Muse - The Resistance (2009)

Veel Muse fans hebben beef met Guiding Light, snap ik niks van; ik erger me veel meer aan de slechte teksten en zielloze nu-metal riffs in nummers als Unnatural Selection.

Matthew heeft nogmaals bevestigt dat dit album een ingetogen(er) vervolg krijgt. Jammer! Ik ga dit pompeuze over-the-top meesterwerk nog eens keihard draaien en intenser dan ooit beleven.

Hier staan aardige nummers op (Unnatural Selection, MK Ultra, Exogenesis) maar het meeste is gewoon niet bijzonder.

Ok, dit album is bombastisch maar wat dan nog? Het luistert echt lekker weg en het zijn zeer aanstekelijke nummers. De Exogenesis trilogie vind ik wel het minste deel vd cd. Uprising, undisclosed desires en MK ultra zijn mijn favorieten.

Het heeft nog een aantal luisterbeurten nodig om een stem uit te kunnen brengen, maar wat is hij heerlijk. Heerlijke bombast, stevige rock, maar ook mooie instrumentale stukken en piano. Ligt helemaal in mijn straatje! Heb Muse dit jaar pas echt ontdekt (ik weet het, erg laat) en ik vind ze geweldig! Jammer dat de meeste fans van weleer alweer afgehaakt zijn en dit album vaak nogal negatief benaderen. Maarja!

Bellamy

I'm a fan till the end, heb inmiddels al hun CD's en het enige wat ik minder goed vond dan de rest was de dubbelcd Hullabaloo. Als je dit wat vindt, zul je Black Holes and Revelations ZEKER ook wel wat vinden. Showbiz is ook goed, maar ik vind dat Origin of Symmetry meer pit heeft. En oja, absolution, moet je zeker luisteren. Met name "stockholm syndrome" is een aanrader als je Uprising goed vond - en luister dan gelijk Interlude gevolgd door Hysteria, als je toch bezig bent

Haha, ik ken inmiddels al hun albums hoor

OOS is mijn absolute favoriet!

Apart omdat je daarmee suggereert dat deze platen iets gemeen hebben maar het tegenoverstelde lijkte me eerder waar. Stockholm Syndrome is een rockklassieker waar Uprising niet meer dan een redelijke popplaat geworden is.

Ik vind sowieso wel dat ze met de cd erg veel achter Queen aan gaan, een trend die ze van mij echt niet door hoeven te zetten.

United States of Eurasia is de beste Queen-song die niet van Queen is en Matthew mag van mij gerust uit dit majestueuze vat epics blijven tappen.

Als je goed naar de teksten luisterd, kom je er achter dat er hele theorien achter zitten. En in dit nummer heeft deze zin ermee te maken dat de machtige mensen maar eens wat van hun macht in moeten gaan leveren (oid)!

De 3 dolle dwaze dagen maar dan op zijn Muse....Muse pakt uit en flink ook. Abraham en de mosterd, het zal allemaal wel...maar als je er dan dit mee doet, dan is het goeie mosterd. Grote gebaren, theater en bombast het misstaat ze niet. Het resultaat is meeslepende pakkende nummers. Balanceren op het randje van kitsch, maar dan wel heel goed.

Undisclosed desires is een mooi nummer. Ik vindt het echter iets weghebben van 'Lament' van Ultravox

Dit album kostte langer dan vorige van Muse eer ik m kon waarderen. Showbizz en Origin vond ik de eerste keer al geweldig. Leuk dat ze niet steeds hetzelfde doen (de vorige albums vond ik dat soms wel, ook al waren het altijd goede songs).

Ik moet bij Guiding Light altijd aan Vienna denken van Ultravox.

Bleh. De magie is weg. Het is allemaal te fake, te geknutseld en te wereldvreemd. Het is luisterbaar, maar meestal erg saai en ongeïnspirreerd. Ik mis de oude Muse. Waar zijn die lyrics waar ik me zo goed aan kon relateren trouwens naartoe?

Sorry, maar 2* voor de teleurstelling.

Gek hoor, hoe smaken zo kunnen verschillen: ik ervaar die magie nog steeds, ook met deze plaat! Heb je die nog wel als je een oude Muse luistert of is t helemaal weg?

De liefde is in de loop der jaren (en met het ontdekken van andere bands en muzikanten die mijn gevoelige snaar meer kunnen raken) wel wat bekoelt. Maar 'Absolution' en 'Orgin Of Symmetry' zijn nog steeds goed te pruimen. Met daarbij zelfs een aantal uitschieters waar mijn haar nog steeds recht van gaat staan. In december komen ze weer naar het Sportpalies en mijn ticketje ligt hier klaar. Dus ik ben ze zeker niet vergeten.

Maar dit album is nog maar een schaduw van wat ze vroeger waren. 'k Wordt er zelfs wat ambetant van. Ik vrees dan ook dat het nieuwe album een nog negatievere richting uitgaat (voor mij).

Tenzij je van dubstep houdt geloof ik

Ik zie zelf wel een ontwikkeling naar meer verschillende soorten klanken, de bassist bv klinkt op Resistance echt op elk nummer (heel) anders, en de drummer vaak ook. Beetje meer experimenteel. Zie jij dat ook? (Los van of je het waardeert)? Kan me best voorstellen dat je daar niet zo'n behoefte aan hebt hoor, maar voor mij blijft het dan steeds een beetje nieuw klinken, een nieuw Muse-album.

Dat bedoelde ik. Dubstep is geen muziek waar ik mijn ziel in kan leggen en waar ik mij dus ook niet aan kan relateren. Strafer zelfs, ik heb al genoeg dupstep-feestjes gedaan om te weten waarom.

En ik moet eerlijk zeggen dat ik ze op dit album helemaal niet vernieuwend vind. Het klinkt mij allemaal nogal van willen, maar niet kunnen. Als je snapt wat ik bedoel. Ze moeten een stadium kunnen plezieren, he. En dat begint stillaan door te klinken. Nu ja, 't is een job zoals een ander. Uiteindelijk waren ze vroeger ook nooit vernieuwend, maar maakte ze gewoon muziek waar ik me in kon vinden.

Ik denk dat ik en Muse gewoon uiteen zijn gegroeid. Zonde, maar helaas.

Tja, de muziek kan je gewoon niet echt raken he? Ach, gelukkig is er nog zoveel andere muziek. En niet vergeten de oude albums af en toe nog te draaien he. Maar dat hoef ik je niet te zeggen denk ik.


Oja, je hebt tegenwoordig sommige bands die al lang meegaan die optreden met alleen maar songs van lang geleden. In Paradiso zag ik bv in februari Simple Minds, die alleen nummers uit 1978-1982 deden. En een maand daarvoor Echo and The Bunnymen, die speelden hun eerste 2 albums integraal. Dat was ERRUG gaaf. Vooral omdat ik nogal skeptisch was ("zal wel oud en versleten klinken, misschien beter mezelf een desillusie besparen"")

Ik vermoed dat jij zo'n kunstje van Muse ook wel zou waarderen!

Absoluut! Maar ik denk niet dat dat het geval gaat zijn in het Sportpaleis. Ze leven (nog) niet op oude glories alleen. Maar ze hebben het wel al gedaan, he. Vorig jaar hebben ze op Reading 'Orgin' integraal gespeeld . Spijtig genoeg was ik daar niet bij.

Matt Belamy heeft onlangs in een interview gezegd een streep te willen zetten door hun muzikale verleden. Nu zijn de jongens in interviews wel vaker wisselvallig, maar ik vrees toch het ergste.

Kijk, ondanks dat ik van The Resistance geniet en met plezier uitkijk naar de volgende stap dit najaar vind ik dit toch wel pijnlijk te lezen... Zijn ze de nummers wellicht zat door het vele spelen?

lijkt me sterk, maar dat kan natuurlijk. Het is eerder dat het materiaal van de 1e 2 platen niet meer zo aansluit bij het publiek waar ze nu voor spelen? Een Bliss of een Newborn gaat er waarschijnlijk nog wel in, maar een Hyper Music of In Your World (laat staan Citizen Erased) trekt de massa echt niet meer.

Weet het verder ook niet hoor, man is net vader, dus dan zeg/doe je wel eens rare digen, denk ik.

Dat kan ik uit eigen ervaring bevestigen

Dat is altijd behoorlijk arrogant als een band dat roept. Ze zijn juist populair geworden door de nummers uit het verleden.

Fans van Muse willen ook oud materiaal horen, die verplichting hebben ze min of meer. Daarbij is het oude materiaal een stuk beter dan het nieuwe, dus aan zelfreflectie doen ze blijkbaar ook niet

Wat een band meestal bedoeld als ze dat zeggen is natuurlijk niet dat ze het oude materiaal nooit meer gaan spelen of dat ze ontkennen dat ze daardoor groot geworden zijn. Wat ze wel bedoelen is dat ze op nieuwe platen een andere sound proberen te krijgen, wat naar mijn mening alleen maar aangemoedigd moet worden.

Een artiest wil niet gebonden zitten aan één enkel geluid, maar wil vrij kunnen zijn en iets nieuws kunnen proberen als daartoe behoefte is. Heeft niets met zelfreflectie te maken.

Ik heb Muse een stuk of 5 keer live gezien en van mij hoeven de oude nummers (Showbiz) niet meer zo nodig gespeeld worden. Ik vind Origin hun sterkste album maar zal het ook niet heel erg vinden als de nummers daarvan niet meer spelen (Citizen Reased wel). Ik heb liever dat ze nummers spelen die ze tot nu toe weinig hebben gespeeld en sowieso veel van hun laatste album. De nummers van een nieuw album heb je als fan immers nog nooit live gezien.

Radiohead speelt ook al jaren niks meer van Pablo Honey, in ieder geval Creep niet omdat ze vinden dat ze daar nu ver vanaf staan.

Radiohead speelt Creep wel live. Gewoon niet altijd.

Dan brengen ze de oude nummers live toch in een nieuw jasje? Het mooie van een live optreden is dat je kan afwisselen tussen oud en nieuw materiaal en zodoende oude en nieuwe fans in de zaal kan beroeren.....

Ik weet uiteraard dat het niet zo werkt, maar als ik naar Muse ga, wil ik Time is Running Out, New Born en Bliss toch echt wel horen. Laat Uprising en Undisclosed Desires dan maar achterwege.

Ik houd me wel vast aan mijn herinnering aan het geniale concert in 2003 in Brussel