Porcupine Tree - In Absentia (2002)

Net als Deadwing geef ik ook deze een krappe 4* (na 2 luisterbeurten). Het is een zeer constant album daar niets van, maar het geheel pakt me nog niet zoals sommige losse PT nummers dat wel kunnen. Dé uitschieter op deze In Absentia is voor mij ongetwijfeld het wonderschone Collapse the Light into Earth. Andere kleppers zijn: The Sound of Muzak, Strip the Soul, Heartattack in a Lay By, maar ook de anderen zijn niet weg te denken!

Ook deze nieuwe aanwist net de eerste luisterbeurt gegeven. Dat beviel alvast goed. Met name de eerste helft van het album kon ik erg waarderen. Ik mag namelijk best graag wat progressieve rock luisteren, maar het moet wel allemaal een beetje melodieus, liedjesachtig en behapbaar blijven (misschien kort gezegd: (prog)rock ja, (prog)metal nee). Welnu, laat met name de eerste helft van dit album prima aan deze criteria voldoen. De tweede helft is wat zwaarder en heb ik dan weer minder mee. Heartattack in a Layby en Collapse the Light into Earth vind ik dan wel weer goed. De echte favorieten zitten echter toch in het begin: Blackest Eyes en Trains. Mag ook vanaf de 4* mij proberen tot hoger te overtuigen.

Ik moet overigens nu wel snel een ander genre op gaan zoeken want na Oceansize en deze heb ik bijna een overdosis binnen. Even eten en straks en daarna even aan de britpop ofzo

Aaah porcupine Tree blijft toch een van mijn favoriete bands, wat zijn die mannen toch goed. En dit album is ook fantastisch, vooral Trains is een zeer sterk nummer

Trains is zo verschrikkelijk mooi! echt fantastisch. Ik vind dit album opzich goed maar het niveau van Trains word verder niet geëvenaard. Ook al staan er verder nog een aantal goede nummers zoals Strip the mind, Weddings Nails en Blackest Eyes

geweldig album dit! Trains en Wedding Nails zijn echt vet!
vind deze wel ietsiepietsie minder dan Deadwing, maar die hoes is wel gruwelijk!

ik neem terug wat ik hier net zei, ik kan echt niet kiezen tussen in absentia en deadwing welke beter is. Ze zijn allebei zo meesterlijk! Ze verdienen allebei een plaats in mn top 10

Dat heb ik nou ook steeds. Ene keer vind ik Deadwing beter dan weer In Absentia. Maar eigenlijk maakt het niet uit. Beter 2 klasse albums dan 1. Nou ja, Porcupine Tree heeft er wel meer dan 2 gemaakt.

sterker nog de meeste daarvan zijn nog beter dan In AB en Deadwing

+1

(ja, ik heb ook een nieuwe uitdrukking geleerd)

In Absentia is de perfecte rockplaat. De nummers zijn totaal afwisselend maar behouden de overkoepelende sfeer en er is geen nummer bij die ik iets minderr vind dan de rest. Niet de perfecte cd maar ik kan me geen beter rockalbum indenken dan In Absentia. Ik buig diep

Getuige de nummers die ik hoorde bij hun optreden in september komt er zware concurrentie voor IA en DW aan

Dat is beslist goed nieuws. Ik kon helaas niet aanwezig zijn tijdens het laatste concert, wegens examens verplichting. Maar de geruchten deden de ronden dat de applaus ovatie naderhand overweldigdend was. Dus dat beloofd wat.

Lips Of Ashes, ik ben kennelijk de eerste die dit nummer markeert als favoriete track. Dit is volgens mij het meest ijzige en ruimtelijke nummer (debet aan een zeer apart gitaareffect), dat het meest een sfeer neerzet. Qua gitaarspel, melodie en mood doet het me veel aan A Perfect Circle denken. Het nummer The Sound Of Muzak trouwens ook.

Trains is wat mij betreft het beste nummer van deze plaat. Hij klinkt als een absolute klassieker. Het is tevens (overigens direct gevolgd door de openingstrack) door zijn frisheid en avontuurlijkheid ook het meest opbeurende en energieke nummer, gespeeld met gerechte rug en opgeheven hoofd.
Iets wat ik het tweede deel van het album een beetje teveel mis. Het zakt daar wat in, hoewel Strip the Soul wel een hoogtepunt is.

4,0*

Het is echt ongelofelijk dat ik dit album niet eerder ontdekt heb.. Ik heb het al een half jaar in mijn archief staan, maar sindsdien maar 1x geluisterd. Tot vandaag.
Toppers zijn wat mij betreft Trains (heerlijk rustig) en Gravity Eyelids (eigenlijk ook rustig voortkabbelend )

4*

Stem nog met .5 verhoogd. Trains blijft gewoon het mooiste

Redelijk album, maar een aantal (instrumentale) songs missen een duidelijke opbouw en voelen aan als opgerekte intro's. Vrij stevig voor Porcupine Tree, sommige songs komen fel uit de hoek. Een echte samenhang ontbreek echter. Ik zie (hoor) persoonlijk liever iets meer zang en meer echte 'liedjes'.

Nog 19 punten en dan komt In Absentia ook in de top 250. Wie helpt? Tot dusver vind ik In Absentia nog net een tikkeltje beter dan Deadwing. Maar beide natuurlijk steengoed

Inderdaad . Ik wou dat ik nog meer punten kon geven, maar helaas...

En nu zijn er nog maar 6 punten nodig......

Hij staat erin op nr. 250 en nu verder omhoog.

Ben benieuwd of ie t lang volhoud of dat ie er gelijk weer uitvalt.

Wat me wel opvalt is dat Porcupine Tree de laatste tijd erg aan populariteit wint.

omdat ze het verdienen.........inhoudelijk heel sterk !

Klopt, ze verdienen het zeker...

Weekje volgehouden maar is er nu weer uit. Maar In Absentia staat op het randje. Met paar stemmen erbij moet het weer lukken. Dit blijft toch mijn favoriete PT album, op de hielen gevolgd door Deadwing.
Ook bonus tracks van dit album Drown With Me, Chloroform maar vooral Futile zijn ijzersterk.

Zullen we het maar gewoon inhoudelijk over deze plaat gaan hebben? Die definitieve top-250-positie komt vanzelf zodra Jordy ook inziet dat toptienen van inactieve users op een gegeven moment wel geschrapt mogen worden.

En, Casartelli, wat vind jij van dit album?

Goede vraag, dank u. Even kijken...

Waarschijnlijk inmiddels tot vervelens toe heb ik hier op MuMe verkondigd dat mijn favoriete PT-platen Stupid dream en Lightbulb sun zijn en dat ik wat daarna kwam een stuk minder vond worden. Aangezien het merendeel van de MuMe-gemeenschap daar precies anders over lijkt te denken, is het altijd makkelijk 'trappen'. Maar het wordt ook tamelijk flauw op den duur.

Ook mijn smaak is aan enige ontwikkeling onderhevig. Zo ben ik Deadwing de laatste tijd weer wat meer gaan waarderen (hij is daardoor deze In Absentia ook voorbijgestreefd) en van FOABP ben ik sowieso behoorlijk onder de indruk (die overtreft beide weer en komt zelfs dicht bij Lightbulb Sun in de buurt).

Kennelijk schuift deze plaat helemaal door naar onderen. Wat is er dan mis mee? Wel, in het begin weinig. Blackest eyes en Trains vormen een sterk openend duo, al had de geluidsdynamiek in Blackest eyes voor mij best wat minder gemogen: dat roept maar beroering van de volumeknop op. Het contrast is wat mij betreft sterker dan de compositie rechtvaardigt.

Ook verderop kent de plaat een paar sterke momenten. Gravity eyelids is een klassiek PT-nummer (met o.a. het bekende 'loopje'), Wedding Nails is een degelijke instrumental, het omstreden Strip the soul vind ik wel aardig, evenals afsluiter Collapse the light into earth.

Jammergenoeg vind ik ook een aantal nummers nietszeggend: The sound of muzak (what's in a name..), Prodigal, .3 en ook Heartattack in a layby maakt de belofte van het intro voor mij niet helemaal waar. Een aparte vermelding voor The creator has a mastertape: compleet waardeloos.

De afzonderlijke delen vind ik dus wat wisselvallig (nogmaals: er zitten een paar heel sterke nummers op) en daarmee doet ook het geheel nogal onevenwichtig aan. Met name dit punt wordt op opvolger Deadwing al duidelijk verbeterd.

Score hangt ergens tussen 3* en 3½*. Momenteel even het nadeel van de twijfel (aangezien Deadwing dan op 3½ komt en FOABP op 4).

Moet echt die oude PT platen eens luisteren...

Maar uhm...die acoustische solo uit Trains vindt ik echt een van de mooiste ooit. Prachtig gespeeld.

De DTS re-mix is werkelijk overdonderend, net als Dead wing, FOBP en stupid dream!
Trains is ook inderdaad een heerlijk nummer. Jammer dat het op FOBP in een nummer een stukje bijna copie conform terugkomt.
De wat rustigere nummers/passages zijn ook briljant.
Steve Wilson vind ik ook met zijn Blackfield geweldig. De nummers pakken je bijna letterlijk stusk voor stuk bij je strot.
Waar de man trouwens zijn productiviteit vandaan haalt. Hij produceert het ene na het andere juweeltje. Komt op menig album van collega artiest voor. Wat een duizend poot.