The Verve - Urban Hymns (1997)

Kan me herinneren dat ik dit album vroeger erg goed vond. Nu, een paar jaar later, raakt het me niet meer. Het werkt vervelend op mij. Bittersweet Symphony buiten discussie natuurlijk.

Beetje overgewaardeerde plaat. Op het eerste nummer en het laatste nummer na staat er niet veel op wat me echt raakt. Gek genoeg weten de plaat hiervoor, A Northern Soul en hierna, Alone With Everybody, dat wel te doen.

Ik weet niet waarom deze groep en deze cd mijn aandacht trok, misschien omdat ze zouden optreden op Pinkpop(?).

Want in de periode dat ze bekend waren, was ik met andere zaken bezig.
Even geprikt op Amazon. Gedownload via een torrent.
Vond het best meevallen, maar uiteindelijk toch maar gekocht.

Mooie cd - lijkt af en toe op U2 - die ik vaak (!) draai terwijl ik internet of aan mijn website bezig ben. Mooie (psychedelische) nummers.

Lucky man vind ik eigenlijk beter dan het nummer Bitter Sweet Symphony.

Een 4.5, geef ik niet zo gauw.

Oh ja, ik heb na het schrijven van dit stuk nog 3 andere cd's van de groep en een EP besteld op e-bay en Amazon.. Kun je nog voor een prikkie krijgen..

Om dit soort reacties te voorkomen in de toekomst:
http://nl.youtube.com/watch?v=E6piRDlH8b8

Dit is een georchestreerde versie van The Last Time door het Andrew Oldham Orchestra.
Opvallend is dat ook Andrew Oldham hier geen geld voor gevangen heeft, omdat hij zogenaamd een liedje 'coverde' (terwijl alleen in de verste verte nog Teh Last Time te herkennen is, en dan alleen als je weet dat het hierop gebaseerd is).
The Verve heeft op zijn beurt de strijkers en dergelijke 'gesampled', en Ashcrofts teksten er overheen gezongen (ze hebben er dus wel deglijk iets zelf aan gedaan). Als er dus iemand geld had moeten verdienen aan het succes van Bittersweet Symphony was het wel Andrew Oldham. Op de tweede plaats wellicht The Verve, maar nooit Mick Jagger en Keith Richards (en Allen Klein, hun manager), aangezien die er niks, maar dan ook niks mee te maken hebben gehad.

Wanneer ik naar de muziek luister op die youtube film lijkt het orkestrale begin van Bittersweet Symphony op "The Last time" van Andrew Loog Oldham. Dat is zonder meer duidelijk en The Verve legden dit er ook duimendik boven op.

Andrew Loog Oldham baseerde zijn stuk en het thema op:

Well I told you once and I told you twice
But ya never listen to my advice
You dont try very hard to please me
With what you know it should be easy

En daar blijft het dan bij.
Voor het overige is deze orkest-versie gewoon een compositie van Andrew Loog Oldham.
Ook haal ik uit het stuk van Oldham die passage uit de Stones-song er helemaal niet uit, tenzij iiemand het mij zou vertellen en ik het een paar keer meeneurie

Dus Reint, je hebt , vind ik, wel gelijk met wat je daar schrijft.
Muggenzifterij van The Stones, alsof ze nog niet rijk genoeg waren.

Nogmaals.....


Alle centjes gingen dus naar de manager van The Stones destijds Mr. Allen Klein, die alle songwriters-rechten beheert van The Stones van alles wat voor 1970 is geschreven. Ook moest The Verve Jagger/Richards songwriter credits toekennen

In dat geval is gigantische 'muggenzifterij' van Klein.
Richards heeft trouwens wel eens iets over The Verve gezegd als: ''Ik kan geen medelijden met ze hebben, dan moeten ze eerst maar leren hun eigen songs te schrijven.''
Vrij laag van hem.

haha, jaloers oud menneke.. de stones speelden nóóit blues covers en vooral verzonnen ze alles zelf The Last Time leent zelf nogal van een Staple Singers liedje... en oorspronkelijk was dat liedje weer een traditional.. kun je nagaan..

staple singers

Rolling Stones zijn grote copycats van The Beatles. Als de laatstgenoemde in januari iets uitbracht dan brachten de Stones in juni iets soortgelijks uit.

The Rolling Stones is inderdaad niet de origineelste band uit de muziekgeschiedenis. Hoeft ook niet trouwens (zie Oasis).

Jij bent Ashcroft (cpfans), niet?

O wacht, The Verve.

Inderdaad. Jij bent Reint neem ik aan.

Morgen komt de nieuwe plaat uit, een zekere verbetering ten opzichte van 'Urban Hymns'.

Zonder enige twijfel een van de beste dubbelalbums ooit gemaakt, in het begin was het een beetje langdradig, gaf ik de plaat geen eerlijke kans en viel weer terug op de hitjes maar pas toen ik er echt goed voor ging zitten hoorde ik pas wat ik gemist had, de sfeer is heerlijk, de plaat begint gelijk goed met de onverwoestbare hitsingle Bittersweet Symphony maar naarmate de speelduur vorderd wordt het alsmaar indrukwekker zonder dat ik mijn aandacht moest verliezen omdat er een paar fillers voorbij kwamen wat toch meestal wel het geval is met een dubbel lp. Verder is dit een plaat die me na zeker tien luisterbeurten nog blijft pakken op zowel muziekaal als tekstueel gebied, heerlijk gewoon. Ongelofelijk jammer dat deze plaat altijd in de schaduw moet staan van jaargenoot Ok Computer van Radiohead.

5 sterren

Dubbelalbum? bij mij is het er maar één hoor.

Doel vooral op de speelduur, vroeger had dat een dubbel lp geweest.

puike grammafoon plaat

hij is ook gewoon te krijgen op dubbel vinyl hoor!
http://www.highfidelitydiscs.nl/customer/product.php?productid=51693&XCARTSESSID=e7edfbb47d8ea239c3359d84939cef30

Ja precies, dan is het toch een dubbelalbum of vergis ik me nou ?.

Vinyl kan, ik dacht dat hij de cd bedoelde.

wat een geouwehoer, je hebt het in je stukje over je dubbel LP maar eigenlijk luister je gewoon naar je mp3tjes....

Vroeger was het dan een dubbelalbum geweest, maar omdat hij als hoofdrelease als CD is uitgebracht en die niet als 2cd in de winkel lag is het voor mij geen dubbelalbum.

Oke dat is duidelijk, sorry voor het misverstand.

Lucky Man! Wat een schitterend nummer!!

Velvet Morning zal zeker worden gespeeld als mijn tijd "op" is, samen met "Friend of Ours" van Elbow. Dat zijn twee liedjes die zeker in mijn top 5 staan van mooiste songs ooit gemaakt.

Beste plaat van de jaren 90 en de hele Britpop scene.

Sonnet, The drugs don't work, Weeping Willow, One day, This time 1 voor 1 klassiekers!

Al moet ik bekennen dat ik de nieuwe Forth nog net ietsjes beter vind!

Weeping Willow..... gruwelijk mooi.

Dat wou ik dus net komen zeggen!

Hihi, ik weet nog dat het album net uit was en ik hem ging luisteren. Ik dacht: hmmm de aanschaf opzich best waard. En toen kwam 'Weeping Willos' en was verkocht... wonderschoon. Net weer eens op gezet.

Urban Hymns is een klassieker, zo’n plaat die je keer op keer kunt beluisteren en die blijft intrigeren.

Frontman Richard Ashcroft is een meesterlijke singer/songwriter die de mooie liedjes schijnbaar achteloos uit zijn gitaar schudt. Zijn donkere teksten en klagende stem kleuren het album inktzwart, maar de schoonheid overheerst.

Bij de eerste klanken van de 'Jagger/Richards' compositie Bitter Sweet Symphony weet je al dat je naar goud aan het luisteren bent.

Sonnet is een prachtig liefdesliedje, The Rolling People met zijn pompende riffs genadeloze rock ’n roll en The Drugs Don’t Work een pijnlijke parel.

Psychedelische jams als Catching The Butterfly en Neon Wilderness verraden invloeden van de late sixties.

The Verve rockt en ontroert. Met het stevige Space And Time bijvoorbeeld, en Lucky Man is dan weer de perfecte ballad.

Urban Hyms is met 14 nummers (waarvan één verborgen jam) wat aan de lange kant en weet de adembenemende start niet tot het einde vol te houden, maar klinkt gevarieerd en buitengewoon geïnspireerd.

Daar kan ik mij wel in vinden. Het is een goede zit en soms laat de band 'm soms teveel in z'n twee lstaan. Ik ben dan ook meer kapot van de wat meer rockende songs zoals The Rolling People (dat me ergens aan U2 doet denken) en Come On! De opener is één van de mooiste tracks van het vorige decennium. Ik zie nog wel mogelijkheden tot groei (in waardering).

geweldig