menu

Neil Young - On the Beach (1974)

mijn stem
4,22 (809)
809 stemmen

Canada
Rock
Label: Reprise

  1. Walk On (2:42)
  2. See the Sky About to Rain (5:02)
  3. Revolution Blues (4:03)
  4. For the Turnstiles (3:15)
  5. Vampire Blues (4:14)
  6. On the Beach (6:59)
  7. Motion Pictures (4:23)
  8. Ambulance Blues (8:56)
totale tijdsduur: 39:34
zoeken in:
avatar van musician
4,0
Neil Young was bij mij met On the beach op weg naar 5 sterren, tot aan het voorlopige hoogtepunt, de titelsong On the beach.

Er is in kwalitatieve zin dan nog niet zoveel aan de hand, de cd kan zich redelijk meten met z'n meesterwerkjes van een paar jaar daarvoor. Maar echt rocken deed het al niet of in ieder geval te weinig.

Maar dan.
Er volgen dan nog Motion pictures en Ambulance blues.

Wat een tenenkrommende, langdradige schommelstoelmuziek Neil hier toch neerzet is werkelijk hemeltergend. Zo'n finale wens je geen enkele artiest toe.

Er zal wel weer een zwaarwegende reden voor zijn geweest die ik over het hoofd heb gezien, misschien moet ik beter luisteren naar de teksten. Hoe dan ook, hoe je het ook wendt of keert, ik vind deze muziek niet om aan te horen.

Waarschijnlijk wilde hij iedereen alvast in de stemming brengen voor opvolger Tonight's the night, nu, dat is dan in ieder geval prima gelukt.

avatar van Sandokan-veld
5,0
Er zijn goede argumenten te geven waarom muzikanten de baas zouden moeten zijn over hun eigen muziek, zonder bemoeienis van platenmaatschappijen en andere geldwolven. Dat hoeven we Neil Young niet te vertellen.

Er zijn ook goede argumenten te geven waarom artiesten hun eigen muziek het beste kunnen loslaten als ze het eenmaal met de rest van de wereld hebben gedeeld, en zich zo weinig mogelijk moeten bemoeien met wat er met hun muziek gebeurt.

In die laatste categorie: de beslissing van Neil Young om de cd-release van On the Beach jarenlang tegen te houden, omdat hij blijkbaar zelf niet zo’n hoge pet op had van het album. Domme beslissing, Shakey, want deze plaat hoort bij de absolute hoogtepunten van zijn oeuvre.

De eerste opnamen voor de plaat werden gedaan met wijlen producer David Briggs, volgens velen de beste Neil Young-producer en medepionier van alle generaties Crazy Horse-herrie. Briggs zou bij de latere opnames afwezig zijn, eerst door ziekte, en daarna omdat hij woest was dat Young gewoon doorging met opnemen tijdens zijn afwezigheid.
De rest van de sessies waren een informele aangelegenheid, waarbij Young samenwerkte met diverse muzikanten. De meest in het oog springende is een excentrieke countryviolist genaamd ‘Rusty Kershaw’, die behalve muziek ook de liner notes toevoegde, en de drug of choice voor deze sessies bereidde: wietsnoepjes van gestolde honing.
Volgens de verhalen waren de muzikanten tijdens de opnames constant knetterstoned, en dat is hoorbaar: dit is duidelijk de hasjplaat van Neil Young, net als dat Tonight’s the Night de zuipplaat was.
(Hoewel On The Beach waarschijnlijk te intens is om zelf een jointje bij op te steken)

Aan het begin is er niet zo veel bijzonders aan de hand: de plaat begint vrij conventioneel met Walk On, dat niet had misstaan op After The Goldrush of Harvest. Prettig pop/rock-liedje, met een typerend mysterieus refrein in de beste Neil Young-traditie:
‘Baby that’s hard to change/ I can’t tell them how to feel/ some get strong, and some get strange/ sooner or later it all gets real/ walk on’
Het tweede nummer, See the Sky About to Rain, lag al een tijdje op de plank (zie de versie op Live At Massey Hall). Op zich best een goed liedje, maar het hier gekozen arrangement van kitscherige elektrische piano en zeikerige zang was geen goed idee.
Na dit aardige begin wordt het niveau enige procenten opgeschroefd: op de rest van de plaat blijft alleen nog het gemakzuchtige Vampire Blues onder topniveau hangen.

Revolution Blues roept bij velen akelige gevoelens op, door het sfeertje van moordlustige hippies a la Charles Manson (een goede kennis van Young, de connectie wordt voldoende uitgediept in bovenstaande berichten van andere gebruikers).
Toch is het nummer vooral een heerlijk lawaaierige, de pan uit swingende rocksong. Bovendien, hoe veel liefde we ook voelen voor de ritmesectie van Crazy Horse, het is toch heerlijk om Young af en toe met een echte drummer te horen spelen (Levon Helm in dit geval).

For The Turnstiles is dan weer een kalm, minimalistisch akoestisch liedje, maar van een intensiteit die meteen bij de strot grijpt: makkelijk één van Youngs beste liedjes, en ook tekstueel weer een vervreemdend hoogstandje:
‘You can really learn a lot that way/ it will change you in the middle of the day/ although your confidence may be shattered/ it doesn’t matter…’

Het titelnummer beweegt zich door redelijk voorspelbare bluesprogressies, maar hier is de balans van slepende gitaren, hoekige bas en exotische percussie de perfecte achtergrond voor Youngs desolate bespiegelingen:
‘I need a crowd of people/ but I can’t face them day to day.’

Met het beurtelings romantische en eenzame Motion Pictures laat Young ons nog wat verder wegzakken in het moeras van zijn onderbewustzijn, om af te sluiten met een van zijn bijna onomstreden meesterwerkjes: Ambulance Blues.

Dit nummer wordt voortgedreven door een akoestische gitaarpartij die zo los en onregelmatig is dat je het klungelig zou kunnen noemen, als het effect niet juist is, dat juist hierdoor elke noot zich je oren binnenhamert met een noodzaak en passie die even indrukwekkend als schrikbarend is. Elke noot is raak.
Violist Rusty Kershaw duelleert overtuigend met de gitaren, naar verluid zonder het nummer voor de opnames ook maar te hebben gehoord.
Over die begeleiding laat Young zijn meest absurde gedachtes de vrije loop. Er ontstaat een verhaal waarin niets duidelijk is maar in alles sluimert betekenis:
‘So all you critics sit alone/ you’re no better than me from what you’ve shown/ with your stomach pumps and you’re hook and ladder dreams/ we can get together for some scenes...’

Tsja, wat moet ik daar nog op zeggen?
Dit is een grootse Neil Young plaat. Misschien zelfs zijn beste, hoewel ik persoonlijk een lichte voorkeur heb voor Everybody Knows This Is Nowhere, omdat die iets constanter is in kwaliteit.

avatar van frankholst182
2,5
Sorry, vind zijn stem irritant, luister nooit echt naar teksten, dan blijft er volgens mij voor mij weinig over.
On the beach is wel een mooi nummer, op het eind.
Ik begrijp wel waarom het een hoge score krijgt, maar ik kan het niet waarderen.

avatar van Oldfart
5,0
'Tuurlijk mag jij Bertus vinden wat je vindt, en mijn tenen zjn zo lang niet, maar ik ben van mening dat iemand die voornamelijk Harvest als Young's beste beschouwt, eigenlijk geen die-hard Young liefhebber is. Maar dat hoeft ook niet natuurlijk.

Juist in albums als Tonight's The Night en On the Beach zit de mens achter de muzikant ; met alle emoties die daar bij horen.

Geen liedjes om het oor te plezieren, maar muziek omdat het er uit moet; de pijn, de emotie, het niet anders kunnen.
Dat raakt mij, herinnert mij aan eigen momenten met vergelijkbare emoties, doet me begrijpen wat de mens Neil Young is.

Daarnaast zijn Tonight's The Night en On the Beach belangrijke albums in de muzikantenloopbaan van Young.
Ze markeren het begin van de houding die hij vanaf deze albums altijd heeft behouden; geen concessies meer, zelf bepalen wat hij wel of niet uitbrengt.
En juist die houding maakt hem uniek binnen de muziekwereld.
Ik weet zeker dat de reden waarom hij nog zo actief is, daar ook mee te maken heeft; alleen iemand die zich niet conformeert aan wat platenbonzen denken wat goed is, alleen zo iemand behoudt de drive om ook gewoon 37 jaar later weer met een nieuw album op de proppen te komen.
Neil Young is vooral een echte muzikant, en geen popartiest.
Wie anders brengt binnen een half jaar eerst Le Noise uit, en komt straks met a Treasure.

En dan heb ik het nog niet eens over zijn betrokkenheid bij andere zaken die hem raken, zoals het gehandicapte kind, het leed van boeren, oorlog, het milieu, enz. enz.

Zo iemand mag van mij een keer een valse noot raken, of een album uitbrengen wat tegen de haren instrijkt: graag zelfs.
Ik houd van die man.....

avatar van west
4,5
On the Beach was het eerste album van Neil Young wat ik kon waarderen. Een aantal nummers vond ik (echt) goed, een paar minder, en dat blijkt nog steeds zo te zijn.
Walk On is wel een heel aardig liedje, maar geen bijzondere opener. Daarna volgt echter het mooie ingetogen See the Sky About to Rain, wat een stuk specialer is. Het steviger Revolution Blues is echt een sterke bluessong, goed voor enige afwisseling op deze plaat. Op For the Turnstiles wordt helaas getokkeld op een banjo en ook de zang is bewust tegen het valse aan. Jammer, want het nummer op zich is niet onaardig. Gelukkig komen we nog een bluestrack tegen op side A: Vampire Blues klinkt lekker.

Op Side B van de LP vinden we titelsong On the Beach, die is erg fraai en Motion Pictures is een mooi country liedje. Ambulance Blues is dit keer niet echt bluesy, maar een goede slottrack van een deze Neil Young plaat. Een enkel dipje, maar verder (erg) goede muziek. Toch is het geen klassieker, zoals Harvest & After the Goldrush dat wel zijn. Daarvoor zijn de beste songs niet goed genoeg en staan er die paar mindere stukken muziek op.

avatar van HugovdBos
4,5
On the Beach verscheen in een periode waarin Neil zoekende was naar zowel zijn eigen identiteit als dat van de wereld. In het middelste werk uit zijn Ditch trilogie moest hij de dood van Crazy Horse lid Danny Whitten nog verwerken en liet de muzikale stijl zich vooral beïnvloeden door de rijke aanwezigheid van drugs. Dit psychedelische sfeertje dient zich vooral aan in het gebruik van de Wurlitzer piano, orgel en gitaren. Neil’s cynische uitlatingen dringt hij op On the Beach direct aan de luisteraar op in een stemmige vorming van folk rock.

Alhoewel de vrolijkheid in Walk On nog het merendeel van het catchy ritme waarborgt slaagt hij erin met See the Sky About to Rain de toon te veranderen in de onzekerheid van het bestaan. De klanken van de Wurlitzer piano voeren het tempo aan, waarbinnen de schoonheid zich beetje bij beetje ontwikkeld in de klanken van de steel gitaar en bas. Revolution Blues toont een geheel andere wereld, waarin zowel begrip wordt gevraagd voor de aanjagers als de slachtoffers van de revoluties. Muzikaal gezien speelt het nummer meer in op herhaling, maar ook hier geven de gelaagde gitaarpartijen weer veel van de schoonheid van de productie prijs. De titeltrack zelf is een ander volwaardig hoogtepunt, waarbinnen zelfmedelijden de mens Neil Young in een ander daglicht zet. De drukte van de stedelijke gebieden en mensenmassa’s worden hem teveel en lusteloos laat hij zich terugzakken in zijn eigen nest. De instrumentale kant van het verhaal beslaat de rustgevende gitaarpartijen en het tergend trage drumritme, waarnaast de keerzijde van beroemdheid hem steeds dieper in de depressies brengt. Ook afsluiter en tevens langste werk van echt album Ambulance Blues laat zich niet makkelijk lezen. Een doorgedraaide maatschappij waar geen uitleg aan wordt gevraagd (waaronder journalisten) steekt zich tussen de klanken van de viool, harmonica en akoestische gitaar. Oude tijden worden herleeft in de nostalgie van zijn begindagen, vooral ook prachtig onder woorden gebracht door het vioolspel.

On the Beach begeeft zich tussen het verlangen naar het verleden en de onzekerheid over de toekomst en voert zich muzikaal gezien door één van de meest aangrijpende klankpatronen uit Neil’s carrière heen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van WoNa
5,0
Dit zal wel voor altijd mijn favoriete Neil Young plaat blijven. Op de een of andere manier komt alles bij elkaar, terwijl het een allegaartje van opnames is met verschillende producers en deels andere muzikanten. Stilistisch is het bijna nihilistisch. De ruwe bodem van het bestaan schraapt Young leeg op On The Beach. "A barrel of laughs...", maar dan in de opgetelde som van alle boeren met kiespijn. "...with mij carbine on", zoals hij zelf zingt. Het zijn bijzonder rauwe emoties ondergedompeld in antidepressiva en sloten alcohol/stapels drugs.

Toen tijdens het concert in de Ziggo Dome in 2016 ineens 'Vampire Blues' voorbij kwam, iets waar ik gezien de repertoirekeuze al stiekem op hoopte, was mijn hele avond dubbel goed. Deze song is, zoals diverse andere op de plaat, kaal. De naakte essentie van nummers worden door Neil en begeleiders gespeeld. "Geen noot teveel hoor!"; het zou zo muziek van de familie van Zeeuws Meisje kunnen zijn. Tegelijkertijd is het zo spannend. De onderhuidse spanning in de nummers is fenomenaal ingehouden. Nooit ontploft er iets, of het zou de diepe e-snaar van de akoestische gitaar moeten zijn in 'Ambulance Blues', die telkens hard wordt aangeslagen en na trilt. Verder is het tandenknarsend mooi.

In de spaarzame lichte momenten, dat is overigens een bijzonder subjectief begrip op On The Beach, komt een verwrongen schoonheid tevoorschijn. 'For The Turnstiles, 'See The Sky About To Rain', 'Moving Pictures', zijn zo mooi. Dat zijn de andere nummers ook, maar hier sluimert de woede, het ongeloof, de depressies, het diep donkere zwart. op een alles consumerende wijze. In de andere drie zit nog enige acceptatie van de situatie opgesloten, een weten dat het niet beter gaat worden.

Ironisch genoeg begint het album met 'Walk On', het meest optimistische nummer. Gelukkig kon Neil Young zich daar niet toe aanzetten, met dit prachtige album als resultaat. Neil Young heeft nog vele platen sindsdien gemaakt, maar nooit meer kwam alles zo perfect samen als op On The Beach.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:01 uur

geplaatst: vandaag om 02:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.