Porcupine Tree - The Incident (2009)

Wilson heeft op zich geen heel bijzondere stem en zoals Nicoot ook al zei, weet ie dat zelf ook. Daarom ging ie experimenteren met door hemzelf ingezongen koortjes en de zgn. telefoonstem.

Vooral die meerstemmige passages op veel PT-albums vind ik ongelooflijk mooi. Als kale, cleane stem (op bv. Drawing the Line) komt het minder over.

Maar de kracht van PT ligt hem toch vooral in de muziek, en daar is weinig op aan te merken.

Nadat ik vrij veel recensies had gelezen viel het me op dat bij dit album de meningen nog wel eens verdeeld konden zijn. Veel mensen die een liefde voor Fear of a Blank Planet hadden leken dit een enigszins teleurstellend album te vinden, terwijl veel mensen die Fear of a Blank Planet juist een beetje vonden tegenvallen het gevoel hadden dat dit juist wel een uitstekend album was. Ik was dus enigszins ingesteld op het allereerste enigszins teleurstellende album.

Gelukkig blijkt dat wel heel erg mee te vallen. Sterker nog, dit album bevalt gewoon wederom uitstekend. De tweede cd is wel net wat minder dan de eerste cd. Echte hoogtepunten in de nummers kan ik niet aanwijzen, wat misschien alleen maar goed is: de eerste cd is bedoeld als een nummer. Voorlopig 4.5*

Nog steeds mijn plaat van het jaar en vele malen beter dan Fear of a Blank Planet. FoaBP was een goed album, maar wat betreft de '00 albums toch echt het zwarte schaap. Lightbulb Sun, In Absentia, Deadwing en The Incident zijn stuk voor stuk helemaal te gek.

Gek hoe meningen kunnen verschillen. Zeker niet slecht dit, maar voor mij blijven FOABP en Deadwing de kroon spannen, op de voet gevolgd door Stupid Dream en In Absentia en op de zgn. derde plaats The Incident. Ik weet niet goed waar Lightbulb Sun te plaatsen, 't is de meest ingetogen en bescheiden PT-plaat en bevat veel van mijn favoriete nummers, maar anderzijds ontbreekt het soms aan pit.
Deze rangschikking (al heb ik een afkeer van dat woord als het op PT aankomt) betreft het 'recente' werk, ik kan alles vóór Signify bijna onmogelijk vergelijken met het latere tijdperk.

En bij mij geldt weer dat ik In Absentia en Deadwing een stuk minder (maar nog steeds goed, vind In Absentia alleen onsamenhangend en Deadwing boekt aan het einde ernstig in kracht in) vind dan de andere albums van de jaren 00. Maar daar vind ik juist een deel van de kracht van Porcupine Tree inzitten: er is niet een heel duidelijk album aan te wijzen wat als de meest essentiele Porcupine Tree geldt, voor iedereen is er een ander favoriet Porcupine Tree album, waar bijvoorbeeld bij Pink Floyd de meesten zullen zeggen dat dat DSotM of WYWH is of bij Radiohead dat dat OK Computer is.

Daar kan ik zeker inkomen: vandaar dat een best of Porcupine Tree bv. nooit zou mogen worden uitgebracht (SW zal daar wrs ook wel zijn veto voor stellen ). Elk album heeft z'n kenmerkende geluid, z'n eigen thema, het ene al wat harder dan het andere, het ene eerder muzikaal, het andere lyricaal sterker... Voor elk wat wils!

De beste band van deze tijd, die de opvolger gaat uitbrengen van het op-1-na-beste album aller tijden (Ik vind!! voor alle duidelijkheid ). Daar moet ik even voor gaan zitten. Ik heb dan ook ruim 2 maanden bedenktijd genomen voor ik hier een recensie zou gaan posten. Het even tijd nodig gehad om op me in te werken.

Ik heb het album vooral leren kennen door het ijzersterke optreden wat Porcupine Tree in de HMH gaf op 12 oktober. En of het nu door de prachtige illustraties komt, of door de ijzersterke uitvoering (of gewoon door het album zelf) maar het kwartje viel toen pas.

(Occam's Razor/)The Blind House is voor mij pas gewaardeerd geworden nadat ik er eens goed naar ging luisteren. Het komt over als een razernij-stuk over de oogkleppen die bepaalde gemeenschappen op kunnen hebben. Het negeren van bepaalde dingen in het leven, en de keuze voor onwetendheid in plaats van het "moeilijke pad". Heb het idee dat het Christendom hier nogal op de hak genomen wordt. Een bonk muzikale agressie, zoals ik die eigenlijk liever niet hoor. Absoluut geen slecht nummer, maar niet bepaald mijn favoriet.

Dan het schitterende duo Great Expectations & Kneel and Disconnect. Ik noem ze in één omdat ze voor mij allebei gaan over keuzes in de lente van onze levens. Great Expectations gaat over het loslaten van een goede bekende, die vervolgens op het slechte pad terechtkomt. Machteloosheid, spijt van het loslaten, het hoort er allemaal bij... 1 incident (of in dit geval een korte periode) van minder contact, en je kan iemand dierbaar zo kwijt zijn, en voor altijd...
Kneel and Disconnect gaat ook over een foute keuze, maar eerder over de eigen keuze van het volgen van je droom, of het apatisch blijven rondhangen in de vertrouwde sfeer: "Waste another year". Ook in dit geval een incident dat je hele leven drastisch beïnvloedt, en waar je op het moment zelf niet zeer bewust mee bezig bent, maar wat achteraf een groot moment in je leven blijkt.
Wat me in de HMH vooral opviel was de goede coordinatie tussen Steven en de 2e zanger/gitarist (naam? ). Het komt heel oprecht over, misschien is het wel persoonlijk? Dit type nummers ligt Steven (al heb ik daar denk ik niet veel medestanders in) wel.

Drawing the Line: tja, het refrein ervan zal ongetwijfeld het grootste Hate It or Love It-stuk zijn uit het hele PT-oeuvre, maar ik was wel verkocht. Power, maar eigenlijk op de PT-manier. Het komt waarschijnlijk omdat het herhalen van dat ene zinnetje, heel goed het neurotische weergeeft van de persoon om wie het gaat. Ik kom bij dit nummereindelijk een beetje in de FoaBP-sfeer, vooral in de fantastische coupletten. De moeite die het kost om in een relatie grenzen te trekken en er in te blijven volharden; het is misschien wat simpel, maar ik denk dat het hierover gaat. Graag aandacht voor de verwoording in dit nummer. Vooral het stuk `Dreamt the sound of scissors cutting stitches out. Then discarding the used` is erg sterk. Mooi ook om te zien dat Gavin hier weer een beetje op gang komt.

The Incident, dat eigenlijk voor mij een valse start (Het stuk "You get Demolished" is voor mij een lelijke vorm van dreiging brengen). Over de inhoud van dit nummer is het nodige bekend: het incident dat eigenlijk leidde tot het maken van dit album. Het nummer bestaat eigenlijk uit 2 delen, waarbij ik moet zeggen dat de langzame opbouw niet helemaal gepast is voor de weinig verhullende uitsmijter aan het eind. Het stuk "I just want to be loved" is dan wel weer erg puur en grijpt me toch weer bij de strot. Beetje dubbel gevoel over dit nummer.

Your Unpleasant Family is natuurlijk het verhaal van een relatie die door toedoen van de schoonfamilie nooit de relatie is kunnen worden die het had moeten worden. Om welke reden dan ook... Het komt op mij iets te geforceerd over om echt indruk te maken. Gitaarspel is hier overigens erg goed, het geeft een goede image van het trieste van een zin als "Snaps of a life we had in the garden"...

Het nummer daarna heb ik misschien nog wel het langst over nagedacht. Allereerst kwam het me al bekend voor, en toen ik het daarna even opzocht, bleek de titel min of meer in het laatste gedeelte van Deadwing voor te komen. Met dat lied in mn achterhoofd heb ik het idee dat dit een geruisloze periode (dus juist geen incident maar een soort tussenpauze) is waarin een trein doorrijdt van station naar station, en het uitzicht vanuit het raam de reflectie is... Maar het is de grootste gok op dit hele album. Erg sfeervol trouwens...

Time Flies had van tevoren, gezien de lengte, natuurlijk de verwachting van een Magnum Opus opgeplakt gekregen, kan dus nooit goed gaan... Het was dan ook het enige nummer wat me meteen te pakken kon krijgen, mede door de ietwat simpele verwoording en een gitaar die me heel erg aan Sheep (Ja, ik herken hier wel Animals in) deed denken. Valt me heel erg op dat hoe persoonlijker een nummer wordt, hoe minder creativiteit (of nee, dat is te negatief. Eerder: hoe weinig ruimte voor interpretatie) er in de verwoording is. Het is natuurlijk een fantastisch nummer, en dat vind ik nu nog steeds. Maar er mist bij mij wel een stukje mysterie aan, zoals bij Anesthetize wat echt keer op keer blijft verbazen.

Het duo Octane Twisted en The Séance vind ik zeer sterk, met vooral the Seance als fantastisch nummer, waar weer heel veel gevoel in wordt gelegd. Live vond ik vooral de 2e zanger waarvan ik de naam nog niet weet hier erg veel gevoel in leggen. Harmonie tussen de 2 stemmen echt optimaal. Het galmende "Give me something new.. PLEASE" blijft net zolang in je hoofd hangen tot je er wel over na moet denken. Ik heb het idee dat het gaat over een dodelijk incident (ik denk moord) die wordt meegeleefd in eerste instantie door de moordenaars en daarna door de nabestaanden. In the Seance wordt contact gezocht (Seance is een soort spirituele sessie) met de dode. Het wat schokkerige in het zingen bij the Seance geeft dat voor mijn gevoel erg goed weer. Het refrein dat in allebei de stukken terugkomt geeft voor mijn gevoel aan wat voor spijt en gemis er door beiden gevoeld wordt. Als dit klopt, en ik zal het waarschijnlijk niet weten, dan is het werkelijk geniaal uitgevoerd. Ik heb al vaker rare interpretaties bij Steven's nummers gehad, en daar is in het geval van kunst volgens mij niets mis mee.

Het einde van CD 1 komt met het absolute hoogtepunt van het album: I Drive The Hearse. Dit is de optimale combinatie van de zweverigheid, de creativiteit van tekstschrijven en de muzikale brille van de hele band. Dit nummer is voor mij de bevestiging dat Porcupine Tree als één van de weinige bands in staat is om sfeer te maken via een fantastische combinatie van muziek en tekst. Het holle, lege gevoel dat tot uitdrukking komt in de tekst is compleet synchroon met de stemming van de muziek die we horen. Het nummer over spijt, de schaamte, de gevoelloosheid die uit het down zijn voorkomt, het wordt hier werkelijk schitterend uitgelegd. "Silence is another way of saying what I want to say, and lying is another way of hoping it will go away". Het stuk You were always my mistake gaat natuurlijk over de personificatie van een incident dat niet een breekpunt in zijn/haar leven is geweest, maar HET breekpunt. Er wordt afgesloten met werkelijk een schitterende solo, die het nummer voor zover mogelijk naar verdere extase brengt.

The incident is daarmee voor mij af, en de algemene indruk is inderdaad dat Incident een wel erg mechanische, koude manier is van dingen uitdrukken die je de rest van je leven blijven achtervolgen. Na Fear of a Blank Planet is dit weer een meesterwerk. Ik ga niet zeggen welke de betere is, want ze kunnen perfect naast elkaar staan.

Eervolle vermeldingen trouwens ook voor de 'bonus'nummers. Ik ga ermee ophouden, maar ik wil nog wel kwijt dat die nummers kwalitatief zeer goed zijn. Bonnie the Cat is bijvoorbeeld muzikaal erg interessant, en veruit het moeilijkste drumnummer van het hele album, dus hier weer petje af voor Gavin. Black Dahlia en Remember me Lover zijn vervolgens weer complimenten voor de zangkunsten, maar misschien moet ik ook eens wat meer complimenten naar de band als geheel maken. Jullie zijn weer in topvorm!

Dames en heren, al het praten over het gemakzuchtige geven van hoge beoordelingen ten spijt, voor wederom een meesterwerk geef ik al een 4,5*. En die halve ster is hoogstens te verklaren door de iets minder persoonlijke band die ik met dit album heb in vergelijking met bijv. FoaBP. Deze plaat zal me in ieder geval nog lang bijstaan.

Favoriete tracks (ja, je mag het eigenlijk niet zeggen want het was toch 1 nummer?): I Drive the Hearse, Kneel and Disconnect en Octane Twisted/The Séance, met een eervolle vermelding voor Black Dahlia

Mooi stuk! Ook leuk om je interpretaties van de nummers te lezen. Over het "You get demolished" stuk: volgens mij is dat juist de bedoeling, een lelijke dreiging overbringen. Een (auto) ongeluk is iets dreigends en lelijks, en dat weet het nummer perfect over te brengen. Overgang vanaf het "Got a feeling that I want you to be there"-stuk naar het einde is ook zeer goed gedaan, het straalt voor mij iets van wanhoop uit zo na het duistere eerste stuk.



John Wesley

... Harding was a friend to the poor..."

Damn, begrijp die post van Lennonlover nu pas. Ben niet zo'n Dylon liefhebber en zal het waarschijnlijk ook nooit worden.

Maar dit album daarentegen staat nog steeds als een huis. Het zal echter nooit mijn favoriete PT-album worden. Daarvoor hebben ze in het verleden te veel geniale albums gemaakt.

Daar waar In Absentia, FoaBP en Deadwing magistraal waren..; is dit album het absoluut niet. Wat liep hier fout? De teksten geven een inspiratieloze indruk, en muzikaal komt het allemaal nogal ongeïnteresseerd over, alsof ze dachten op een been nog maar eens een goed album uit te brengen. Het album is in zijn geheel niet uitnodigend om volledig uit te zitten.

Als grote aanhanger van deze plaat (zeker een van de beste platen die ik ooit gehoord heb), snap ik maar al te goed waarom er mensen zijn die deze plaat niet vatten. Het is echt geen kwestie van verminderde kwaliteit, het is gewoon iets anders dat met je klikt - of niet!

nja, PT is nooit geen band geweest van klikken of niet. Het heeft ook wat tijd gekost tegen dat ik de vorige PT albums kon waarderen, maar deze heeft na meerdere kansen zelf alleen maar afbreuk gedaan. Hoe vaker ik hem beluister, hoe sneller ik hem alweer wil afzetten. Veel verder dan Drawing the Line kom ik niet meer, en de nummers shuffelen, of achterstevoren beluisteren doet er ook niet veel aan (believe me or not, bij sommige albums helpt het), maar dat was wel te verwachten, want zo is PT niet. Kwaliteit is er inderdaad wel nog altijd, maar ik mis 'feeling' op deze cd. Ik vind hem niet meeslepend genoeg. Waardat PT op de vorige albums me altijd verraste dat ik een cd van zo'n lengte moeiteloos had uitgezeten, vind ik hier elk liedje een strijd. Bij mij toch En dan hoeft het voor mij vaak niet meer. Ik heb al veel te veel nummers, of albums gehoord waarvan ik dacht "dit is echt wel van goede kwaliteit!" (alhoewel ik dat gevoel nu ook weer niet keihard had bij dit album, ook ontken ik niet dat het er is), maar als ik mezelf betrap op nakijken hoe lang het nog duurt vooraleer het afgelopen is, 'nja, wat heb je er dan aan' vraag ik me dan af. (Dit is dus geheel subjectief, ik haat objectiviteit in muziek)

Het kan nog wel eens zo zijn dat dit (in mijn optiek) een album van PT is wat niet vooruitstrevend, baanbrekend of super creatief is. Het blijft goed in techniek en composities, maar het maakt niet iets bijzonder in je los. Je ondergaat de songs in een beleving van, "ja, dat is wel weer mooi". Niet van; Woh! Dit is weer erg goed en verassend!" Maar goed, ik ben er van overtuigd dat Wilson met een volgende productie weer iets heel moois gaat neerzetten.

In mijn mening is dat ook wel zo. Ik luister deze plaat al een tijdje en in tegenstelling tot eerdere albums van PT vind ik deze iets "oppervlakkiger", d.w.z. ik mis een extra dimensie in de nummers die ik normaal wel hoor na enkele maanden. Het blijft erg goed maar hij mist dat kleine beetje extra waarmee ik tot nu toe altijd verwend ben geweest bij PT platen.

Foei... het wordt oppervlakkiger gebruiken op een Porcupine Tree-forum doet mij pijn

Ondanks dat ik wel begrijp wat je bedoelt met het ontbreken van een extra dimensie wil ik toch niets dan positiefs over dit album uitbrengen (Zie daarvoor mijn uitgebreide recensie hieronder)

Hmmm, misschien groeit deze verder nog, maar voorlopig is hij toch een tikje minder als Fear of a Blank Planet en zeker nog wat minder dan Deadwing (wat ik van mijn 3 PT-albums als de meest consistente beschouw). Time Flies als zwaartepunt van het album is goed, maar haalt het toch net niet bij de meesterwerkjes Arriving Somewhere... en Anesthetize. Elders slaagt het er vooralsnog niet in om serieus te beklijven; Drawing the Line weet er zelfs in te slagen me half tegen te staan. Hoe het verder evolueert, zal de tijd moeten uitwijzen, maar voorlopig blijf ik steken op 3,5*.

Mij deed het sterk denken aan de intro van het album Takk.. van Sigur Ros.
Zeer goede recensie trouwens!

Nog een vraagje overigens: is de speelduur van Flicker nu niet nog steeds fout? Naar ik lees is 20:38 gewoon de duur van CD 2, dus ik snap niet waarom het hier anders staat...

Ja dat is niet goed. Dat moet 3.42 zijn.

Goed album. Na Time flies wordt het alleen iets minder. I drive the hearse is natuurlijk wel weer erg goed. Toch gaan de mensen wel klagen als ik deze muziek opzet in de trein. Komt misschien door het harde drumwerk ofzo.

Wat een bekrompen mensen. Bij hen ligt Lady Gaga op zeker?
Ik vind het trio Octane Twisted - Seance - Circle Of Manias net één van de beste stukken!
Blind House en Great Expectations gaan er bij niet echt in. Blind House is echt veel te simplistisch voor PT. Met exact dezelfde gitaarriff als in Mother & Child Divided (vanaf 2:20 ongeveer) en Anesthetize (vanaf 6:38), valt het wel wat in herhaling. GR Exp is gewoon pf ja, boeit me niet echt. Niet zo origineel.
In het algemeen kan de plaat me wel 55 minuten lang boeien, vooral als je een goede geluidskwaliteit hebt (niet via iTunes, folks). Dan klinkt het echt goed. Ik heb het al gezegd, maar ik vind hun vorige platen beter (Deadwing, FOABP en zelfs nog een aantal).

Ligt er wellicht ook aan hoe hard je het op zet

Ik vind Porcupine Tree een geweldige band en ik vind lange nummers ook erg gaaf, dus toen ik hoorde dat Porcupine Tree een dubbel-cd ging doen met het 50 minuten durende The Incident was dat geweldig nieuws. Alleen toen de cd uitkwam was het toch wel anders Het was gewoon te lang en af te toe te rustig voor mij. Op FOABP staat ook een geweldig lang nummer (Anesthetize), maar dit werd te langdradig.

Nou, ik ben alsnog om. Vond het aanvankelijk niet geweldig, uiteraard niet slecht, maar wat vlak.
Hoewel het niet hun beste is is het wat mij betreft toch weer een erg goede plaat. Naast het door de meesten hier wel gewaardeerde Time Flies verdient Black Dahlia toch ook wel een eervolle vermelding, wat een allejezus mooi nummer is dat.

Deze PT vind ik over het algemeen iets rustiger, dit is een groeibriljant even tijd geven

Ik vind het helemaal niks.
Laat ik eerlijk zijn.

Rustig is voor mij geen probleem, maar net als bij We lost the skyline blijft er geen indruk bij me achter en als een album geen indruk bij me achterlaat kan ik er al niks mee.

I drive the hearse, time flies (en daar alleen de solo van), en the yellow windows bevallen me enigzins.

Ik heb bij het luisteren van dit album nooit zoveel gegaapt

Wilsons teksten overtuigen niet en slaan voor mijn gevoel de helft van de tijd nergens op.
Ook hier verhaal ik me op de 'gevoelskwestie' die ik bij We lost the skyline aangehaald heb.

En ik zie niet hoe het één nummer is, want ik hoor het niet. (Jee, ze lopen in elkaar over, maar elk nummer vertelt een los verhaal, niks meer.
Wat heeft het gegeven dat tijd vliegt te maken met een familie die ene auto in elkaar duwt? ) Krom detail.

(misschien een beetje laat, maar ik ben van de 'oude PT')

Ieder zijn smaak, maar dit is niet de mijne.

Deze plaat komt bij mij over als inspiratieloos. Er zit niets nieuws bij en het lijkt een herhalingsoefening, op zich staat er geen slecht nummer op het album maar ik moest moeite doen om de echte goede tracks eruit te halen. Ik was volle goede verwachtingen na de vorige albums, die verwachtingen werden dus niet vervuld, spijtig...

De enige manier om deze plaat goed te kunnen waarderen: In zijn geheel luisteren. Akkoordenschema's en thema's komen hier en daar terug, en hoe simpel dat gegeven nu klinkt: Op 'The Incident' is het zo kunstig gedaan dat dat als het ware het 'schilderij' vormt die je uiteindelijk te zien krijg als je de plaat goed kent. Er staan bijna geen complete songs op die binnen 5 of zelfs 10 minuten een op zichzelf staand werk vormen (met uitzondering van Time Flies en nog een paar tracks).

Als er 1 PT album is waar je als luisteraar echt in moet komen, is het deze wel. Al is dat vrij betrekkelijk, aangezien deze plaat hier dagelijks in huis opstaat en door iedereen luidkeels wordt meegezongen. Uitgerekend deze van PT.. =)