Neil Young - On the Beach (1974)

Destijds vond ik dit een enorme zeurplaat na al die briljante deuntjes op EKTIN, ATGR en Harvest. Nu ervaar ik dit album ongeveer als zijn beste. Ik kan het niet verklaren.

Iets met, het verstand komt met de jaren.

Toch een poging. Ik vind dit een fijn album omdat het meezinggehalte laag is muv de geweldige opener. Daardoor verschuift mijn aandacht meer naar de sfeer van het album, de sobere instrumentatie en de vaak cryptische teksten. Komt bij dat ik deze plaat pas recent een echte kans heb gegeven en daarom als het ware nog nieuw voor me is. Bovendien weet ik het wel te waarderen dat Young het (commerciële) succes van Harvest niet heeft uitgemolken met een vergelijkbaar vervolg maar eigenwijs zijn kop in de wind gooit met dit postadolescent pronkstuk. Kortom: voor mij is dit het album dat toont hoe Neeltje een echte Nelis is geworden en vanaf dat moment zijn eigen gang ging (met Briggs als vertrouwd klankbord).

Niet dat Harvest nou zo'n hoog meezinggehalte heeft, muv Heart of Gold dan. After the Goldrush vind ik dan meer meezingers hebben... Maar verder mooi verwoord en helemaal met je eens.

Naar aanleiding van de laatste berichten weer eens beluisterd, en hoewel ik het altijd al een goed album heb gevonden, viel mij nu pas op hóe goed dit album wel niet is. Ik heb het idee, dat Neil Young zich in de studio 100 % comfortabel voelde, zeker in gezelschap van producer David Briggs en steun en toeverlaat en multi-instrumentalist Ben Keith. De sfeer die de hoes bij mij oproept, komt in mijn beleving volledig overeen met de sfeer van het album. Niet alleen zijn de liedjes op zich al fantastisch (al vind ik Motion Pictures een relatief zwakke plek), maar ze worden wonderschoon en indringend gezongen. Het klinkt zeer geïnspireerd, Neil Young heeft inderdaad een beetje "de blues", zoals door anderen elders gesuggereerd. Daar komt de prachtige, sobere doch effectieve instrumentatie nog eens bij. Dit album is inderdaad een hoogtepunt in het oeuvre van Neil Young.

Neil young houdt me recht
Recht toe recht aan
Aan alles twijfelen
Twijfelen maar
Maar niet aan de rock 'n roll
Rock 'n roll houdt mij recht
Recht toe recht aan

Vind ik juist één van zijn mooiste en meest onderschatte nummers. Zo heerlijk uit het leven gegrepen: 'Motion pictures on my tv-screen. A home away from home.' Neil schreef het voor Carrie Snodgress, toen hun relatie al behoorlijk geplaagd was. Je ziet ook dat hij, zoals hij in Buffalo Springfield al deed, worstelt met zijn roem (denk bijv. aan 'A Child's Claim to Fame', 'Out of My Mind' en 'Broken Arrow').

Let op het woord relatief Stijn! Maar ik zal opnieuw luisteren, en dan speciaal naar de tekst van
Motion Pictures, want ik ben van nature niet zo'n exegeet.

Doe dat. De tekst is op een paar zinnen na niet heel erg fraai geschreven, een beetje knullig zelf, maar de betekenis (en vooral de muziek) is heel aardig.

Ik wist helemaal niet dat dat van Neil Young was. Ik dacht altijd dat Richie Furay dat geschreven had.

Oh, sorry, ik bedoel 'Nowadays Clancy Can't Even Sing'. Die nummers staan inhoudelijk overigens wel met elkaar in verbinding, vandaar de vergissing. Het is een reactie van Richie op Neils 'Clancy'.

Hoog tijd om dit meesterwerk de score te geven die het verdiend! Wat een complete plaat, wat een songs, wat een sfeer (en een tophoes als kers op de taart). Enkel Revolution Blues, Ambulance Blues en On The Beach zijn al genoeg om je van je sokken te blazen, maar ook de andere nummers zijn niet kapot te krijgen. Een plaat van gewapend beton
Neil Young vind ik zowat elk jaar beter en beter (met Dylan heb ik een beetje het omgekeerde).

Blinde aankoop destijd na Zuma gekocht te hebben. Nooit spijt van gehad. Wederom een pareltje van deze kanjer

On the Beach was het eerste album van Neil Young wat ik kon waarderen. Een aantal nummers vond ik (echt) goed, een paar minder, en dat blijkt nog steeds zo te zijn.
Walk On is wel een heel aardig liedje, maar geen bijzondere opener. Daarna volgt echter het mooie ingetogen See the Sky About to Rain, wat een stuk specialer is. Het steviger Revolution Blues is echt een sterke bluessong, goed voor enige afwisseling op deze plaat. Op For the Turnstiles wordt helaas getokkeld op een banjo en ook de zang is bewust tegen het valse aan. Jammer, want het nummer op zich is niet onaardig. Gelukkig komen we nog een bluestrack tegen op side A: Vampire Blues klinkt lekker.

Op Side B van de LP vinden we titelsong On the Beach, die is erg fraai en Motion Pictures is een mooi country liedje. Ambulance Blues is dit keer niet echt bluesy, maar een goede slottrack van een deze Neil Young plaat. Een enkel dipje, maar verder (erg) goede muziek. Toch is het geen klassieker, zoals Harvest & After the Goldrush dat wel zijn. Daarvoor zijn de beste songs niet goed genoeg en staan er die paar mindere stukken muziek op.

Beste west. Je stukje is op zich okee, maar van mij mag je ophouden in je conclusies te betrekken of een album wel/geen 'klassieker' is geworden. Ik zie dat wel vaker bij je revues de laatste tijd. Of iets een 'klassieker' is is zo subjectief als wat, dus voegt niks toe aan je verhaal. Waarom is het dan zo van belang het predikaat 'klassieker' aan een album toe te kennen? Niet meer naar On the Beach luisteren, want het is geen 'klassieker' volgens west? Voor mij is het een van de beste platen die ik ken. De beste van mijn favoriete artiest. Dus op 1 in mijn persoonlijke top 10. Ik zou bijna zeggen, de 'klassieker' onder de 'klassiekers'. Maar dat is subjectief, zoals ik al zei.

Waar is big star in je top 10 gebleven?

Als je klassieker gaat afmeten aan het aantal verkopen is het zeker geen klassieker.Voor mij is dat het zeker wel.Prachtige desolate plaat en laat het dan maar geen klassieker zijn,dat doet niks af aan de waarde die de plaat voor mij heeft en hij zal tot in de lengte der dagen mijn top 10 blijven aanvoeren.

Hey Tony, vind ik ook hoor, het is hartstikke subjectief. Ik bedoelde, juist omdat het mijn stukje is: voor mij is het geen klassieker. Ik zal er voortaan bij zetten dat het voor mij geen klassieker is. Bij jou duidelijk wel: op 1 in jouw top 10!

Waarom vraag je dat? Heb ik dat ooit een 'klassieker' genoemd dan?

Voortschrijdende inzichten noemen ze dat. Mijn 'muzieksmaak' is nog steeds behoorlijk in ontwikkeling en dat op mijn leeftijd. Dat is het mooie van muziek, de ontdekkingstocht houdt nooit op... Maar ik blijf het wel een van de sympathiekste bandjes vinden, dat ik nog steeds van harte kan aanbevelen. Vandaar dat ik mijn avatar met trots blijf voeren. Kan echter niet tippen aan On the Beach en de rest van mijn huidige top 10...

Laten we maar niet gaan proberen hier (opnieuw) de 'klassieker' te gaan definiëren. Daar gebruikt iedereen zijn eigen definitie voor. Verkoopcijfers is er een die ik in ieder geval niet van harte ondersteun in de definiëring van een 'klassieker'.

Mee eens,Tony
Ik zet hem nog maar eens op

Voor de vinylliefhebbers: afgelopen Black Friday kwam deze release uit:

Neil Young - Official Release Series Discs 5-8 (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Er zijn er wereldwijd 3500 van gemaakt. Momenteel kun je 'm op Amazon UK kopen voor GBP 110,- of op de marktplaats daar voor 107,-.

Ik kom trouwens terug op mijn eerdere kritiek op For The Turnstiles, dat 'getokkel' past prima bij dit nummer, wat ik al wel goed noemde. En dat is het zeker. Score omhoog voor deze plaat.

Vandaag weer eens de vinyl versie van mijn pa opgezet. Een aantal jaar geleden zijn hele collectie gekregen met o.a. vrijwel alles van NY. Veel import US persingen waaronder deze dus met bloemenbinnenkant etc. Klinkt echt waanzinnig. Gek genoeg had mijn pa helemaal niks met dit album in 1974. Hij is veel meer een 'Tonight's the Night' man. Toch is dit mijn favoriet van Young geworden.

Beide smaak dus ?

On The Beach..onlangs een import exemplaar gekocht,betreft cd met hardsleevehoes exact als de vroegere LP release (ook met bloemenbinnenkant) hier ben ik gek op ,heb er al veel verzameld van diverse artiesten,
Ook hierdoor weer vele malen beluisterd en het viel me (opnieuw) op dat dit ongetwijfeld een van de Absolute Topalbums van Young blijft
See the Sky About to Rain is een van de betere tracks ,na het opnieuw horen viel ik meteen weer voor deze song , gevolgd door het mooie Revolution Blues doet me heel soms aan Crime In The City (Freedom '89) denken
Als ik een mindere track moet noemen mss... Vampire Blues ook niet eens slecht, ik skipp er dus niet een op dit album
Topfavorieten...Ambulance Blues en ook natuurlijk On The Beach
Voorlopig weer halve* erbij

On the Beach leverde Neil enige kritiek op, omdat de productie een verandering doormaakte na het voorgaande album Harvest. Het commerciële succes van Harvest wist het album niet te evenaren, maar op muzikaal gebied vormt het album een sterk geheel. Na het swingende Walk On is het de Wurlitzer piano op See The Sky About To Rain die de schoonheid van dit nummer prijsgeeft. De regen die neerdaalt en het onrecht in de wereld dichterbij haalt. De armen der aarde die elke dag moeten overleven onder de meest erbarmelijke omstandigheden. Net als Ambulance Blues een diep emotioneel nummer, waarbij de hoge en warme stem inslaat als een bom. Een ander pareltje is de keerzijde van beroemdheid in titeltrack On the Beach.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Vandaag maar eens in mijn top-10 gezet. Voor mij door de jaren heen steeds beter geworden. Wat een songs, wat een sfeer. Volkomen gevoelsmatig oordeel natuurlijk. Ik luister namelijk niet altijd zo analytisch, en dat hoeft hier ook niet.

Muziek gaat in eerste instantie toch ook om gevoel, om de schoonheid die je erin hoort? Analytisch is leuk en aardig, maar lijkt mij toch niet de essentie.

heartofsoulzegt Inderdaad, alleen uit "Ambulance Blues" kun je al diverse briljante quotes halen:
"It's easy to get buried in the past
When you try to make a good thing last
...
I never knew a man could tell so many lies
He had a different story for every set of eyes
How can he remember who he's talking to?
...
(ooit zoiets troostrijks gehoord als?:)
You're all just pissing in the wind"
...
En de andere nummers passen geniaal in het totale sfeerbeeld, waarin de blues het uitgangspunt is, maar clichés vakkundig worden vermeden.

Alleen de opener vindt ik wat minder, de rest is helemaal top.

Draai deze nog altijd graag.