Muse - The Resistance (2009)

Net als Stockholm Syndrome en Plugin Baby. Als ze dat soort spul niet meer spelen blijf ik weg.

Je hebt gelijk maar er is een tijd geweest dat ze het pertinent niet meer wilden spelen.

Kan me trouwens heel goed voorstellen dat je als fan of artiest er anders instaat. Veel fans luisteren hun favorieten als ze zin hebben, artiesten spelen dezelfde songs vaak elk concert. Die worden ze dan wellicht eerder zat. Tot ze denken : we hoeven ze toch niet per se te spelen alleen omdat de fans het willen? Als we t zelf niet meer leuk vinden? En dan is het al zo hoog opgelopen dat ze zeggen ze NOOIT meer te spelen. Na een poosje krijgen ze toch wel weer zin...

Prima plaat van Muse, maar toch een stapje achteruit ten opzichte van de vorige platen. Muse probeert wat nieuwe wegen uit en ondanks dat dat nooit resulteert in slechte nummers hou ik meer van de Muse die de randjes op zoekt.

Op deze plaat wordt er voor mij iets teveel geflirt met radiopop door een Timbaland-beat in 'Undisclosed Desires' (wel een goed nummer overigens), een Vienna drumloop in 'Unnatural Selection', de overduidelijke Queen-flirt in 'United States of Eurasia' (al is dit nauurlijk niks nieuws voor Muse), de Abba zanglijn in 'MK Ultra' (ik zing altijd "Lay All Your Love on Me" mee) en natuurlijk 'Mon Cœur S'ouvre À Ta Voix'.

De 'Symphony' aan het einde is mooi, maar vaak draai ik 'm niet.

Nog steeds zoals gezegd een erg goede plaat, maar toch wat minder dan de platen ervoor.
Ik zag ze live op deze tour en dat was wel echt geweldig.

Vind het ook een prima plaat, al is er geen enkel nummer dat mij raakt tot de kern. Wat bij hun vorige werk altijd wel het geval was.

Nou, bij track 1 vergeet ik ff alles om me heen hoor!

Vind de eerste 3 nummers geweldig al de rest van de cd vind ik persoonlijk gewoon opvulmateriaal. Als fan van Muse ben ik dan ook niet enthousiast over dit laatste album, hopelijk gaat hun nieuw uit te komen album volgende maand meer van het oude brengen van de Muse waar ik fan van werd.

Fan? Je hebt 3 keer een stem gegeven aan een Muse album en die gaan niet hoger dan 1,5*.

Aantal stemmen: 12 (gemiddelde: 1,17)

Ja ik vind de eerste 3 nummers van dit album geweldig ! De andere 8 die spreken mij totaal niet aan laat staan die laatste 3 dit is echt niet aan mij besteed. Drie op 11 geeft voor mij 3/10 wat zich uit op 1,5 ster helaas ben ik nu een fan of niet ? Leuk als een band 3 top nummers op een cd uitbrengt en wat later nog eens 3 goede nummers op een andere cd met bvb.12 tracks dan kom ik aan 6 goede songs op 2 releases wat me dan toch aanspreekt aan een band.Maar dat ik dan 4 of 5 sterren moet geven aan een bepaald album waar 8 songs opstaan die ik totaal niet goed vind, dat gaat er bij mij toch ook niet in dan ??

Ik vind het gewoon bijzonder dat je jezelf een fan van een band noemt als je maar een paar nummers echt goed vind en de rest niet. Dat ligt bij mij heel anders. Wat betreft je stem ben ik het dan ook wel met je eens, als je 3 nummers van de 11 goed vind geef ik je groot gelijk om een 1,5* te geven.

Interessant. Bij mij gaat het toch anders hoor. Voor mij is het de vraag: hoe erg zou ik het vinden als ik deze plaat nooit meer zou horen? Als ik 3 goeie nummers nooit niet meer zou horen voelt dat voor mij even erg als wanneer ik die 3 goeie nummer plus oninteressante nummers nooit meer zou kunnen horen!

Misschien een gekke logica? Wat het misschien begrijpelijker maakt: als ik een album een paar x heb geluisterd doe ik op de cd (of lp) al jaren een post-it-je met welke nummers ik de moeite waard vind. De andere nummers bestaan vanaf dan dan niet meer in mijn muzikale wereld. Mijn cijfer is zegmaar de gemiddelde waardering van de nummers die ik goed genoeg vind om nog eens (of vaak) te horen. Meestal minder dan de helft van een album. Bij de meeste albums van Muse overigens ruim meer dan de helft.

De meesten hier laten de matige nummers denk ik ook (of zelfs even sterk) meewegen. Ik heb daar nooit zo bij stil gestaan, als jullie het willen kan ik het anders doen. Dan zou ik een heleboel waarderingen verlagen denk ik, maar wellicht wel overzichtelijker als we allemaal dezelfde taal spreken qua waarderingscijfers.

Hoewel ook wel weer interessant dat die verschillen iets zeggen over ieders manier van waarderen/ beleven...

Ik heb dit album blijkbaar al zo lang niet meer geluisterd dat ik helemaal vergeten was hoe lekker Uprising is totdat ik het nummer doorgestuurd kreeg van een andere gebruiker. Dit album verdient toch binnenkort een luisterbeurt en nieuwe stem!

Met het nieuwe album in het verschiet, heb ik besloten om dit album maar eens te beluisteren aangezien ik deze nog nooit gehoord heb.

En het klinkt erg bombastisch moet ik zeggen, sommige nummers klinken soms à la Queen.

Tot MK Ultra vind ik het op zich nog wel aardig klinken, maar daarna vond ik de nummers toch wel minder worden.

Voor nu 3,0 sterren, kan wellicht hoger worden na wat luisterbeurten.

Nenene, dit telt ni vind ik. Een album moet beoordeeld worden op alles wat erop staat en niet enkel de dingen dat je goed vindt. Da's vals spelen! Zo kan ik ook eindeloos 5 sterren geven!

Tja, vals spelen... Als er duidelijke regels zouden zijn. Die ben ik nog niet tegengekomen. Ik geloof wel dat de meesten albums op hun geheel beoordelen, maar dat maakt het nog geen regel toch?
Voor mij is het elkaar helpen goede muziek te ontdekken wel een van de grote waardes van musicmeter. Ik ben constant op zoek naar goede muziek, en kijk hierbij naar waarderingscijfers. Op de 'standaardmanier' loop ik geweldige nummers mis als die op albums staan met veel vullers. Ik zou dit album misschien maar 3,5 ster, bijvoorbeeld. Begrijp je wat ik bedoel?

Ja, dat begrijp ik zeker. Maar eens je een artiest goed vind ga je toch sowieso het minder goed beoordeelde werk eens beluisteren? Allez, dat doe ik toch..

Ja, dat is waar. Maar jusit bij het ontdekken van nieuwe artiesten, stel ik hoor of lees dat ... een paar hele goede platen heeft gemaakt, maar ze zijn allemaal matig gewaardeerd omdat er veel vullers op staan, naast een of twee supernummers. Dan ga ik minder snel luisteren, of als ik ga luisteren geef ik t op omdat ik niet aan die goeie songs toekom.

Overigens, ik kijk bij 'statistieken' wel vaak naar de meest gewaardeerde tracks, dat lost 'mijn probleem' wel weer op he!

Zat in het begin aan 4* te denken, maar door de prachtige op piano gebaseerde instrumentale stukken (pff, hele mond vol) geef ik 4,5*. Uprising, Resistance en Exogenesis: Symphony part III zijn de favorieten.

Jerome, fijn te merken dat ik niet de enige ben die zeer enthousiast is over deze plaat!

Ik ook hoor. Zal binnenkort eens een lang bericht posten waarin ik dit album bejubel.

Het was ergens halverwege 2010 toen ik op tv, namelijk op TMF, de clip van 'Resistance' van Muse zag. Nu is TMF niet bepaald de beste manier om goede muziek te ontdekken, maar van dit nummer was ik meteen onder de indruk. Even later kwam de clip van 'Uprising' regelmatig op tv, en hoewel ik eerst wat teleurgesteld was omdat ik het me weinig deed, begon ik dat nummer na een tijd ook erg goed te vinden. Toen begon ik me af te vragen of ik met Muse misschien wel een potentiële favoriete groep had ontdekt. Ik had 'Starlight' wel op mijn Ipod staan, maar voor de rest wist ik niet echt wie of wat Muse was. Ik was toen echt een muziekanalfabeet eigenlijk. Op dat moment waren Linkin Park en Green Day zowat de meest alternatieve groepen die ik kende. Bovendien was het al zo'n twee jaar geleden dat ik een cd had gekocht. Maar 'Resistance' en 'Uprising' hadden me overtuigd, ik ging het album The Resistance kopen. Zo gezegd, zo gedaan, en bij de eerste luisterbeurt was het nog even wennen aan de tempowisselingen en rariteiten op dit album, maar gaandeweg begon ik het hele album steeds meer te waarderen.

'Uprising' is een ijzersterke opener. Een beetje anders dan we van hen gewoon zijn, maar toch duidelijk Muse. Het nummer gaat over protest tegen de machthebbenden, en klinkt dan ook zeer opzwepend en strijdlustig. Het grootse en meezingbare refrein maken van dit nummer toch weer een Muse-klassieker. Ook 'Resistance' is een fantastisch nummer. Simpel maar heerlijk pianostukje, typisch Muse. Het refrein is geweldig en uitnodigend om mee te brullen. De tekst gaat over een verboden liefde, een relatie die niet door iedereen goedgekeurd wordt (bv. tussen mensen van hetzelfde geslacht, van een verschillende religie, Romeo en Julia...). Net als 'Uprising' zal dit nummer nog vaak op hun setlist staan. 'Undisclosed Desires' is dan weer iets totaal anders dan we van Muse gewend zijn. Het is het eerste nummer waar Bellamy gitaar noch piano speelt. Wel hanteert hij hier een keytar. Dit nummer klinkt erg R&B-achtig. Bellamy haalt hier nooit echt uit met z'n stem. Dat is hier ook helemaal niet nodig, 'Undisclosed Desires' is een uitstekende song met bovendien een erg mooie tekst. Daarmee hebben we de drie singles, en wat mij betreft ook de drie beste nummers van het album, gehad.

We gaan verder met 'United States of Eurasia', een nummer dat meer als Queen klinkt dan Queen zelf ooit geklonken heeft. Alle drama en bombast nog aan toe ! Bij die “Eurasia -sia ! -sia !” wist ik eerst niet wat ik ervan moest vinden. Gewoon niet al te serieus nemen en enthousiast meeroepen lijkt me de beste optie. Als we uitgezongen zijn en een stukje Chopin achter de rug hebben, volgt 'Guiding Light', een song die door velen niet erg gewaardeerd wordt. Oké, het is verre van het beste wat de heren van Muse al gemaakt hebben, maar het is nog wel een heel goed nummer vind ik. Het nummer bevat een gitaarsolo waarbij je denkt dat Brian May erbij stond en goedkeurend knikte. Of hem gewoon zelf inspeelde. 'Unnatural Selection' is het langste en het stevigste nummer dat op de cd staat. De riffs zijn niet echt bijzonder maar dat belet niet dat dit wederom een erg sterke song is. Ook 'MK Ultra' is een heel goed nummer, maar verre van m'n favoriet op The Resistance. Wat meer zegt over de kwaliteit van dit album dan over 'MK Ultra'. 'I Belong To You (+Mon Cœur S'ouvre À Ta Voix)' is het vrolijkst klinkende nummer op deze plaat. Na twee minuten begint Bellamy in het Frans te zingen. Lach inhouden is moeilijk. Maar ach, het klinkt nog wel leuk. Gewoon niet al te serieus nemen en volledig in opgaan is hier weer de boodschap.

Dan zijn we aanbeland bij de driedelige Exogenesis-symfonie. Matthew Bellamy en co gaan op reis door het heelal, want de mensheid is op zoek naar een nieuwe planeet om zich op te vestigen. Gaan jullie mee ? Ik alvast wel ! Muzikaal zit het goed in mekaar, het klinkt weer erg bombastisch met gitaren, drums, strijkers en piano en al. Muse heeft dan ook een volledig symfonisch concert ingeschakeld om deze Exogenesis-symfonie een groots geluid mee te geven. Ik laat me maar al te graag meeslepen door deze mix van klassieke muziek en symfonische rock. Het derde deel van de symfonie vind ik het beste, vanwege de erg knappe opbouw.

En daarmee zijn we aan het einde gekomen van dit fantastische album. Een uiterst belangrijk album voor mij, want het heeft er mee voor gezorgd dat ik mij veel meer in muziek ben gaan interesseren.
The Resistance is een prachtige ode aan drama en bombast. Tot zover mijn ode aan The Resistance.

Hier kan ik me zeer in herkennen, goeie review

Mooi verhaal hoor!!!
Ik ga de volgende keer nog meer genieten als ik mopzet (en dat is al heel veel)
Bedankt voor t delen

Datzelfde geldt ook voor mij, ik geloof dat ik door dit album ook naar Radiohead ben gaan luisteren. Dat is nog steeds een erg belagrijke groep voor mij, dus bedankt Muse!

Live in Amsterdam:

Uprising

Resistance

Mensen, zoek op Spotify ff naar het nummer "Prague" van Muse. B-Side van dit album. Hoor het nu pas voor het eerst...

Dit is volgens vele de commerciële toegeving van Muse. Maar dat begrijp ik niet zo goed. Ok, er staan wat nummers op die makkelijker in het oor liggen, maar er zijn er minstens evenveel die dat niet zijn.
Het enige grote verschil tussen deze plaat is dat hier meer piano en orkestraties aanwezig zijn. Niet dat daar iets mis mee is, zeker niet als je een begenadigd pianist als Bellamy daardoor meer achter zijn klavier kan horen zitten(je moet het trouwens maar durven om een deel van Chopin in je nummer te verwerken).
Uprising is natuurlijk een Anthem van formaat en Undisclosed Desires is ook een Pop nummer tot en met. Maar wel een popnummer zoals er niet veel gemaakt worden. En dan volgt het prachtige Exogenesis, de driedelige afsluiter van een plaat die voor wat commotie zorgde binnen het fan camp.
Dat deze plaat niet zo sterk is als OOS geef ik eerlijk toe, maar het is toch zeker niet het debacle dat sommige ervan maken.

Ik heb altijd een soort van haat-liefde verhouding met Muse. De bombast trek ik lang niet altijd, net als de stem van Matthew Bellamy die geregeld de glazen uit mijn montuur laat springen. Aan de andere kant schuilt er onder die bombast gewoon prima muziek. Waar Bellamy me moet zijn stem niet altijd weet te overtuigen, heeft elk album van Muse wel een set heerlijke riffs, zo ook "The Resistance". Verder weten de heren van Muse, ondanks de bombast, toch meeslepende composities neer te zetten. Ook "The Resistance" is voor mij uiteindelijk het afwegen van de voor- en de nadelen en vaak zijn die in balans, waardoor "The Resistance" als geheel een voldoende krijgt, ondanks de eerder genoemde bombas en vocalen, of juist wel dankzij de prima composities en de goede riffs van Bellamy. Hoe dan ook is "The Resistance" een genietbaar album.

Bij het nummer Únited States of Eurasia dacht ik toch heel even dat ik Queen hoorde....

EDIT : Niet alleen maar heel even.