Chicago Transit Authority - Chicago Transit Authority (1969)

Chicago III zit er inderdaad niet tussen in die box. Hadden ze van mij wel om mogen ruilen tegen Chicago VI, die daarin duidelijk de minste cd is. III vind ik veel beter.

Zit nog maar eens te luisteren naar deze plaat en het is toch wel érg goed. De warme productie laat de blazers perfect klinken. Op dit debuut klinken ze iets gewaagder, er is iets meer ruimte om te improviseren. 'Geldingsdrag', zoals Pinsnider zei, dat is het juiste woord. Het is net even een tikkeltje energieker dan II en V, maar die heb ik ook 4* gegeven.

Na een tweede luisterbeurt is dit album toch wel een erg goed debut geweest. Enige minpunt is Free Form Guitar: kan zijn dat ze hiermee hun veelzijdigheid laten horen, maar past voor geen meter tussen de rest.
Grappig dat er een Beatles verwijzing (I Am The Walrus) in het nummer South California Purples zit. Verder dus een uitstekend stukje rock.

Herontdekt. Ik weet nog dat deze plaat uitkwam en in mijn kast een plaats kreeg tussen de eerste Pink Floyd's, Soft Machines, maar ook de Beatles, The Band, Jethro Tull, Black Sabbath, King Crimson. Een beetje vreemde eend in de bijt dus (hoewel King Crimson eigenlijk niet zoveel anders was). Maar ik genoot van de horns, de gitaar en vooral de stem van Terry Kath. En de composities. Ik was nog jong, 12, en al op weg om een alleseter te worden. Nou ja bijna alles dan. Op hun volgende albums stonden steeds minder leuke nummers, en dus verdween de liefde en eerlijk gezegd durf ik nu niet op zolder te kijken of hun eerste drie albums nog in de kast staan. Of ik ze niet in een negatieve opwelling heb weggedaan zoals veel, heel veel andere albums.
Toevallig zag ik pas geleden een oud Beatclub filmpje met een live versie van I'm a Man en vlak daarna hoorde ik ergens Make Me Smile van hun tweede en was verrast hoe goed dat nog steeds klonk. Daarom mijn digitale voorraad doorgeploeterd en ja daar stond deze. Sinds twee dagen luister ik nu naar dit album en geniet weer met volle teugen.
Introduction, geschreven door Kath is een juweel waarin zowel jazz als blues, salsa, rock en popinvloeden verwerkt zijn. Free Form Guitar is een opmerkelijk nummer, dat in ieder geval van lef getuigt. De Stratocaster van Kath komt zwaar zoemend je kamer binnen, om vervolgens 6 minuten te blijven rondzingen. Aan de titel te zien had men degelijk wel iets serieus op het oog, al was het maar vanwege het experiment. Free Form Jazz - 'It is a loosely defined movement that includes many different musical styles, all of which place an emphasis on improvisation' - met o.a. Coleman was in de jaren 50 en 60 populair en ik denk dat dat de link is die Kath voor ogen stond.
De hele band stond op een hoog muzikaal peil en ik vind dat Kath nog steeds een ondergewaardeerd muzikant was. Ik las ergens dat Hendrix hem de God of Guitar noemde. Maar weet niet of dat waar was.

Om een klein idee te krijgen: hoe lang had je dit album niet meer gedraaid, denk je?
Sowieso de eerste vijf albums blijven op een zeer hoog peil maar eigenlijk de hele jaren '70 van Chicago zijn van grote schoonheid.

Ik zou toch nog maar eens kijken op zolder. Die tweede en derde dubbel LP van Chicago hebben misschien wel de status van zeldzaam op vinyl bereikt. En ik begrijp van mensen hier die het kunnen weten dat het geluid van vinyl onovertroffen is.

Ah, heerlijk, een discussie over twee van mijn favoriete topics: de briljantheid van de eerste platen van Chicago en de kwaliteit van Vinyl
Dan doe ik ook even een duit in het zakje: Gaat allen naar Iliussions van Ibrahim Maalouf luisteren. Klinkt als Chicago uit een jazzclub!!!

Ik denk dat ik de albums zeker 30 jaar niet heb gehoord. En ik heb gezocht maar ik kan de albums niet meer vinden. Of ze staan op een verkeerde plek. Dan moet ik alles nalopen. Ik denk dat ik iemand anders erg blij heb gemaakt met de lp's. Zo zie je maar dat je nooit in een opwelling of zonder te luisteren lp's moet wegdoen. Op deze manier ben ik bijna de helft van mijn lp kwijtgeraakt, opgebroken relaties waarbij die ander blijkbaar erg lief keek en ik geen zin in een discussie had.

Gevonden en ga hem zo meteen luisteren.

Vanwege het 60's albumtopic van chevy93 weer eens aan het spitten door mijn 'elpeecollectie' (die allang geen vinyl meer bevat, maar u begrijpt wat ik bedoel...). En wát een goed album is dit toch! En ik kwam erachter dat ik deze niet gerankt heb. Bij deze bij herbeluistering 4 *, maar potentie voor 4,5. Als 'ie weer regelmatiger te voorschijn komt, krijgt 'ie dat halfje er ook nog bij.

Ik heb voor de lol de Rhino remaster in laten vliegen, vooral omdat ik het geluid op de olde vinyltjes nogal vlak vind klinken. Kwa geluidskwali is het zeker een vooruitgang maar kwa muziek wordt de beleving daardoor voor mij niet echt opgewaardeerd.

Free Form Guitar trek ik maar 1x in de tien jaar, een ongelofeloze bult herrie die nergens naar toe gaat. Kath zal er dikke lol aan beleefd hebben, maar om zoiets nou op een plaat te zetten ..........
De komposities van Robert Lamm kunnen me maar matig boeien vrees ik, zijn nummers klinken me allemaal te schools en gieten de band in een keurslijf. Poem 58 begint dan weer wel overtuigend maar klinkt net alsof Terry Kath er een apart intro voor bedacht heeft wat verder weinig tot niets met het eigenlijke nummer van doen heeft.

Introduction en Liberation zijn de faves wat betreft de eigen nummers en hun koffer van I'm A Man is ook lang niet slecht, hoewel die live een stuk overtuigender over kwam.

Wat me vooral ( opnieuw ) in de herwaardering dezes opvalt is dat er in de breedte zo weinig gepresteerd wordt solisties en er vaker afwisseling gezocht wordt in ( er later tegen aangeplakte ) percussie waar dan weer niemand de credits voor krijgt.

CTA zat destijds in een golf van muzikaal geschoolde maar een beetje zakelijk klinkende bands op Columbia ( CBS aan deze kant van de plas ) zoals Illinois Speed Press en The Flock en hoewel Chicago kommersjeel gesproken daarvan de uiteindelijke winnaar is gebleken, haalt deze eersteling het voor mij toch niet tegen de eerste van The Flock ........

Virtueel heb ik alvast een bull's eye T-shirt aangetrokken zodat de die-hards meteen raak kunnen schieten ......

pauw

Gezien de geschiedenis met de dood van Terry Kath is het misschien kieser om pijl en boog te gebruiken ..............

Oja... Dat is ook zo... Excuus... En dan nu een virtuele dartpijl vol in de bullseye

Je moet mij toch nog eens uitleggen hoe dit precies zit.

Aan de geluidskwaliteit ligt het dus niet, maar ik begrijp dat je de zwarte schijf wilt zien draaien en het grote LP-karton in je handen wilt houden, als ultieme beleving?

Ik ga verder over smaak niet twisten, maar het zal duidelijk zijn dat ik het er inhoudelijk verre van mee eens ben.

Muzikaal geschoold: dat lijkt me wel duidelijk. Zakelijk klinkende band: volstrekt oneens. Ja, later toen de wilde haren van Chicago uitgegroeid waren en de band kaal begon te worden.

Maar die eerste jaren spettert het enthousiasme er van af en lijkt de creativiteit geen grenzen te kennen. Het idioom dat aan de dag wordt gelegd is bepaald nog niet afgestemd op grote commerciële successen en de wetenschap dat in de toekomst hier erg veel mensen van zouden gaan houden bestond nog niet.

De fusie tussen jazz en rock leek ongekend en was uniek en puur een gok, hoe dat uit zou gaan pakken. Maar terugblikkend heeft de band echt baanbrekende rock bedacht en gespeeld.

Free Form Guitar had van mij er trouwens ook afgemogen, het enige skipmoment. Maar de vrijheid van expressie, de ruimte dat het kon, geeft hier wel aan dat ze zich op dit tijdstip van hun carriere van geen enkele regel in de muziek nog wat aantrokken.

Ik heb laatst nog een dvd gezien waar Chicago een gezamelijke tour deed met Earth, Wind & Fire.(2004)
Het begin is fenomenaal, met echt songs uit de beginperiode die in elkaar over lopen. Geweldige muziek. Creatief kopergebruik, ritmisch perfect en sterke melodielijnen.
Aan de latere hits( wat kleffe A.O R) ontkomen ze nu eenmaal niet, maar die haalden eigenlijk alleen maar de vaart uit het concert.
Maar ik ben ondertussen best benieuwd geraakt naar de beginperiode.

Aanraders om in te stappen ??

Chicago 1 t/m 9

Wow !!! A Long way to go.

Je begrijpt niet wat ik bedoel Hans. Digi re-masters kunnen diepte in de muziek boven halen die er op vinyl niet uit komt waardoor je beter kunt horen en begrijpen waar de muzikanten in de studio mee bezig waren. Dat begrip levert in veel gevallen een hogere waardering op. In dit geval dus niet.



In de 2e helft van de 60s draaide het om de de muziek zelf. De heren van de platenmaatschappijen probeerden die herrie zo goed mogelijk te verkopen. Columbia probeerde de markt die daarmee gekrejeerd was weer aan te sturen vanuit wat zij dachten dat de langharige jeugd zou kopen, want zo hadden ze het altijd gedaan tenslotte.

CTA zal dat waarschijnlijk zelf niet zo ervaren hebben maar manager Guercio, die bij Columbia op de loonlijst stond, stuurde ze wel degelijk een bepaalde richting op waarmee ze sukses zouden kunnen krijgen. Da's dus niet muziek als doel maar muziek als middel, een vergelijking die eindigd met ............. zakelijk.

Chicago was gewoon een popband met blazers. Sorry Hans, ik hoor prakties nergens jazz in hun arrangementen terug. Zie ook mijn kommentaar over gebrek aan solisten in de breedte, bij een band met jazz-neigingen vallen ze over elkaar heen om een solo te kunnen doen. Ik rust mijn koffer. Voor een rock met jazz mix moet je toch echt bij BS&T wezen.

Ja, je moet toch toegeven dat je het nu in ieder geval een stuk beter hebt omschreven wat je bedoelde dan de eerste keer
Het blijft natuurlijk een kwestie van ervaren en hoe je het hoort.

Ik neem aan, dat de ervaring dan in ieder geval toch niet minder is geworden vanwege het betere geluid maar dat het gebodene ondanks de technische hoogstandjes inzake geluid niets extra's oplevert? Ik zal maar zeggen, drie sterren blijven drie sterren?

Het kan natuurlijk ook nog zijn dat je zegt dat je vroeger het "geklungel" niet hoorde maar inmiddels dus wel


Tja, dat blijft natuurlijk lastig met betrekking tot de bewijslast hieromtrent?
Nog maar gezwegen over de vraag dat als het voor Chicago gold, het dan ook niet van toepassing zal zijn geweest op andere bands?




Zodra er sprake is van veelvuldig gebruik van blazers spreek ik al snel over jazz. De combinatie met rockmuziek maakt het als geheel buitengewoon boeiend.
Dat gebruik van blazers hoor ik ook bij BS&T terug en ik hoor daar als zodanig niet zo gek veel verschil in met Chicago.

Het is wel waar, dat CBS aanvankelijk BS&T de rol wilden geven die ze, na beluisteren, plotseling aan Chicago hebben gegeven.
Ik denk dat het, vanuit hun oogpunt, hun goede recht is (geweest) dat ze meer commerciële mogelijkheden zagen in Chicago dan in BS&T. Dat Chicago gewoon meer potentie in zich had. Meer talent.
Die combinatie maakte het voor CBS zo aantrekkelijk. En ze hebben er ook gelijk in gekregen.

Er zijn altijd twee dingen die ik hierover roep. In de eerste plaats is het altijd zeer moeilijk te bepalen of een band expliciet kiest voor een commerciële route of dat ze net het geluk hebben gehad een album te maken dat juist door grote groepen liefhebbers goed werd gevonden (en gekocht).

Het tweede dat ik er dan altijd bij zeg is dat albums die als commercieel te boek staan niet per se slechter of per definitie minder oprecht zijn.

Fleetwood Mac zat ooit berooid en al aan de grond in 1975. Aan de andere kant van de oceaan was Stevie Nicks maar "waitress" geworden en kreeg Lindsey Buckingham van Polydor te horen dat er geen ruimte meer was voor een tweede album. Het eerste was volledig geflopt.
Hoe hoog zullen de verwachtingen bij band en platenmaatschappij vooraf zijn geweest? Wie zou hebben vermoed dat bij hun prille samenwerking het eerste witte Fleetwood Mac album bij miljoenen over de toonbank zou gaan?

Ik ga er maar van uit, dat elke artiest graag ziet dat er belangstelling en waardering is voor het werk dat hij/zij maakt. Veel belangstelling staat meestal ook gelijk aan grote verkopen.

Chicago is bij aanvang toch echte rockmuziek Martin, anders doe je Terry Kath verschrikkelijk tekort.

Zekers wel ...... ziet mijn ozzinele betoog:



Maar als echte fan vloog je gelijk als een bok op haverkist ......

Mannen, ga door! Boeiende materie!!
Een poging een duit in het zakje te doen: volgens mij was die Guercio inderdaad wel degelijk door CBS ingehuurd om eens even een gestroomlijnd geheel te maken van een stel talentvolle muzikanten. Voor zover ik weet was die Guercio ook een ware dictator en zijn wil was wet. Al kan ik me dan niet aan de indruk onttrekken dat hij mee is gegaan in het enthousiasme van de heren musici, want bepaalde stukjes muziek op de plaat kunnen nooit voor de radio of een breed publiek bedoeld zijn. Of was dat juist de troef die CBS wilde uitspelen om het geheel wat "credibility" mee te geven en het draagvlak zo groot mogelijk te maken? Of zat het toch anders?

De discussie over een al-of-niet commercieel album vind ik persoonlijk een non-discussie. Een plaat is goed of niet goed en je vint een plaat leuk of niet leuk. Punt

Daar waar ik vorig jaar hun vijfde eens geprobeerd had, nu dan een keer het vaker geroemde debuut. Een meer dan uitstekend debuut. Wel wat aan de lange kant, maar het is verder een prima jazzy rockplaat. Frivool, maar zonder te verzanden in stuurloos gepingel.

Ja, hier word ik vrolijk van op deze verder toch vrij grauwe dag!

Je hebt Free Form Guitar dus geskipped ?

Nee, maar ik heb wel gecheckt of mijn apparatuur niet stuk was.

Alleraardigst debuutalbum van deze Amerikanen en niet veel later bekend als Chicago.
De 1e helft van de plaat drukt gelijk de stempel.
Vet koperwerk en inventieve breaks en tempowisselingen. Met name de muzikaal razend knappe opener Introduction is voorbeeldig. Jazzy en soulvol met een scheut rock.
Zeven maanden was de groep bijelkaar en had intensief geschreven en de sound op elkaar afgestemt.
Wijlen Terry Kath als kennelijk grote aanjager.
Geweldige gitarist en deelt samen met collega's Lamm en Cetera de vocalen.
Het knappe is dat alles zo goed in
elkaar overloopt. Vernuftheid t/m, maar komt tevens wel eens wat zakelijk over hier en daar.
Beste songs zijn het overbekende Does Anybody Really Knows What Time It Is, Beginnings en Questions 67 And 68. Toevallig in het eerste gedeelte.
OP Poem57, Free Form Guitar( vrij overbodig) en South California Purples, neemt Kath duidelijk de lead en lijkt het soms net of ik naar iets anders luister. Ik vind dit niet het sterkste gedeelte van de plaat.
Naar het einde toe is er een verbetering te bespeuren. I'm A Man is geweldig gedaan, al hoor ik dan weer liever Steve Winwood als zanger, maar ja, die is (was) ook wel erg goed.
Someday is fijn en de lang uitgerekte afsluiter had natuurlijk wat korter gemogen, maar eind jaren 60 was dat nu eenmaal aan de gang.

Prima album en benieuwd naar de volgende albums. Tot een bepaalde periode natuurlijk.
Want aan het gladde latere Chicago heb ik een broertje dood.

Dit album in de platenzaak tegengekomen en gelijk meegenomen. Het is een gatefold met daarin de tracklist. Achter elk nummer stond een kruisje of een vinkje. Een soort beoordeling, ga ik van uit. Hierdoor had ik gelukkig niet al te hoge verwachting van Free Form Guitar

?? Waarom is de achterkant van de hoes afgebeeld als cover op deze site..????
Of is die in een heruitgave aldus veranderd..??
Blijft één van de beste platen ooit overigens....

Chicago was mijn band niet, behalve die drie geweldige singles, 'I'm A Man', '25 Or 6 To 4' en 'Feeling Stronger Every Day'. Tegen de tijd dat ik geld begon te krijgen om af en toe een LP te kopen speelde Chicago 'If You Leave Me Now' en 'Baby What A Big Suprise' en verdween de band van mijn radar.

Een paar jaar terug kocht ik deze plaat tweedehands voor €4 in een prima conditie en er ging best wel een wereld voor me open. Bedenk, dit is een debuutplaat van een tot dan toe volslagen onbekende band, die een zekere reputatie in een bescheiden live circuit genoot. Het grote label Columbia staat toe om aan de hand van een jonge producer niet een, maar twee platen uit te brengen met daarop voor zeker één LP kant van de vier instrumentaal gefreak.

Mijn theorie is dat vanaf circa 1966 de bazen van platenmaatschappijen, vaak heren van een zekere leeftijd, werkelijk geen idee meer hadden wat de jeugd bewoog en wat muzikanten brachten. In een korte periode konden bands eigenlijk doen waar ze zin in hadden. Dat verandert weer in de eerste jaren van de jaren 70. Het keurslijf wordt weer aangetrokken door jongere managers.

Een krachtig resultaat is dit dubbel album met daarop een aantal prachtige nummers, waarin alle sterke kanten van Chicago Transit Authority naar voren komen, hierboven al meermalen aangehaald. Ook ik geniet van de toeters, van de verschillende stemmen en het scheurende gitaarwerk. Wat mij treft, is de verscheidenheid van het album. Het instrumentale gefreak, waar ik overigens best doorheen kom, is afgewisseld met een aantal prachtige, jazzy ballads, die zover afstaan van wat dit band in de 2e helft van de jaren 70, laat staan 80 laat horen. Songs als 'Beginnings' en 'Does Anybody Really Know What Time It Is?' hebben een heerlijke bite, juist door de ongepolijste toeters en stem. Alles kan niet verder van het Peter Cetera/David Foster geluid afliggen.

Dit najaar is het 50 jaar geleden dat ik 'I'm A Man' voor het eerst op de radio hoorde (zelfs wist dat het een cover was, voordat ik dit woord kende overigens). Een van de eerste Alarmschijven bij de Top 40. Sinds een jaar of drie ken ik ook de LP. Daarover schreef ik ooit een Engelstalige post op WoNoBloG.

Nou, er zit wel degenlijk jazz in deze plaat. Jazz & Funk dat hoorde ik onmiddenlijk.

Trouwens een leuke verrassing dit plaatje. Als ik al dit bevenstaande niet gelezen had zou ik nooit kunnen raden dat het zich hier om de jaren 80 commericieële popband Chicago gaat.
Staan een paar stevige tracks op met lekker ruig guitaarwerk. Ook word er hier en daar stevig gefunkt.

Heerlijke debuutplaat en daarna ging het langzaam bergaf?

Liberation