Chicago Transit Authority - Chicago Transit Authority (1969)

Hoewel ik momenteel nog erg geniet van Chicago V lijkt het me dat dit de volgende moet worden als ik nog wat van Chicago aanschaf (wat ik wel verwacht te doen).

Dit is niet alleen het hoogst genoteerde Chicago album, maar musician en beaster slaan dit hoog aan, daar houd ik zeker rekening mee.

Misschien beluister ik 'm eerst, misschien ook niet. Vandaar dat ik toch maar even kom informeren. Uit de reacties kan ik opmaken dat dit een goed album moet zijn, maar inhoudelijk word ik er niet veel wijzer van. Zelfde stijl als Chicago V of is dit drastisch anders?

Ik vind dit debuut vergeleken met V overlopen van enthousiasme en geldingsdrang. Alleen al het nummer "Introduction" waar alle registers worden opengetrokken en we kennismaken met het rijke muzikale palet van deze -toen nog- fantastische muziekmakers.

"Chicago Transit Authority (1969)" is inderdaad drastisch anders en stukken beter. Op "Chicago Transit Authority (1969)" hoor je Chicago in absolute topvorm. Enige minpuntje is het werkelijk afgrijselijke "Free Form Guitar". Stijn, koop "Chicago Transit Authority" in de geremasterde uitvoering en je weet niet wat je overkomt!

Ik ken ergere nummers, maar ik snap ook niet precies wat men met Free Form Guitar wilde aangeven... Maar dat is dan ook echt het enige dipje.

Verder lijken Chicago 2 & 3 me boeiend, en ik denk dat 5 me ook wel zal bevallen. Vermoedelijk ging het daarna gruwelijk mis...
Is die live cd (4) ook nog wat?

Ja, Chicago 2 & 3 zijn ook geweldig.

De eerste cd was de minst gepolijste, dat nam feitelijk in de jaren daarna alleen maar toe, Bij Chicago.

De puristen zullen dat dramatisch vinden, maar tot en met de 10e cd kan ik het werk van Chicago erg goed waarderen, meer of minder gepolijst of niet.

Die laatste vraag Kaztor, zal je bij sommige mensen niet erg populair maken....... Live at Carnegie Hall (Chicago IV) staat te boek als een legendarisch, één van de allerbeste live concerten ooit gemaakt in de rockmuziek.

Superlatieven komen je te kort om het album te bewierroken!

Ik heb het album zelf niet, ik ben erg slecht in het goed waarderen en ook het aanschaffen van live-concerten in het algemeen. Ik heb 'm wel een paar keer gehoord, jaren geleden. En ik moet hem ook inderdaad nog eens kopen.

Hmm, voor zover ik informatie heb gelezen is het goed toeven tot en met Chicago VIII. Dat belooft toch nog wat, dus!

Live In Japan schijnt ook goed te zijn, maar is wel bizar duur...

over chicago hoef ik als pas ingeschreven mume lid vrij weinig te spreken. slechts een zwaar ondergewaardeerde band. of zoals musican al zei. superlativen komen je te kort.

Toch vind ik het best te begrijpen. Ze maakten een -kuch- nogal onwaarschijnlijke koerswijziging ergens halverwege de 70's. Totaal onbegrijpelijk vooral. Maar gelukkig zijn MuMeërs over het algemeen niet zo kortzichtig. Toch duikt Chicago slechtst zelden op hier...
Jammer.

Ik heb zojuist "Chicago Transit Authority (1969)" weer gedraaid. En inderdaad: "Chicago Transit Authority (1969)" staat nog steeds in mijn persoonlijke HB MusicMeter album top 10. Op een tiende plaats. Als dat klotenummer "Free Form Guitar" er niet op had gestaan dan had "Chicago Transit Authority (1969)" op nummer één gestaan en daarmee zelfs "Deep Purple in Rock" van die plek verdreven. Maar ja, "Free Form Guitar" staat helaas wel op dit album. Daardoor geen eerste maar een tiende plaats in mijn persoonlijke HB MusicMeter album top 10. Tjonge wat heb ik een hekel aan dat klere nummer.....

Jemig Hans, skip dat nummer, of zet de naald iets verderop kant 3 er op, maar van 1 naar 10 duikelen voor een mislukt experiment vind ik wel heel streng

Ach Pinsnider, van de vele albums die ik ken zet ik "Chicago Transit Authority (1969)" in mijn persoonlijke HB MusicMeter album top 10. Zo streng vind ik mij zelf dus niet . Afgezien van het door mij werkelijk verafschuwde "Free Form Guitar" is "Chicago Transit Authority (1969)" één groot feest om naar te luisteren. Sinds kort heb 'm geremasterd, platenlabel Rhino. Dat maakt het feest alleen nog maar groter en uitbundiger .

Tot mijn favorieten behoort Free form guitar ook niet.

Maar ik heb gewoon een Chicago Transit authority gebrand, zonder dit nummer.

Dat is helemaal niet erg, de cd duurt dan nog steeds 1 uur en 10 minuten en kan dat dus prima hebben.

Hun eerste dubbel-album als C.T.A. met het prachtige Free Form Guitar.

En zo heeft het woord "prachtig" kennelijk voor iedereen een eigen betekenis..... .

In hun beginperiode vermengde Chicago rock met jazz met een blazerssectie. Het debuut vind ik fris en energiek klinken en dan vind ik het jammer dat ze eind jaren '70 overschakelden op de gladde AOR.
Maar dit album mag nog steeds graag gehoord worden en nummers als Beginnings en Questions 67 and 68 zijn gewoon magistraal vooral vanwege de uitvoering. Enkel Free Form Guitar had men achterwege moeten laten, dit probeersel is hier totaal misplaatst.

Goed nieuws voor de beginnende Chicago-enthousiasts:

Deze is nu samen met II, V, VI en VII in één doosje te krijgen in Rhino's Original Album Series voor €17,95!!!!!!!!!!!!!

Ik heb 'm inmiddels!

Je enthousiasme zal niet worden beschaamd!

Een vreemde keuze inzake chronologie van Rhino maar vooruit. Is het allemaal ook mooi digitaal geremasterd met uitvoerige boekjes en boeiende herinneringen?

Nee, dat niet. Het zijn gewoon sleufjes die er uit zien als lp-hoezen.
Maar komaan, voor dat geld en voor deze muziek is het gewoon een super-aanbieding. Die paar bonus tracks, dat soort dingen brand ik altijd apart.
Ze zijn volgens mij wel geremastered.

Er is aan de hele Original Album reeks helemaal niets geremastered, ze hebben er waarschijnlijk zelfs dezelfde masters voor gebruikt als voor de orginele CD releases. Er wordt op internationale fora schande van gesproken dat Rhino zich met deze serie voor het karretje van WEA heeft laten spannen ............

Psoonlijk vind ik het eeen prima budget reeks maar van Rhino verwacht je inderdaad meer ...........

Het zal best. Ik vind het in ieder geval prima klinken.
Ik zal de remaster van deze plaat (die ik al had) eens vergelijken met de versie uit die box, dan weet ik welke versies van III en VIII ik moet hebben. Volgens mij maakt het weinig uit.

Ik heb net 2 waveformen vergeleken van de Introduction van de 'gewone' Rhino-uitgave en die uit het boxje en ze zijn precies hetzelfde. Het zijn dus wel de remasters die zijn gebruikt (overigens wel goed gedaan, want nergens 'clipt' het).
Het enigste muzikale verschil van de cd's is dus het ontbreken van de bonusnummers, wat ik geen wereldramp vind.

Wat een geweldig album!! Ook is was in de veronderstelling dat Chicago alleen maar van die weke muziek maakte. Daarom dus ook nooit geluisterd, maar dit is me een positieve verrassing. Alleen het vaker aangehaalde Free Form Guitar is een compleet misplaatste aktie. Ik kan ook niet echt een favoriete plaat uitkiezen want het is allemaal echt goed. Als ik jullie moet geloven kan ik tot ongeveer album 8 gewoon doorluisteren. Dat ga ik dan maar een voor een doen. Hopen dat ik zo positief verrast blijf worden.

Inderdaad een geweldig album. Zit dicht tegen mijn top 10 aan. Vanaf het eerste nummer....Pats, knalt het erin. En dan in je achterhoofd de tijd waarin dit gemaakt werd. Dit was echt vernieuwend! De tweede was ook goed, maar wat ingetogener, daarna werd het wel ietsjes minder.

Met natuurlijk de jaren '80 als dieptepunt. Maar eerlijk gezegd weet ik dat puur door de verzamelaar "the Heart of Chicago", want de albums heb ik niet meer durven beluisteren.

Wat betreft het nummer Free Form Guitar waar veel mensen zo negatief over zijn. Het doet mij wat denken aan Van Halen's Eruption. Ik vind het dan ook best geinig.

Heb deze box ook en ook de gereamasterde hier van maar hoor ook geen verschil.
Wel hoor ik bij chicago 2 verschil maar dat komt omdat ik daar de dvda van heb en die is helemaal super....
Ze mochten die 4 dvd live ook wel uitbtengen in de geremasterde series.
Overigens heb ik 3 los gekocht..

Ik vind Free Form Guitar een beter nummer dan If You Leave Me Now. Jimi Hendrix had zeer veel invloed op de rockbands van die tijd.
Chicago was een van de eerste bands met een grote blazers sectie in combinatie met rockmuziek. Blood, Sweat and Tears was (met dezelfde producer) net ietsje eerder, maar Chicago hield het wat langer vol. Soft Machine zat toen ook op het CBS-label en ging dit genre nog verder uitbreiden, maar vergaten helaas de rock-zijde.
Later is Chicago helaas de M.O.R.-muziekkant opgegaan. Hun eerste drie albums vind ik hun sterkste.
Volgens mij treden ze nog steeds op. Niet meer in de bezetting van dit eerste dubbel-album.

Ja, maar dat is dan ook niet zo moeilijk...


Nee, Chicago was vooral erg veel beter, getalenteerder, dan Blood, Sweat and Tears. In de "concurrentiestrijd", voor zover zich die nog heeft afgespeeld, was BS&T derhalve ook geen enkele partij voor Chicago.

Ik zag ze vrij kort na elkaar optreden in het Concertgebouw circa 69/70. Chicago was "gewoon" een goeje rock band met blazers, bij BS&T kwamen meer jazz invloeden boven waardoor ze muzikaal veel meer diepgang hadden.

IMO is BS&T onderuitgegaan door een voortdurende onderlinge machtstrijd en speelde Chicago beter in op de markt, ze hadden daar ook de songschrijvers voor, maar om dat dan getalenteerder te noemen gaat mij een brug te ver .......

Blood, Sweat & Tears kon vaak ook wat eigenzinniger uit de hoek komen. Dit was niet altijd geslaagd, maar maakte ze wel interessanter.

Toch vind ik beide bands erg sterk, en behoorlijk onderschat.

Ik weet niet of je automatisch meer diepgang hebt als je met jazz invloeden komt. Bovendien, het gaat natuurlijk ook om albums, een vergelijk tussen de muziek die is uitgebracht. Dan kan ik toch wel meer opgewonden raken van een duo als I'm a man/Beginnings dan van Spinning wheel/Hi de ho.


Ik zou niet weten hoe je het dan zou willen noemen. Overigens vind ik het niet aan te tonen dat Chicago "beter inspeelde op de markt". Volgens mij speelden ze wat ze wilden spelen en bleek dat zo goed dat dat haast automatisch leidde tot enorme verkoopcijfers.

Aanvankelijk meende men bij CBS dat Blood, Sweat and Tears deze rol toebedacht zou krijgen, totdat Chicago zich dus aandiende. Overigens heeft ook Chicago, zoals dat een goede band betaamd, intern heel wat machtstrijden achter de rug.

Jaren later is de muziek inderdaad wel mainstream geworden en bleek de pijp een beetje leeg. Maar toen waren we dan ook een jaar of 10, 15, verder.