The Temper Trap - Conditions (2009)

Dat heb ik nou ook, tot mijn verbazing is dit een groei cd. Ook de stem vind ik steeds mooier. Ik verhoog 'm naar 4,5*
Langzamerhand toch wel een niet te missen cd als je van goede pop/rock houdt.

heb hem ook al heel lang op mijn pc staan en hij groeit inderdaad. Zal niet meer lang duren dat ik hem ga aanschaffen

Dit nog even geluisterd, om te zien of ik mijn lijstje voor 2009 nog zou moeten bijstellen. Nee dus !! Het leuke staccato gitaartje van Sweet Disposition had mij op het verkeerde been gezet (wie dat leuk vindt komt bij de Maccabees beter aan z'n trekken) . Dit is ordinaire powerpop.Denk aan landgenoten als INXS en Midnight Oil. Groepen die een leuk singeltje maakten, maar mij nooit een album lang konden boeien

Het voordeel van MuMe heeft zich weer eens bewezen: dit album zat in mijn setje "aanbevolen albums" op Amazon; en zo'n lijst met aanbevelingen heeft wel eens tot succes geleid - maar Recommondations blijft een lastig iets; er hoeft nl geen causaal verband te zijn (iemand kan immers ook iets voor een ander hebben besteld); heb ook wel misgepeerd.

Daarom hier even gekeken, aan het twijfelen gebracht, e..e.a. wat uitgebreider beluisterd - en ik haak af; voor mij is dit een opgewarmd prakje van Coldplay, U2 (Sweet Disposition) en nog wat andere usual suspects, d'r zal ongetwijfeld een doelgroep die dit als zoete koek verslindt, maar op mijn bord zal deze slappe magnetronhap niet belanden.

De eerste luisterbeurten vond ik dit helemaal niks, maar toch kon ik het album niet wegleggen. Het werd ook steeds beter, maar wil (nog) niet boven de 3,5 ster uitstijgen. Toch leg ik m nog niet weg.

Favoriete track: Soldier On.

De zang is af en toe iets TE maar in het geheel is dit een uitstekende plaat!

Sweet Disposition was voor mij al genoeg reden om dit album helemaal te gaan beluisteren. klinkt erg goed, ben benieuwd of ze dit jaar nog een of ander pop festival aandoen in het zuiden van limburg.

wel een moeilijk lelijke hoes

Eindelijk viel het kwartje. Sweet Disposition knalt eindelijk meermaals door de kamer.

U2? Coldplay? Zijn dat niet die bands waar iedereen zo lekker op afgeeft?
Het zal wel aan mij liggen maar ik hoor die dan toch echt liever dan deze slappe meuk.
The Temper Trap klinkt niet verkeerd hoor, daar niet van, maar het is zo kleurloos, zo net niet allemaal. Ik sluit me aan bij de term 'magnetronhap' die Mjuman hier al bezigde. Mijn beoordeling valt dan wel wat hoger uit maar warm of koud word ik er niet van. Zal ongetwijfeld goed vallen bij top 40 liefhebbers die een beetje apart willen doen.

Vind dit niet slapper dan Coldplay en de laatste U2 albums.

Moet wel zeggen dat ik dit op het eerste gehoor ook niet veel soeps vond.

Maar, zeg eens eerlijk aero, hoeveel malen heb je dit album beluisterd? (Vraag ik me ook af bij Mjuman)

Fader is ook geweldig

Want? Je vertrouwt het niet?

Welgeteld 2 keer plus wat losse nummers in de shuffle (dat ik er überhaupt nog antwoord op geef ook).
Dan verwacht ik ongetwijfeld het antwoord: meer gaan luisteren, maar waarom zou ik? Mijn eerste indruk is niet goed genoeg om er veel tijd aan te besteden, tijd die ik liever schenk aan andere albums. Dit zal in de shuffle nog wel eens voorbij komen en als zo'n nummer dan trekt kan ik altijd nog opnieuw beginnen of het verdwijnt al snel helemaal. Had ik het echt helemaal ruk gevonden dan had ik de cd niet eens uitgezeten vandaar ook 2,5*. Het doet me gewoon weinig.

En helaas: meestal schrijf ik voornamelijk enthousiaste stukken over cd's die ik goed vind en omdat ik helemaal geen tijd wil spenderen aan albums die ik niks vind of die me niks lijken (misschien dat het daarom wat meer opvalt?). Hier was de nodige twijfel en heb ik het geprobeerd.
En tja: over hoe vaak je iets moet luisteren eer je mag stemmen zijn al ontelbare discussies gevoerd (1 keer, 2 keer, 10 keer?). Regel op de site is in elk geval: 1 keer in z'n geheel

Pure nieuwsgierigheid Eric.

Ik ben zelf wel iemand die alles wat ik niet meteen wil afzetten meerdere malen beluisteren voor ik stem. Maar je hebt gelijk die discussie is al heel vaak gevierd.

In hoofdlijnen ben ik het met Aero eens - ik heb dit album de afgelopen dagen nog 2 -3 keer gedraaid en het doet me erg weinig. Het geluid doet me denken aan Joshua Tree periode van U2 - met name het gitaargeluid - Where the Streets Have no Name, Still Haven't Found; Resurrection doet me dan weer denken aan Coldplay - maar er gebeurt niets; ik vind te veel instant - omdat het geluid wel ok is en ik snap wat ze willen, ik waardeer de suggestie van 'wide, open spaces' - en al kan het me niet echt bekoren, verhoog ik naar 2*(misschien tzt nog een keer 2,5). Ik had gewoon iets meer of iets anders verwacht/gehoopt.

Het is geen zwaktebod als je antwoord geeft. Je hoeft het niet te doen, dat niet. Maar hé, die reacties maken deze site toch voor wat ie is.

Maar goed, deze plaat. Ik ben een fervent Coldplay hater. Geworden. Na A Rush of Blood ging het fout want zielloos en geforceerd op zoek naar het grote gebaar. Verworden tot een niet serieus te nemen band (tenzij het gaat om hoeveelheden ambitie).
Deze band daarentegen .....nou, hier spat de energie vanaf en live helemaal. Orgineel? Nee, dat niet niet, maar ik hoor tenminste een bandje met bezieling. Briljant? Nee, ook dat zeker niet, maar veel nummers klinken gewoon erg lekker. En ambitieus, dat ook. Eigenlijk een beetje zoals de oude Coldplay toen de ambitie nog niet alles vergald had.
Ik vind het eigenlijk ook onbegrijpelijk dat deze band door veel Coldplay liefhebbers zo matig gewaardeerd wordt. Aan de andere kant....als je van zielloze muziek houdt, dan is dit misschien ook niks

Kan er maar geen genoeg van krijgen. Echt mijn favoriete plaat op dit moment.

Het is een heerlijke meeslepende plaat met nummers die echt knallen maar toch blijft het melodieus.

Hmm ik zag Sweet dispositions op tv..
Goed nummer! Zo.. melancholisch en tegelijkertijd..

Mja.. bevalt me wel.. ondanks dat ik niet echt behoefte heb die hele plaat te beluisteren, maar wie weet

Dat gevoel heb ik ook: dan hoor ik echt liever die genoemde bands. Alsof ze hun songs in de bleek hebben gezet waardoor het een wat kleurloze hap is geworden. Maar..... ik geef nog niet op. Helemaal afschrijven doe ik ze niet maar het moet niet al te lang meer gaan duren

Nee, geen Neverending Story of Peyton Place - dat laatste voor de wat oudere kijkbuiskinderen.

Heb het daarnet nog gedraaid en helaas valt het kwartje nog niet......

Sweet Disposition is als single een lekkere radiosong. Als album valt het wat mij betreft erg tegen. De songs suggeruren meer sfeer dan de compositie waarmaakt en maken te weinig indruk. Daarbij klinkt het te gedateerd en bekend (de Edge-gitaar en Oee-Hooe & La-La koortjes).
Positieve uitzondering zijn Soldier On en Fools, waar de karakterestieke stem van Dougy Mandagi het beste wapenfeit is.

De vrij geweldige intro van sweet disposition hoor ik geregeld op canvas (voor 1 of ander wedstrijd.) Daardoor song herontdekt.

Is de zanger een achterneef van Mika ofzo?
1,5*

Ja, ik ook! Nu heb ik dus eindelijk gevonden waar dat liedje vandaan komt. Maar ik vrees dat de rest van de cd het niveau van Sweet Disposition niet haalt...

Nou, in elk geval Love Lost, Rest en Science of Fear halen dat wel.

Toch stiekum het beste album van 2009.

Nou, iig één van de beste!!

Sweet Disposition is een errug lekker nummer

Toen ik Sweet Disposition hoorde, hoopte ik vurig dat het niet een eendagsvlieg zou zijn, en tot mijn grote geluk, bleek dit niet zo te zijn, dit is een topper, alleen nummer 11(hearts) heb ik niks meer, maar de rest pff, je moet het maar kunnen hoor! hopelijk houden ze deze (hoge)lijn vast

Laat ik vooraf beginnen dat we eens moeten ophouden met zwaar bevooroordeeld naar stemmen en muziek te luisteren.
De één hoort Jimmy Sommerville, de ander weer de zanger van de FYC. Indien je dit eenmaal in je hoofd hebt, kan de stem je mateloos gaan irriteren. Dus ik heb geprobeert zonder deze vooroordelen en vergelijkingen te luisteren naar TT.
En ik moet zeggen dat het dan wel een zeer aangename verrassing was.
Lekkere powerfulle rock met de nodige gitaren en excelent drumwerk. Er is maar één nummer welke in zwakker vindt, en dat is down river.
Wel hoor ik regelmatig deuntjes en riffs die ik vanuit down-under herken (Touch van Noiseworks bijv).
Soldier on = het beste nummer (los van Sweet disp).

Een zeer goede aanbeveling voor de komende lentemaanden.

Voor mij een typische 3,5 ster cd.