Chris Rea - Shamrock Diaries (1985)

La Version Francaise is tof, lekker yachty en meer dansbaar. Deze versie is ook gesampled door Ron Carroll in deze 90's classic. Maar dat gitaar intro is dan weer afkomstig van de 7-inch versie van La Version Francaise, de 12-inch (in mijn geval de b kant van The Road To Hell) heeft dit niet.

Prachtig album met een bijzondere betekenis. Ik kreeg het voor mijn verjaardag in 1985 (ik werd toen 14!) en het was meteen mijn allereerste cd ooit! Mede daarom is dit altijd mijn favoriete Rea gebleven.

Meer dan dertig jaar geleden werd er op de radio veel aandacht besteed aan dit album. De cd was ook DDD. Heb onlangs veel naar zijn prachtige 11 cd-box Blue Guitars geluisterd en ben fan geworden.... Ik had meer van dit album verwacht, klinkt erg gedateerd. Heb wel de Magnet-versie en dus met de originele Josephine. Ander hoogtepunt: All Summer Long.....

Wie weet hoe het met zijn gezondheid gaat? In december heeft hij wegens ziekte zijn tour moeten stoppen...

Chris Rea / The Rea-issues | superdeluxeedition

Waw!

Prachtplaat. Chris Rea brak eigenlijk al een beetje door met voorganger Wired To The Moon in 1984 maar met deze plaat werd dat bevestigd. Geweldig concert in Vredenburg destijds (1985). Wat mij betreft was hij hiermee ook wel op zijn hoogtepunt. Diverse platen daarna haalden ook zeker nog een hoog niveau, maar niet meer het niveau van Shamrock Diaries.

Een redelijke plaat van Rea wiens oeuvre ik pas geleden op brede basis heb leren kennen en dat valt bepaald niet tegen. Man's heerlijke warme 'koffiebruine' stem zorgt ervoor dat elk nummer wel een bepaalde charme kent. De hit Josephine, destijds door Rea geschreven voor zijn dochter is alom bekend en blijft wat mij betreft zijn waarde behouden. Er staat geen enkel slecht nummer op het plaatje maar een hoogtepunt vormt voor mij; Stone, wat een prachtig stuk van Rea, bluesy, stemmig en meeslepend. Een klein minpunt aan deze uitgave, het songmateriaal is traag, bevat relatief veel ballads (toch al een handelsmerk van Rea) en dat maakt het op den duur wel een lange zit. Desalniettemin blijft het plaatje overeind. Evengoed niet man's beste album maar wel een mooie aanvulling van zijn discografie.

De geremasterde versie met een cd vol met bonus tracks klinkt echt fantastisch en brengt Shamrock Diaries naar een nog hoger niveau. Stone is een zeer ondergewaardeerd maar prachtig nummer!

Een fijne easy listening plaat. Uiteraard kende ik Josephine, maar de rest valt mij ook niet tegen.

Ijzersterke plaat van Rea met bv Stainsby Girls wat misschien wel zijn beste jaren '80 single is en het afsluitende trio welke van ongekende schoonheid zijn.

Mee eens. Stainsby girls is echt machtig!

Ik had nog niet gestemd, zag ik. Bij deze vijf sterren.

Chris Rea op de top van zijn kunnen. Het drieluik Shamrock/Beach/Dancing behoort nog steeds tot het beste wat hij heeft gemaakt.

Voor mij is dat drieluik Wired/Shamrock/Beach, net een stukje eerder dus.

Ook helemaal geen verkeerde keuze

Ik heb hem na het verschijnen van deze plaat in de Martinihal in Groningen gezien. Behalve dat het een goed concert was maakte hij ook een sympathieke indruk. Ik heb zowel de LP als de CD. Jammer dat op de CD niet meer de originele versie van Josephine staat. De versie met nylonstring gitaar is toch echt veel beter dan die andere. Ik zal eens kijken naar die CD met bonustracks. Ik mag hopen dat de originele (single) versie van Josephine daar wel op staat.

Grappig, ik heb On the beach in de verkoop gedaan sinds afgelopen weekend. Dat album beklijft maar niet bij me op de één of andere manier. Mijn drieluik is dus Water/Wired/Shamrock
Eigenlijk hoort Dancing (en Road to hell uiteraard) daar ook nog bij maar ja, daar zitten dus andere albums tussen die de flow verstoren

Het titelnummer is fantastisch !

Bron Originele Josephine = Wikipedia:

The 2019 deluxe version of Shamrock Diaries restored the original 4:26 album version to the first disc, and includes the original 3:35 single version on the bonus disc.

Dit is dus de originele Josephine: Chris Rea - Josephine (Disc 1, Shamrock Diaries, 2019 Deluxe 2CD Edition)

Kan het dat je bijna 40 jaar na dato nog een origineel nieuw exemplaar op koningsdag kunt aantreffen voor een euro?
Ja, dat kan. De verkopende eigenaar verklaarde het album ooit te hebben gekregen, het in zijn platenkast te hebben gezet en er daarna nooit meer naar te hebben gekeken. Het was ook niet zijn smaak.
Ik heb uiteraard het verzegelde album 'ontzegeld', dat ingepakt laten is aan mij niet besteed.
En ik wilde de sensatie van een origineel nieuw oud vinyl album niet aan mij voorbij laten gaan.

Geluidstechnisch kon je dat destijds ook wel aan Chris Rea overlaten. De discussie cd/LP laat ik aan mij voorbij gaan. Maar beter dan de originele LP heeft Shamrock Diairies nooit geklonken.

Hired Gun, wat een song!

In de serie 'originals' in mijn CD-rek dit prachtige album op CD, Duitse persing, 1985, 825 539-2, waaraan nog niets is gerommeld. En daarop de originele Josephine. Niet eens het topstuk van de plaat, maar wel een klassenummer.
Erg mooi en melancholisch: Steel River, One Golden Rule, Love Turns to Lies.
All Summer Long moet ook op single zijn uitgebracht, herinner ik me.
Titeltrack Shamrock Diaries is fraai, met saxpartij, maar komt wat mij betreft wat moeizaam op gang.
Afsluiter Hired Gun duurt me om dezelfde reden wat te lang.

Het album werd direct op CD uitgebracht met DDD 'Spars-code', destijds een verkoop-argument en kon daarmee goed concurreren met 'Brothers in Arms' van DS, dat qua luisterpubliek en stijl wel min of meer in dezelfde vijver viste. De vergelijking valt wat mij betreft echter in het voordeel van Rea uit.

Dat laatste ben ik met je eens. Ik vind Shamrock Diaries als album beter dan Brothers in Arms. In elk geval evenwichtiger. Ik heb me trouwens nooit gerealiseerd dat dit een digitale opname was. Hij klinkt in elk geval niet zo klinisch als Brothers in Arms. Mijn originele Magnet-CD (die ik overigens pas jaren later aanschafte ter vervanging van de later uitgegeven EastWest-CD met die alternatieve versie van Josephine) heeft een AAD-Spars-code. Mijn eigen LP (Westduitse persing met embossing op de hoes) zegt er niets over, maar gek genoeg bestaat er een Westduitse LP die nadrukkelijk gewag maakt van een 'digital recording'. En ik zie nu dat er ook een Europese CD bestaat met een DDD-code.

Tja, wie heeft er nu gelijk?

Eens. Deze plaat is in zijn geheel beschouwd veel evenwichtiger dan Brothers in Arms. Laatste bevat enkele absolute prijsnummers maar ook te veel draken van nummers. Shamrock Diaries bevat eigenlijk alleen maar sterke nummers, al kwam Josephine op een gegeven moment wel je neus uit.

Dat is de vraag. De link naar de CD is precies de schijf die ik in huis heb. Later werd het juist weer hip om analoog op te nemen en moest een ADD of AAD net zo goed tot beter klinken. Een discussie die nog steeds wordt gevoerd. Veel vinylliefhebbers beseffen vaak niet dat hun analoge plaat net zo digitaal opgenomen en gemasterd is en verkeren in de illusie dat de elpee van een analoge tape wordt geperst. Uiteindelijk gaat het om het geluid, hoe dat beleefd wordt en niet om signaal-ruisverhoudingen. Hier zijn al fora over volgeschreven.
Blijft staan, dat het album prima is opgenomen in Engeland in december 1984 en digitaal verder afgemixt in Montreux, januari '85. Het mocht wat kosten allemaal destijds. De marges op CD-productie waren niet gering.

Ik had tot mijn aanvankelijke ergernis deze duitse cd:
Shamrock diaries ter vervanging van de LP gekocht.
Met de niet originele Josephine.

En er was blijkbaar ook wat aan de hand met All Summer Long want ik brandde van deze cd zelf een nieuwe versie met de juiste Josephine en All Summer Long, die ik ergens anders vandaan haalde. We zijn wel goed maar niet gek, zal de redenering zijn geweest.

Leuk dat dit album weer eens een beetje aandacht krijgt, een behoorlijk sterke plaat van vriend Rea.

Mijn vinkjes staan bij Stainsby Girls en het redelijk geniale Hired Gun!.

Oh ja, welke plaat beter is BiA of deze lijkt me geen discussie, dat wint deze glansrijk

Wat ik wel vind, is dat On the Beach meer bij de tijd van het jaar past, over afspelen gesproken. Het kan allebei. Maar zomers moet er alle ruimte zijn voor de meer lome nummers van Rea.

Eens. Geweldige plaat. Bij de tour voor deze plaat gaf Chris Rea ook een zeer memorabel concert in Vredenburg. Op Werchter 1984 kabbelde het allemaal nog lekker weg, maar in Vredenburg 1985 pakte Rea mij echt met een fantastisch optreden.

Mooie plaat, in zijn geheel beter dan BiA en ook wel het beste werkje van deze man, al klik ik Josephine wel eens door.

Maar even draaien ter ere van de beste man. R.I.P. Chris...

En weer een artiest die mijn goedkeuring wel kan wegdragen is, naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.
De man - bij het grote publiek met name bekend vanwege de 'kersthit' - was natuurlijk veel meer dan dat nummer.
Rea was een talent die kon putten uit meerdere muzikale genres.
Met name bekend geworden in de jaren 80, lag zijn creatieve piek naar mijn mening in de jaren 00.
De blues was en bleef zijn favoriete genre en daar lag ook zijn kracht, met name de nummers voorzien van stemmige en spannende arrangementen kon hij voorzien van wenende gitaarpartijen.
En dan was er nog die stem, tegen die rasperige, grofkorrelige en warme zanglijnen kan ik geen weerstand bieden.
Een heel album lang Rea luisteren vind ik vaak teveel van het goede maar ik kan niet ontkennen dat de man verantwoordelijk is voor een hele rits prima songs.
Shamrock Diaries is met name bekend geworden door het fraaie Josephine, echter het prijsnummer is voor mij toch echt Stone. Zo'n typische Rea song waarbij je aanvoelt dat de Brit zoveel meer in huis had dan enkele vluchtige bekende tracks waarmee hij bekend is geworden.
Met Rea is ons weer een artiest ontvallen in 2025 met een gerenommeerde reputatie. In die zin is dit geen fijn jaar geweest.
Het ga je goed Chris!

De krant 'Het Nieuwsblad' (Vlaams) is erin geslaagd om 1/8 van een pagina aan Chris Rea te spenderen. Een strookje met fotootje. Meer info dan de kersthit en de bekendste nummers krijgen we niet. Datzelfde krantje strooit wel met 5 sterren als het om een scheet van Stromae gaat of krijgt een orgasme als het over Pommelieneke Thijs gaat. Flutkrant die ware schoonheid niet erkent en aanvoelt.