfect draait.

Ik vind het alledrie 'aparte stemmen'. Almond is niet toonvast, de vibrato van Antony is ook niet bepaald voor iedereen te pruimen en het 'zeikerige' van Rufus zal zeer zeker veel mensen afstoten.

Rufus ken ik zelfs nog helemaal niet.
I Am A Bird Now valt al een stuk beter dan Swanlights b.t.w.

Ik hoor eerder ( de ook door mij in de recensie genoemde) vergelijking met Gavin Friday.
Met Antony heb ik niks; Rufus vind ik wel oke.
Hoorde hem ooit samen met Antony tijdens een tribute aan Leonard Cohen.
Had Marc Almond ook prima tussen gepast.
Mijn held Nick Cave was ook aanwezig.

Verder lees ik ook bij aERo dat hij Marc en Nick geen sterke zangers vind.
Ik vind dat juist wel, heb alleen soms wat meer moeite met de stijl, maar ook op dit album stoor ik me zeker niet aan zijn stemgeluid; vind deze zelfs zeer prettig.

Ze zingen er regelmatig net tegenaan. Dat is een feit. Maar of je dat geen sterke zangers moet noemen weet ik niet. Heb ik dat letterlijk zo gezegd? Want uiteraard vind ik ze geweldig, ze behoren niet voor niets tot mijn favorieten.
Ik heb een zwak voor afwijkende zangers denk ik. Tom Waits is er ook zo eentje.

Lees de eerste allinia van jouw recensie bij dit album maar eens.