Porcupine Tree - The Incident (2009)

Doe dat dan ook Dit wordt mijn eerste PT plaat die ik op de dag van release krijg, ik ga dat niet verknallen door naar een crappy 128 kbs mp3 file te luisteren.

Zo is dat, goede muziek moet je koesteren

Naar goede muziek moet je luisteren

Er is ook een 320 kbs lek, perfecte kwaliteit, niets mis mee.

Jawel, er zitten nog altijd wat skips etc in

Goeie handel, wat klinkt dat ongelovelijk goed de eerste luisterbeurt. Erg veel variatie en veel steviger dan de vorige

Nou veel steviger vind ik het niet, ik vind het juist wat rustiger dan de vorige met af en toe een paar Meshuggah-uitschieters, zoals in Bonnie The Cat.
Wel een geniale plaat

Pfoe, zo op het eerste gehoor absoluut geen slechte plaat, wel weer een groot contrast met z'n (3) voorgangers. Door riffjes die net niet helemaal door willen schieten, komt het af en toe wat 'leeg' over, maar misschien gaat dat gevoel wel over als ik over een dikke twee weken het originele schijfje in mijn cd-speler leg. Wilson lijkt me in ieder geval niet de persoon om met een slechte productie aan te komen en die 'lege' (aan het gebrek voor een beter woord) sound zal precies horen bij de sfeer die hij wilt overbrengen.
Vooralsnog steken Drawing the Line, Time Flies en I Drive the Hearse er met kop en schouders bovenuit. Wat een vocalen weer! Brengt me helemaal terug naar plaatjes als Stupid Dream en Lightbulb Sun, terwijl het me muzikaal doet denken aan een combinatie van Signify en In Absentia.

Het enige vreemde is dat ik op muzikaal vlak niet echt een doorlopend verband hoor tussen de verschillende delen van 'The Incident', tekstueel heb ik het nog niet doorgenomen.

Dan hebben we het volgens mij over een andere plaat. Afgezien van Anesthetize was de vorige erg rustig, met af en toe stevige rock rifjes, maar dit hikt meer tegen de metal aan in sommige passages...

Deze plaat bevat veel meer rustige passages met akoestische gitaren, waar bij foabp toch wel vaker de elektrische gitaar de overhand heeft.
Ik vind deze plaat een beetje in de lijn van Lightbulb Sun liggen, alleen dan iets harder

Stevig of niet... de rustige gedeeltes op dit album vind ik het mooist en dan met name "I Drive the Hearse" en de laatste drie minuten van "Flicker".

Ik ben bang dat ik de enige ben, maar ik vind het een tegenvaller. Soms hele slecht gecomponeerde nummers (of delen), de te verwachten onverwachten dynamische en harmonische wisselingen en voornamelijk vaak hele slechte zang. Drawning the line begint meesterlijk maar dan begint het refrein en het is gewoon weg mede door de belabberde zang daar. Verder uiteraard wel wat toffe momenten maar geen meesterlijke plaat, zeker niet. Een voordeel slechter dan "Black clouds en silver linings" kon het niet worden:P

Ik weet zelf alleen niet of ik dit beter vind dat FOABP, ook nog steeds niet of de houdbaarheidgraad erg hoog zal liggen. Wat ik wel merk is dat het album steeds beter word na iedere luisterbeurt, dus dat is alvast een goed voorteken .

Qua samenhang vind ik deze cd wel heel erg goed, met name de overgang van Great Expectations --> Kneel and Disconnect naar ''Drawing The Line toe. I Drive The Hease is een mooie afsluiter, en Time Flies komt erg goed uit de verf met de algehele context van het album.

Wederom een knap staaltje muziek van deze heren, ben dan ook erg blij dat ik de deluxe edition mag ontvangen over een paar dagen (Uiteraard maak ik daar mooie foto's van om hier op MuMe te zetten). Tevens kijk ik natuurlijk ook heel erg uit naar 12 Oktober, waar ze (hopelijk) het volledige album gaan spelen!

Een 0,5* voor BC&SL? Fan of geen fan, 0,5 is wel heel belachelijk laag. In hoeverre kan men jouw 'recensies' serieus nemen?

Inderdaad, vind het maar gelul in de rondte. Maar goed, je zet zo wel een beeld van je geloofwaardigheid neer op een site als deze. Ik denk zelfs dat we überhaupt niet van een recensie spreken die ''Deef!'' hier neerknalt .

BC&SL een 0,5 geven aan de laatste plaat van Dream Theater..

Heb je daar ook toevallig net zo'n goede ''recensie'' van hoge kwaliteit staan als dat je ook hier laat zien?

Sad.

Hoe is het met je eigen geloofwaardigheid? Als ik naar je cijfers kijk verander je b.v ook van 0,5 naar een 4 ,van een 4 naar een 2,5, van een 4 naar 2, van een 5 naar een 2,5 enz....

In ieder geval mag iemand dit toch gewoon niet zo'n goede plaat vinden. Hij durft er in ieder geval nog een mening bij te geven. Dat doen de meeste lage stemmers namelijk niet,

vigil een plaat kan je zomaar opeens pakken(gebeurde bij mij bij tool) of zomaar opeens irriteren. ik snap dat je soms opeens van waardering kan wisselen.

tuurlijk snap ik ook maar het gaat er meer om dat iemand niet een laag cijfer "mag" geven blijkbaar... En dan gelijk met opmerkingen komt van "sad" en "gelul in de rondte" snap je?

Overigens blijf ik van een 5 naar 2,5 toch vreemd vinden

Maar een 0,5* geven aan een plaat waar hoorbaar in ieder geval muzikaliteit in zit vind ik echt te overdreven.

Eerste indruk: niet denderend. De zang laat het inderdaad vaak afweten en ik vind de magie van zowat alle voorgaande albums er niet in terug. Hopelijk is dit een groeiplaat. Ik ga nog niet stemmen, want die stem zou de komende weken toch maar voortdurend fluctueren. M'n stem volgt nog.

Eerste indruk was niet zo denderend.

Na weken te hebben geluisterd wil ik het een 3,5* geven. Ik vind de plaat opzich heel erg goed, alleen mist het inderdaad wel die magie die Stupid Dream en Lightbulb Sun wel heeft. Sommige nummers zijn heel erg mooi, alleen duren deze dan veel te kort, wat ik zelf wel weer jammer vind. 'The Seance'' vind ik een goed voorbeeld daarvan. Ik blijf het jammer vinden dat ik zelf denk dat dat dit een plaat word die ik na een jaar zat ga worden. Dat gevoel zit me wel erg in de weg. 'The Incident' bevat aan het einde een mooie samenzang, alleen vind ik het aan het begin wat ''leeg''. Qua sfeer vind ik het nummer wel weer goed.

Bij ''Drawing The Line'' vind ik het weer jammer van het eerste stuk refrein. Als steven na ''i draw the linnnn-e'' zijn zin afbreekt met een korte stilte die erop volgt doet het de indruk geven dat hij faalt met zijn manier van zingen. Misschien hoort het erbij, maar het knalt de p/kracht van het nummer eruit.

Misschien moet ik het maar zeggen: Hier had eigenlijk meer in kunnen zitten.

Luister dit album ook op shuffle met Lightbulb Sun en The Incident. Het leuke is dan dat die albums op een gegeven moment samensmelten met elkaar. Het klopt dan gewoon voor 120%. (Wat ik meerdere users hier ook aanraad)

Ik snap ook niet dat veel mensen deze plaat beter vinden dan FOABP. Dit album is totaal anders qua stijl, en lijkt absoluut niet op Blank Planet. Mijn inziens klinkt dat album veel meer als 1 geheel, en dat komt omdat de nummers daar een grotere waardigere speeltijd hebben. Hier pakt het in dat opzicht minder goed uit, en inderdaad, ook qua stemgeluid.

Ik heb 'm zojuist gepindakaast en ik zie dat mijn versie van Flicker ergens in de 20 minuten is ipv de bovengenoemde 3.42. Weet iemand wat er klopt en wat niet?

Ja, dat is een foutje, dat is namelijk CD2 in zijn geheel
vanaf 7:30 begint Flicker ongeveer

Aha, op zo'n fiets danku

wat een pubergezwets zeg

gelukkig gaf je de platen een de godganse tijd allebei een 5. het feit dat je niet serieus te nemen bent maakt je posts gelukkig al een stuk minder irritant.

Oh god ik heb er nu al spijt van dat ik kritiek gaf op Deef. Laten we de boel niet zo opnaaien hier.

Ik vind FOABP gewoonweg een hele steengoede plaat dus die geef ik dat cijfer.
The Incident geef ik een 3,5 omdat het me minder pakt achteraf.

Vind jij dat pubergezwets?

Het feit dat jij dit soort dingen hier roept maakt je misschien net zo irritant en oninteressant tegelijk. En ik besef nu eigenlijk dat ik er nu net zo hard mee bezig ben, aangezien ik op deze post van je inga.

Schei alsjeblieft gewoon uit met die onzin, heeft niemand hier last van.

Met afstand het beste album wat PT heeft gemaakt;perfecte samensmelting van alle vorige albums en van heel veel muziekstijlen en ideeen. Onvoorstelbaar knap hoe deze band zich maar verder blijft ontwikkelen;nimmer wordt gekozen voor de makkelijke weg maar altijd gaat het artistieke element voor.
Vraagt volgens mij vele luisterbeurten om goed te doorgronden; klinkt soms wat afstandelijk ,vervreemdend en niet pakkend maar dat is juist het element wat ik na een aantal keren geluisterd te hebben enorm ga waarderen;de muziek krijgt hierdoor iets tijdloos.Alles valt op z'n plek:misschien heeft PT met dit album wel zijn Dark side of the moon gemaakt. De tijd zal het leren..

CD 1
-

The Incident begint al goed met Occam's Razor, anders dan je normaal van een openingsnummer zou verwachten, een aantal klappers in het begin die je in eerste instantie bij een einde van een nummer zou verwachten, neen, Wilson doet het gelijk al... om het vervolgens relatief stil te houden in het nummer. Fantastisch!

The Blind House, heerlijk nummer, schitterende zang en vrij hard voor PT begrippen, in iedergeval aan het begin, een...
-nu al één van mijn favoriete PT nummers.

machtige mooie overgang naar Great Expectations die mooi ingetogen begint na het keiharde einde van The Blind House. Een nummer wat na 25 seconden losbarst om vervolgens bij...

Kneel and Disconnect de piano in te zetten en de luisteraar eventjes naar adem te laten snakken...voor 2 minuten en 3 seconden wel te verstaan want bij....
-eveneens een geweldige overgang van Great Expectations.

Drawing The Line komen de harde drum & gitaargeluid terug die de boventoon hadden in The Blind House, diegene die de zang van dit nummer tegen vonden vallen zullen Blackfield ook niks vinden, waar hij over het algemeen ook meer door zijn neus zingt.
Luister anders eens naar Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea.
-Mooi klokkenspel aan het begin trouwens!

The Incident, het titelnummer doet een beetje electro/NIN achtig aan, in het begin althans, tweede stuk is anders, maar zeker niet minder, integendeel.

De electroachtige deuntjes van The Incident zijn nog niet voorbij of Your Unpleasant Family begint al, versterkt door een akoestische gitaar, samen met...

The Yellow Windows of the Evening Train zie ik deze 2 nummers meer als een intro naar het schitterende...
-Sigur Ros te horen!?

Time Flies, het langste nummer van The Incident en zeker niet het minste nummer, doet denken aan, is nog niet vaak genoeg gezegd, Floyd's Animals. Geniaal nummer met een heerlijk middenstuk.
-Nummer blijft maar in mij hoofd dwarrelen.

Degree Zero of Liberty, Occam's Razor Pt.2, zo klinkt het in iedergeval, doet denk aan een intermezzo naar...

Octane Twisted, Mooie laatste 4 minuten waar Harrison even losgaat. Doet "Don't Hate Me" achtig aan.

The Seance, laat je weer even naar adem snakken voordat...
-Degree & Seance klinken heerlijk na al het harde geweld van Time Flies!

Circle Of Manias begint, nog een Harrison momentje, doet heel erg denk aan Mother & Child Divided, klinkt erg goed zo net voor...

I Drive The Hearse, met zijn te gekke gitaarsolo & mooie samenzang.
Schitterende afsluiter van de eerste cd!

-
CD 2
-

Flicker: Heerlijk nummer, schitterende zang! Had van mij nog wel bij CD 1 gemogen.
Bonnie The Car: Hier gaat Wilson weer de electro kant op, klinkt Nil Recurring achtig materiaal.
The Black Dahlia: Redelijk nummer, maar niets nieuws.
Remember Me Lover: Voor mij gevoel ook Nil Recurring materiaal, mooi nummer.


-
Op het eerste gehoor klinkt het niet als één nummer maar het voelt wel als 1 nummer na meerdere luisterbeurten, misschien is dat wel de kracht van het ongeluk. De lyrics even afwachten.

Al met al een dikke 5*, ik vind 'm fantastisch, misschien wel hun beste ooit. Staat genoteerd in 2009 jaarlijstje naast Crack The Sky & Anno Domini High Definition van Mastodon & Riverside.