Neil Young - On the Beach (1974)

dat was een uitermate licht kwartje, a.

Het is ook niet een zwaar album vind ik.
Na een paar luisterbeurten vond ik het al top!
Oké, het is niet zo makkelijk als 'Harvest' en 'After....'
maar moeilijk is het zeker niet vind ik.

divers album en met veel nieuwe en oude truukjes.
tekstueel weer briljant, vooral Revolution Blues en On The
Beach. tegelijk ook de meest herkenbare nummers voor fans van young en mijn favorieten van dit album. See the Sky About to Rain is een typische neil young ballad zoals After the Gold Rush of zoals te vinden op vele latere albums (mn Rust Never Sleeps). Walk On, Ambulance Blues, Vampire Blues zijn simplistisch en houden een bluesy ritme vast; ze zullen vast in de smaak vallen want het zijn veilige nummers die op zich weinig opvallen maar zeker aan de algehele sfeer van dit album bijdragen; voor een laatste maal de melancholie uit het Amerikaanse achterland aanhalen om dit achter zich laten. (hence: on the beach. uitkijkend op zee!). Motion Pictures gaat terug naar zijn folk-roots, net als For The Turnstiles; bij de eerste met cash-like guthrie-like gezang en de tweede met speels banjo-getokkel.

Tja, hoe meer ik beluister hoe sneller ik een album ga waarderen. Neemt niet weg dat After the Goldrush mijn favoriet blijft.

On The Beach staat in mijn top 3 van favoriete platen.
de tweede kant is magistraal met als hoogtepunt afsluiter Ambulance Blues.

Verhoogd naar 5 sterren en inmiddels mijn favoriete Neil Young-album. Harvest en Tonight's the Night goede 2e en 3e (ook allebei 5 sterren ) Als je helemaal in de stemming bent voor zijn muziek, man, wat is dit dan mooi! Het duurde even voor ik het helemaal op waarde heb geschat, maar ik ben er

bij mij het zelfde , alleen alle 3 op 4,5 ster
waarbij deze nog wel eens naar de 5 kan

Ben bezig heel het Neil Young repertoire er thuis opnieuw door te jagen en kritisch te beluisteren;
geef dan voor iedere song een quotatie en ontdek zelf welke albums bovenaan eindigen.
Wel, ik heb nu gequoteerd tot en met Freedom (1989) en dit album, On the Beach komt eruit als het STERKSTE wat de man maakte (scoort 9.38 bij mij, ter vergelijking; After the Goldrush en Harvest halen beiden 9.00, op de voet gevolgd door Comes a Time met 8.80 punten, maar dat zal voor ieder anders zijn natuurlijk...)
Om maar te zeggen dat dit - pas enkele jaren terug op cd gereleasde album uit 1974 als één van zijn sterkste mag gezien worden, al heeft het veel minde bekendheid als After the Goldrush en Harvest, om maar meteen die twee veel bekendere albums te noemen.
Ik vond het een enorme ontdekking, want had destijds het album nooit gehoord, ken het dus sinds het op cd is verschenen. Voor mij dus 5 sterrenplaat !
Ben nieuwgierig naar zijn TIME FADES AWAY, het live-album uit 1973 dat ook tot nu toe niet op cd verscheen omdat de meester het zelf lijkt tegen te houden, begrijpe wie kan... Een rare maar zeer getalenteerde kwispel die Neil !
NEIL YOUNG RULES !

Eens! Vind dit ook veruit zijn sterkste album, ongelooflijk mooie teksten en de muziek is zo fantastisch mooi gedaan. Neil rules zeker!

Ik vind dit album juist duidelijk minder dan vooral Harvest.het blijft goed natuurlijk,maar toch naar mijn mening heeft de man betere dingen gemaakt.4.0

Ik geloof dat "mijn vriend" Musicfreak hier anders over denkt .

en meer mensen

ja ik geloof het ook ja

OK, deze is dan nu net ff mijn persoonlijke top tien binnen gekomen...

Verhoogd naar 5 sterren. Walk on is een heerlijk energieke opener, die gevolgd wordt door het mooie See the sky about to rain. Titelnummer On the beach is het absolute hoogtepunt, met vlak achter zich Ambulance blues, terwijl ook de overige vier songs gewoon erg sterk zijn.

Echt een schitterend album inderdaad! Ik heb hem op het moment uitgeleend aan iemand en nu ik erover nadenk zal ik die onmiddelijk weer eens terugvragen! Ik vind (zoals de meesten) On The Beach en Ambulance Blues de beste nummers op deze cd. Maar ook Revolution Blues, "We got twenty five rifles just to keep the population down". Dat is toch gewoon goed! 5*****

Het nummer On the beach is zo waanzinnig mooi.
die gitaren met de stem. ga em gelijk even opzetten!

Wàt is er niet waanzinnig mooi op zo'n klassiek album ???

Ik herbeluister hem vanmiddag samen met Zuma en Everybody Knows this is Nowhere!

Neil Young 4 ever!
en ik blijf bij mijn maximale score : 5 shiny stars *****

Hier is een perfecte cd-bespreking te lezen van dit album:

http://www.kindamuzik.net/recensie/neil-young/on-the-beach

Het blijft voor mij een raadsel waarom deze cd zo gewaardeerd wordt. Ik als Neil Young fan kan mij nog herinneren dat destijds
On the Beach een nogal negatieve recentie kreeg.
Voor onze muziekale avonturier is het maar een vlakke plaat.
Min of meer een zoethoudertje tot Zuma.

juist mooi dat destijds een album een mindere recensie kreeg en dat nu een jongere generatie het album juist verschrikkelijk weet te waarderen. dat alleen al maakt het tot een wereldplaat.
voor mij absoluut zijn beste. though my problems are meaningless, that don't make the go away...

For The Turnstiles!!...

On The Beach is mijn favoriete Young-plaat, gevolgd door andere klappers als Zuma, Everybody knows..en After The Goldrush.

Prachtig album. Vooral het laatste nummer in het bijzonder (Ambulance Blues) blijft bij mij hangen, wat een sfeer!

superb meesterwerk , en ik vind het na zuma , zijn beste , maar had dit al door in 1974 , alleen had ik veel last met de ' single ' walk on , wat ik nog altijd het zwakste nummer vind , maar see the sky is gewoon meer dan geniaal
en dan de volledige side 2 , dat is pas geniaal

ps : de hoes is ook geniaal , heb er vroeger toen ik 18 was uren zitten naar staren en me afvragen wat dat nu bedoelde dat vliegtuigje in het zand geboord , en die 2 schoenen naast neil , nooit begrepen , wet iemand het

"I need a crowd of people, but I can't face them everyday".

Misschien was Neil Young wel een muzikale blogger avant la lettre. Wat er namelijk tekstueel de wereld werd ingezonden tussen eind jaren zestig tot medio 1987 vertoonde zware parallellen met het privé-leven van Young.

Zo was "After The Goldrush" geïnspireerd door de aanwezigheid van zijn vrouw Susan. Niet alleen was ze prominent aanwezig op de foto die de binnenhoes voorzag van een rurale vibe. Neil troostte zich geen moeite om de gevoelens voor het luisterpubliek te verbergen.

Zeg nu zelf: wat is er fijner dan in de armen van je geliefde te liggen met "After The Goldrush" op de draaitafel? Met rode wijn, kaarsen en Franse kaas? Iedereen weet dat dit nergens is

"I was watching a movie with a friend. I fell in love with the actress, she was playing a part I could understand."

Exit Susan (dat was de dank die ze ontving voor het verstelwerk van Young's Levi-Jeans die achterop de hoes van "After The Gold Rush" te bezichtigen viel). Enter Carry Snodgress en aha! aha! zwaar aangezette nummers.

"Harvest" is dan ook het soort langspeler dat goed tot uitstekend scoort bij tieners. U weet best waar ik op doel: exaltatie, dode rozen en eventueel wat poëzie van Jotie 'T Hooft

Mocht ik niet uitgerust zijn met een rotkarakter zou ik me kunnen vergenoegen met "Heart Of Gold". Maar misschien ben ik te vaak bestookt met deplorabele akoestische covers, gebracht door - ongetwijfeld goed bedoelende - straattroubadouren.

Nu leent dat akoestische werk van Young zich uitstekend tot een partijtje ongegeneerd buskeren. Zo herinner ik me ooit de interventie van een vrouwpersoon die me dacht te verpozen met een set akoestische Neil Young-liederen. Toen ik peilde of ze misschien affiniteit voelde met "Cinnamon Girl", "Powderfinger" of "Cortez The Killer" - viel me een twijfelachtige blik ten deel en de mededeling "dat is veel te luide muziek". Jawel, en toch was ze een zelfverklaarde Neil Young-adept

Dient het gezegd dat de vrouwelijke interventie tijdelijk was? Net zoals de aanwezigheid van Carry Snodgress in Neil Youngs bestaan.

"On The Beach" is dan ook een weifelende langspeler. Young kijkt op de hoes uit over zee, er staat een tuinameublement op het strand, blikjes bier en een kartonnen beker op het tafeltje, een krant half verwaaid in het zand. Dit alles het chaotische universum van de vrijgezel vertolkend. Uit het strand steekt de achterkant van een oude Cadillac of Chevrolet. Een grijze dag, de lucht is vochtig.

En jawel - hier valt de antithese te horen van "Harvest". Geen nummers die tegen de kitschzone aanschurken, geen weidse strijkersarrangementen - maar uitgebeende nummers.

In retrospectief gezien is het logisch dat deze "On The Beach" achterop hinkte qua verkoopcijfers, in vergelijking met "Harvest". Is het immers niet aangenamer "I keep on looking for a heart of gold" (Heart Of Gold) te horen in plaats van "I ended up all alone in a studio" (On The Beach)

vandaag de lp gevonden op de markt. ook erg gave binnenkant. uiteraard ken ik plaat al wel wat langer, kan er niet op wachten om hem op de langspeler te leggen.

Toen deze plaat een aantal jaren geleden op CD uitkwam werd het plots het verdwenen meesterwerk genoemd, vandaar dat ik deze plaat vrijwel direct kocht. Vond en vind het nog steeds een iele en wat suffe plaat, waarvan ik de hype rondom deze plaat nog steeds niet begrijp, wel een paar goede nummers maar nergens hoor ik Neil Young zoals op platen als Comes a Time, after the gold rush en Zuma. Die drie bereken ik wel tot zijn top werk, maar deze komt op mij over als een vaag tussendoortje!!

nee, zo moet je deze plaat niet zien! draai hem alsjeblieft nog eens met in je achterhoofd het bekende verhaal dat hij toen in een redelijke dip zat en voel met hem mee! met elk woord, met elke zin! succes!