Porcupine Tree - The Incident (2009)

De tijd is gekomen dat ik mij op deze plaat eens stort...

Dan moet je beslist "Animals" van Pink Floyd draaien en ook Arriving Somewhere, Deadwing en Anesthetize van Porcupine Tree, als je van de langere, meeslepende nummers houdt.

Time Flies is zeker een topper en m.i het beste nummer op dit album. Maar The Blind House is ook super, en na Time Flies de beste track op dit album. Als geheel best een goed album, maar de meeste nummers vergeet je ook zo weer. Dat had ik met het album hiervoor weer niet, want die nummers staan echt in mijn geheugen gegrift. Dit is voor PT begrippen een goed en consistent album, maar ook eentje van op safe spelen. En ook eentje waar je aan hoort dat het vat in die richting nu echt leeg is. Ze zouden eigenlijk weer een andere koers moeten gaan varen. Een 4* vind ik hem max waard, vooral omdat de sound van PT mij nu enorm aanspreekt, en je dit album toch zonder skipmomenten vaak uitluistert.

Dat is bij mij juist het probleem, Ik heb altijd de neiging om een nummer te skippen omdat sommige nummers te veel op elkaar lijken, en sommige nummers zijn bijna het zelfde(Nummer 1 en 10 bijvoorbeeld)

Slecht voorbeeld vind ik, vooral omdat het eerder intro's zijn i.p.v echte nummers.

storend op termijn, de eenvoudige en cleane niet al te beste zanger

de man is gewoon geen goeie zanger, punt

Op zich geen schande, op alle andere vlakken blinkt ie uit. Hij heeft echter wel interessante teksten en weet goed emotie over te brengen. Trouwens nogal subjectief wie wel en geen goede zanger is. Als Roger Waters fan moet je bijvoorbeeld toegeven dat die eigenlijk niet kan zingen maar het compenseert met scherpe teksten en opnieuw de emotie. Wilson heeft geen uitzonderlijke stem maar heeft wat mij betreft genoeg in huis om op het vocale vlak te boeien.

Wat mij betreft dan ook geen Porcupine Tree zonder Steven Wilson. Op water oudere albums (Stupid Dream, Lightbulb Sun, Signify) is ie trouwens beter bij stem. Misschien moet je die maar eens proberen. Dit is sowieso niet het goede album om een representatieve indruk te krijgen van de band.

Na wat vaker luisteren vind ik Cd1 eigenlijk wat aan de saaie kant. Zeker mooie momenten, maar als geheel te langdradig en voorspelbaar.
Cd2 is juist heerlijk ontspannen en voelt veel minder geforceerd aan. De laatste cd laat duidelijk horen hoe goed Porcupine Tree nog steeds is. Ook weer lekker anders en creatief met tegendraadse drumpatronen en zanglijnen.
De songcycle op Cd 1 voelt aan als een experiment waarbij meer de stijl van Lightbulb Sun en Stupid Dream gehanteerd wordt maar nergens de drive of overtuigingskracht van die albums geëvenaard wordt. Sterker nog, het verzandt vrij vaak in gezapigheid en tegen het einde verslapt de aandacht. Ik raad luisteraars dan ook aan om de sterke tweede cd de kans te geven. Bij de meeste negatieve commentaren wordt namelijk alleen maar cd1 genoemd.

Sterker nog, vrienden van me die het album 'helemaal te gek' vinden, hebben amper door dat er nog een tweede cd bij zit. CD2 is te gek, enkel minder indrukwekkend omdat 'The Incident' zo'n ambitieus werk is. Op CD2 staan gewoon ouderwets goede PT 'klassiekers', zowat.

Het voorbeeld dat je aanhaalt is waarschijnlijk bewust zo gedaan hoor. Dan moet je eens Octane Twisted en The Seance vergelijken. De openingsriff is dezelfde, behalve is er in Octane Twisted een tweede gitaar overgespeeld. De zang in Octane Twisted is ook weer dezelfde vanaf 1:20 (in The Seance).
Op zich zou je Degree Zero Of Liberty, Octane Twisted, The Seance en Circle Of Manias als één lied kunnen beschouwen binnen "The Incident".

Op 00:40 in Octane Twisted hoor je het riffje van Great Expectations, maar dan zacht. Op 1:40 komt de riff van The Blind House terug in een bewerkte vorm, op 1:50 komt de schreeuw uit The Incident terug (ook in dat lied op o.a. 1:50). Er zit echt iets achter hoor!

Weet niet of je muzikaal aangelegd bent, maar bijna de hele cd is in D majeur gespeeld. En dat is in veel van hun nummers op andere albums ook het geval. De kracht van PT zeker

Het contrast tussen Time Flies (het happy lied) en Degree Zero Of Liberty (het duistere tweede deel van de cd dat ingeluid wordt) kan niet groter zijn. Dat is bewust zo gedaan, me dunkt.

erg lekker, dat stuwende ritme op Time Flies

qua songstructuur doet het me nogal aan Hacride denken deze plaat

harder , stukken harder, maar men speelt ook veel met hard zacht, herrie en rustig gespeelde akkoorden om sfeer te creeren

kheb wel het gevoel, dit heb ik al eens eerder gehoord, floyd idd, magoed, daar liegt men ook niet over

Wat vind je van The Blind House dan?

Drawing The Line vind ik ook erg sterk.

ik doe het ff song voor song, nieuwe strategie, tis best veel muziek om de oortjes, dus die komt later aan bod, gitaarwerk op time flies is echt geweldig

wellicht ga ik nog om mbt deze band

blind house, niet kapot van, drawing the line wel, doe mij maar een rustige PT

Dat gitaarwerk op Time Flies doet mij aan Rush denken.
Het drumwerk ook trouwens, fenomenaal.

Helemaal mee eens. CD2 is geweldig met Black Dahlia en Remember Me Lover en van CD1 zijn Time Flies en Drive the Hearse prachtig. Vooral Live erg goed.
Ik ga op 2 december nog een keer naar Köln. Heb er al weer helemaal zin in.

In eerste instantie vond ik dit album heel gaaf, maar nu begint hij toch een beetje af te zakken. Dit in tegenstelling tot de andere albums, die voor mij allemaal groeiplaten waren. Time flies blijft echter wel geweldig

Voor de rustige PT moet je de tweede cd eens proberen. Het is geen onderdeel van het concept van cd 1 en voelt dan ook minder geforceerd aan.

cd 2 heeft ongeveer dezelfde meeslepende sfeer als het album Fear Of A Blank Planet vind ik. Alleen iets minder 'hard'. Cd 2 beluister ik ook liever dan cd 1, hoewel ik cd 1 ook wel goed vind.

Ben ik mee eens. Tis niet helemaal mijn soort muziek maar als ik in de stemming lekker tijdens huisklusjes.

Wauw, alweer een geweldige cd van Porcupine Tree. De tweede heb ik nog niet helemaal beluisterd, maar de eerste is al zeker een schot in de roos. Kneel And Disconnect, zelden nog zo'n mooi psychedelisch nummer gehoord; Drawing The Line, eveneens een geweldig shot uit dit geheel; en Time Flies maakt het gewoon helemaal af.

Weet iemand trouwens hoe de tweede cd ook weer heet? Kwam hem enkele dagen geleden tegen in een cd-winkel, maar ben het weer vergeten.

(voorlopig nog niet gestemd)

Die zit er gewoon bij, tenminste als je de cd koopt, dus heet ie The Incident CD 2

En hoe meer je zal luisteren, hoe meer je het concept ervan zal inzien. Riffs, akkoordenschema's, ze komen allemaal terug!

En zoals hier al eerder gezegd is: The Yellow Windows of the Evening Train is een stukje (bewerkte) tekst uit het lied Deadwing. In "Open Car" van Deadwing wordt trouwens ook ergens "Finding the time, drawing the line and never crossing it" gezongen...

Natuurlijk weer een prachtig album van The Tree...
alhoewel hij mij wat minder doet dan voorgaande albums en dan doel ik vooral op in absentia

Ik word hier echt wel een blij mensje van

Vind het echt een geniaal album. Heb hem nu al een tijdje, en al echt compleet grijs gedraaid in mijn cabine. Ik luister hem het liefste in zijn geheel, zoals hij bedoeld is. Overigens is het niet het eerste album dat ik van Porcupine Tree heb gekocht. Dus ik mag meepraten ! haha

Persoonlijk hou ik erg van dromerige muziek zoals Radiohead, Pink Floyd e.d. Daarom dan ook dat ik dit een heerlijk album vind.

Enkele hoogtepunten voor mij zijn:
* Drawing The Line
* The Incident
* Your Unpleasant Family
* Time Flies
* The Séance

CD 2 is ook echt geweldig !! Persoonlijk vind ik CD 1 beter Leuk he.. smaken die verschillen

Dat vind ik ook het enige storende aan PT

Hoe bedoel je clean? Je had liever grunts gehad?

De zang stoort mij eigenlijk helemaal niet. Ik vind eigenlijk dat er geen andere stem bij PT zou mogen zijn. Dit is gewoon PT!

Drawing The Line en Black Dahlia zijn momenteel mijn voorkeuren op dit uitstekende album

Om het zoals op Facebook te zeggen: "Vind ik leuk".

Steven Wilson noemt zichzelf dan ook geen zanger, noch een gitarist, hij noemt zichzelf een producer. Ik merk niet echt een evolutie ofzo in zijn stemkwaliteit, maar hij zegt zelf dat de vroege PT vaak louter instrumentaal was, omdat hij zich schaamde als "zanger" (één van de vele elementen uiteraard). Gedurende de voorbije 20 jaar is hij geëvolueerd als zanger en ik vind hem nu echt zeer goed. Kijk maar eens welk bereik hij haalt op de Blackfield-cd's, en nog beter: op hun dvd "Live in NYC", die dateert van 2008 als ik me niet vergis. Of naar Kneel & Disconnect of Your Unpleasant Family. Geen trucage, want live zelfs nog intenser. Hij kan het nog steeds.

Bij PT hoort gewoon SW's stem en niks anders (oké, John Wesley ter aanvulling).