Muse - The Resistance (2009)

Muse en The Resistance: ongetwijfeld één van de meestbesproken releases van dit jaar en daarmee toont het al aan dat dit deze band groot is geworden. Heel groot. En dat brengt met zich mee dat ze gehaat en verguisd worden en dat ze verafgood worden.
Ook hier op de site zag je dat al ontstaan terwijl er alleen nog maar 2 nummers te beluisteren waren. En dat is lang volgehouden.
Maar vandaag was het dan zo ver; als hongerige aasgieren valt iedereen op de prooi aan. Logisch voor wat betreft de liefhebbers, minder logisch voor diegenen die niets van deze band moeten weten maar ongetwijfeld toch hun oordeel zullen vellen (al is het maar als 'natuurlijk tegenwicht' voor al die blinde fans: iemand moet het doen nietwaar en dan ga je rukalbums beluisteren i.p.v. boeiende). Maar goed: het zullen nu voorlopig wel de liefhebbers zijn die als eerste van zich laten horen. En ja, ik ben een liefhebber en dat is eigenlijk geleidelijk aan ontstaan.
Het debuut was een alleraardigst plaatje waarvan ik toen niet kon vermoeden dat Muse zo groot zou worden. De opvolger wordt door velen hun onovertroffen meesterwerk genoemd en doet het op musicmeter ook erg goed. Zelf was ik nog niet helemaal overstag. Op een paar ijzersterke songs na zag ik er de megastatus nog niet helemaal van in. En eerlijk is eerlijk: ook ik stoorde me wel een beetje aan het gehijg van Matthew Bellamy.
Pas bij Absolution begon het bij mij echt goed aan te slaan en de opvolger Black Holes and Revelations vind ik dus wel erg goed in tegenstelling tot vele anderen (zelfs onder de grote fans is er geen consensus over dit album). En omdat hun live-reputatie zo goed zou zijn ga ik ze dit jaar dan ook maar eens voor het eerst live aanschouwen en kijken of ik het daar mee eens kan zijn ja of nee.

Laat ik beginnen te zeggen dat hoe over the top, hoe vreselijk Queen-rip-off United States of Eurasia ook is, ik dat toch een leuk nummer vond en nog steeds vind. Ik kan het niet helpen. Mea culpa (oftewel: lekker belangrijk wat jullie daar van vinden).
Over Uprising blijf ik wat twijfels houden: leuk, maar op sommige momenten toch ook wel een beetje simplistisch Muse.
Omdat dit album zo lang het daglicht bleef vermijden moesten we het doen met samples en ik toen werd ik erg onzeker over dit te verschijnen album want ik werd daar niet laaiend enthousiast over. Eens zien of een volledige beluistering daar verandering in brengt of dat ik toch opgelucht adem kan halen:

Uprising is onderhand wel bekend bij zowel voor- als tegenstanders en zoals gezegd ben ik er nog steeds niet helemaal uit wat ik nu van dit nummer moet vinden. Er zijn momenten dat ik het een heerlijk catchy nummertje vind dat me aan Doctor Who doet denken met een snufje Marilyn Manson ten tijde van Mechanical Animals, maar bovenal is het toch herkenbaar Muse.
Resistance opent een beetje spooky en de bombast sijpelt er al langzaam in. Dat Muse er klassiek in wilde verwerken was al duidelijk door het gebruik van Chopin in United States of Eurasia, ook hier hoor je het er in terug komen. Helaas dan toch wel een beetje van het klassieke kitsch-soort zoals we dat horen bij een Sarah Brightman. Dit alles duurt slechts een intro lang want hierna wordt het al snel een rocknummer zoals ook Queen ze maakt. Ja, dames en heren, laten we daar nu niet omheen gaan draaien: het is gewoon zo. Natuurlijk horen we hier ook typisch Muse en is het geen exacte kopie, maar die koortjes, die gitaarriffs, en die synths..... zoals ik al vermoedde bij de snippets kan ik dit nummer niet zo heel erg waarderen. Poppy, over de top rock, maar ook een ietwat te hoog suikerspingehalte. Misschien dat de tijd wonderen gaat verrichten met dit nummer maar vooralsnog heb ik er niet zo heel veel mee. 'It could be wrong, could be wrong' zingen ze zelf; laat het nu net dit stukje zijn dat me een beetje tegenstaat. Hoe dan ook zal ik dit nog de tijd geven en zou het me niet verbazen als dit alsnog tot mijn favorieten gaat behoren. We zullen zien. Misschien ben ik wel 'wrong'.
Undisclosed Desires is ook van het poppy soort. Het schijnt dat de Timbaland R&B als uitgangspunt heeft moeten dienen. Drummachine en vocoder mogen hier een handje bij helpen. Maar was het niet zo dat Madonna er op haar laatste album Hard Candy een beetje mee in haar vingers sneed?! Is de Timbaland-sound niet een beetje over en uit?! Okee, het is geen Timbaland-productie, het is toch wel een kenmerkend Muse-nummer, maar het is mij net iets te gelikt en dat hebben de heren goed begrepen van Timbaland.
Over United States of Eurasia valt weinig meer te zeggen. Ja, dit is Bohemian Rhapsody-achtig. Hier horen we Queen, en ja, ik vind dit nog steeds erg lekker terwijl ik heel goed begrijp dat velen dit absoluut niet trekken. 'Eura-sia! -sia! -sia! -sia!' gaat natuurlijk wel heel erg over de top, maar het zal ongetwijfeld erg lekker klinken om dit straks in de Ahoy mee te galmen. Het zal nog net geen 'All we hear is radio ga ga' in het Wembley stadion (Live Aid 1985) worden.
Collateral Damage, het outro, is een compositie van Chopin, en laat dat nu net een favoriete componist van mij zijn. Het gaat hier om het Nocturne in E-Flat Major, Op.9 No.2. Love or hate it!
Guiding Light doet me denken aan een majestueuze entree van een koninklijk paar op hun bruiloft. Statig lopen we naar het altaar, terwijl het hele land toekijkt. Een knikje naar het volk kan er net van af evenals een kleine, onderdrukte glimlach.
Voor het eerst horen we een duidelijke gitaarsolo op het album. Geen Muse-klassieker maar zeker ook niet beroerd. Het lijkt me verder niet meer nodig te zeggen dat ze wel steeds commerciëler gaan klinken. Knieval naar de massa? Kan best, maar op zich kan ik daar niet eens zo zeer mee zitten eigenlijk.
The Arcade Fire was op hun laatste album dol op het kerkorgel. Muse opent er het nummer Unnatural Selection mee en in de verte doet het me een beetje aan die band denken. Dat idee stopt al snel als de beuk er in gaat, en nu voel ik het heilige Muse-vuur pas echt goed oplaaien. Dit is een heerlijk, beukende rocksong zoals Muse ze zo goed kan maken. Wat dat aan gaat ben ik toch wel liefhebber van de 'Muse-gitaarkant'. Een favoriet van dit album met hier en daar een heel klein likje System of a Down samenzang.
MK Ultra komt van het CIA- Project MK-ULTRA wat een mindcontrol programma was. Dit project ging over het gebruik van vele soorten drugs om de mentale staat van mensen te veranderen en hun denken te manipuleren. Men dacht dat het denken door de
hersenen gedaan wordt en dat door de toediening van drugs het functioneren van de hersenen zodanig veranderd kon worden dat de eigen wil werd uitgeschakeld en het denken en het gedrag door de toedienaar kon worden bepaald. Leuke weetjes die zo van het internet te plukken zijn en wat tevens een aardige Muse-song oplevert.
I Belong To You (+Mon Coeur S'ouvre À Ta Voix) doet wat Queen ook regelmatig op haar albums deed: vrolijke, haast achteloze luchtigheid toevoegen. Soms irriteerde me dat bij Queen en soms betrapte ik mezelf op fanatiek meezingen. Het zal hier niet anders zijn. Zelfs de regels in het frans moeten niet lastig zijn, ik heb immers in een grijs verleden frans in mijn pakket gehad. Ook dit nummer gaat net over de grenzen heen en ik snap dat veel mensen dit niet zullen trekken (Muse- of Queen-haters: begin er gewoon niet aan).
En dan zijn we aangekomen bij de drie slottracks waar velen het vooraf om te doen was. Hoe goed is die zogenaamde Muse symfonie nu eigenlijk? Is dit te pretentieus voor woorden en graven Bellamy en zijn companen hiermee hun eigen graf? Of is dit toch wel wat en maken ze hier een statement?
Ik vind dit een moeilijk te beantwoorden vraag. Vraag het de fans en ze zeggen het laatste, vraag het de niet-liefhebbers en ze zeggen het eerste. Vraag het de klassiek-liefhebbende aERodynamIC en hij moet het antwoord schuldig blijven en wel om de simpele reden dat ik wel van bombast in rockmuziek hou. Voor mij is dit namelijk niet echt klassiek ook al wil het dat in de verte een beetje doen lijken. Sarah Brightman is ook geen klassiek. Josh Groban ook niet. Nu wil ik deze symfonie niet vergelijken met deze twee artiesten, maar ergens heeft het toch iets crossover-achtigs of we dat nu willen of niet (en anders hadden ze een andere titel moeten bedenken).
De Exogenesis: Symphony is opgebouwd uit drie delen; Part I: Overture is wat het al aangeeft een overture. Een hoop pianoklanken en een hoop zwierigheid met dank aan het grote orkest dat hier voor ingehuurd is. Het eerste deel loopt naadloos over in het tweede Cross Pollination genaamd waarin we weer de typische gitaarrock horen zoals we de heren kennen, nu extra zwaar aangezet door het orkest. Klassiek? Welnee. Moeten we alles waar een orkest toegevoegd wordt maar gelijk klassiek noemen? Zelfs de pianopartij voegt niet genoeg toe om mij van die mening af te houden.
Het derde en laatste deel Redemption opent wederom met rustige piano Chopin-achtige klanken waar Bellamy vervolgens lekker overheen galmt (voor zover die strijkers dat zelf al niet deden).
Exogenesis is alles wat het pretendeert te zijn en moet tegelijkertijd ook met een grote korrel zout genomen worden. Het is niet nieuw, het is al vaker gedaan en wat zou het?

The Resistance is een album geworden zoals ik het verwacht had: iets te vaak over het randje, commerciëler dan ooit (ja fans daar doet de symfonie echt niets aan af), maar tegelijkertijd genoeg lekkers in de snoeppot om je misselijk van te vreten, en daar komen we bij het belangrijkste van deze nieuwe release: rustig doseren als je een Muse-liefhebber van mijn caliber bent. Vreet je helemaal het schompes aan het zoete spul als je een megafan bent (je kunt het hebben) en vermijd dit als de pest als je Muse op voorhand niet ziet zitten: het is misschien wel erger dan je van te voren al dacht. Waarom snoepen als je weet dat je er gaatjes van kunt krijgen?
Ik zelf kan er genoeg van genieten en als aanloop naar het Ahoy-concert is dit een lekker gek album, maar op de lange termijn zal dit album in mijn Muse lijstje onder de vorige vier gaan eindigen.
Zei ik vier? Ach, een kleine 4* kan er wat mij betreft net vanaf (3,75*).

Laat het gerollebol over deze release maar beginnen!

Eerste indruk dan. Ja daar moet ik toch aan, hoe
laat het ook is en hoe moe ik ook ben (heb verdorie en hele tafeltennis wedstrijd achter de rug vanavond).

Laat ik maar beginnen met zeggen dat ik het niet eens ben met mensen die zeggen dat Muse NOG commerciëler is geworden. Ik ben juist van mening dat ze hun oude sound weer een beetje terug hebben gevonden. Dan doel ik op herkenbare riffs, soms wat solo's en vooral emotioneel en soulful zangwerk. Op momenten komt het bij Matt echt weer uit zn tenen en my gosh, wat heb ik dat gemist!
Het commerciële is er echt wel. Dat ligt vooral bij Uprising, Resistance, en Undisclosed Desires. Waar Resistance trouwens wel een op en top muse song is. Gevoelige vocalen, lekker gitaartje en wat heftiger in de refreintjes.

De terugkeer van de sterke stevige riffs en solo's weer, nadat die opvallend afwezig waren op Black Holes. Het meest aanwezig bij Unnatural Selection naturlijk, man wat blaast dat nummer.
Origineler worden riffs en versnellingen misschien nog wel ingezet in MK Ultra. AL vanaf het begin komt er een speels riffje opzetten en dat thematische riffje blijft toch t leukste. Verder zitten er nog wat aardige beukstukken in, heerlijk.
Bij Guiding Light valt dan een solo heel mooi samen op het moment dat Matt net de hoogte ingaat met zijn stem, heel apart. Vreemd nummer ook,verre van standaard, voor Muse begrippen.
Verassingen komen met Undisclosed Desires, Guiding Light en I Belong To You. Vreemd spul, waarvan ik Undisclosed Desires maar niks vind. I belong To You is vreemd. Matt in vreemd frans, met een raar piano deuntje en clarinet. Het is even wennen, maar het heeft wel wat.
Aangekomen bij Exogenesis, valt me gelijk 1 ding op, Matt kan nog net zo hoog zingen als vroeger. Dat had ik niet verwacht. Verder erg mooi. Het zal de originaliteitsprijs niet winnen, maar het is goed uitgevoerd en het past wel erg goed bij Muse zoiets.

Dan als laatste nog een productioneel stukje. Waarom? Omdat dit mijn grootste kritiek was op BHaR. Een album dat een aantal goede nummers kende, tussen de erg zwakke, maar compleet werd kapot geproduceerd door Rich Costey. Geen emotie bleef er over, dat terwijl live shows nog steeds erg intens waren vaak.
Voor zover ik kan horen is dat hier anders. Het geluid is open, diep en je hoort weer emotie. Ja studio effecten zijn er nog steeds helaas, maar er zit weer leven in, het is niet zo gelaagd en glad als op het vorige album.

Kleine conclusie op deze inmiddels veel te lange review.
Aardige productie weer. Het album kent weer emotie, vuur, vernieuwing, een stuk minder catchy dan Black Holes, ja het voelt weer een beetje als oudere Muse bij vlagen.

Ik had mijn stem al neergezet, maar dat is tegen mijn regels, dat doe ik pas bij betere kwaliteit files

M'n indruk na de eerste luisterbeurten is positief, was wat huiverig na de samples. In het begin een paar goede popsongs, een paar ouderwets stevige OoS-achtige nummers, een paar keer heerlijk over-the-top kitscherig, en wat geflirt met (voor Muse) nieuwe richtingen. Eigenlijk alleen Guiding Light bevalt me niet zo.

Ik begin met 4*, waarmee hij voor mij ongeveer in het midden staat van de platen van de heren.

Een plaatselijke cd-winkel had 'm vrijdag al liggen. Ik heb hem dus:)

Je merkt heel erg goed dat Muse zijn duistere sfeertje kwijt is en dat vooral Bellamy in zijn stem een stuk volwassener is geworden. Het heeft nog echt wel de goede oude Muse-sound. Ik ga ze in november live zien, tijdens de tour van dit album. Dat wordt erg gaaf, want deze nummers zijn echte live-nummers: veel kracht en energie gaat erin zitten, zeker op een live concert.
Bellamy heeft zich flink ontwikkeld door de jaren heen en het gaat de goede kant op (de voorgaande albums waren ook top! Met name Absolution en Origin of Symmetry).
Hoewel dit album verrassend laag wordt beoordeeld op deze site, vind ik het toch een echte aanrader voor de Musefan!

Zonde trouwens wel van dat derde nummer, dat had gewoon niet gemoeten. Als die drummer wil experimenteren in Rihannastijl doetie dat maar in zijn eigen kamer:P.

Afgelopen vrijdag de nieuwe Muse gekocht, inclusief Making of.. DVD. Muse is al sinds unintended een favoriete groep van me. Begonnen als een kloon van Radiohead, ontwikkelde deze 3 Britten zich tot een interessante band met een eigen geluid. de 2e cd overtrof de verwachtingen en bevatte met Plug in baby, new born en Bliss ware klassiekers. Absolution mocht dan iets mindere recensies krijgen, voor mij opnieuw een topalbum met Stockholm syndrome en Butterflies and hurricanes als absolute uitschieters.
Black holes and revelations vind ik qua variatie en muzikaal vakmanschap hun beste werkstuk al is de productie wat minder. Nummers als Take a bow, Invincible, Knights of Cydonia en Assassin scoren bij mij zeer hoog.
Op Pinkpop 2007 mocht ik ze 85 minuten van dichtbij aanschouwen en ze waren verpletterend goed, overdonderend optreden.
Hun live cd, maar vooral live dvd H.A.A.R.P. maakte dat nog maar eens heel duidelijk. Muse is gegroeid naar de status van Coldplay en U2. Meestal haken de serieuze critici dan af, als een groep zo interessant is voor het grote publiek, dan moet de muziek wel erg commercieel zijn. Commercieel zou ik Muse niet willen noemen, maar toegankelijker is hun muziek door de jaren wel geworden. Ook de verdienste van radiovriendelijke singles als Uprising, Hysteria en Starlight natuurlijk. Welnu de nieuwe cd The Resistance, de eerste draaibeurt viel ronduit tegen, alleen Uprising en Unnatural selection bleven direct hangen. Dit gaat me toch niet gebeuren dat een Muse plaat gaat teleur stellen? Inderdaad niet, de tweede draaibeurt -in alle rust- op goede apparatuur en dito boxen liet al meer positiefs horen. Opvallend is de gevarieerdheid van dit album, poppy (Resistance en Uprising)dromerig (Exogenesis part 3 en Guiding light), groots( United States of Eurasia), spooky(intro van Resistance), beukend(Unnatural selection en part 2 van Exogenesis) lichtvoetig (I belong to you en Undisclosed desires). Van mij had de dromerige kant wat minder gemogen (Chopin en andere klassieke invloeden) écht storend is het echter nergens. De (eigen) productie is prima, helder, dynamisch en met ruimte voor alle instrumenten.
De zang van Matthew Bellamy is er op vooruit gegaan, het hysterische is er wat vanaf en hij zijng wat lager dan voorheen, wat mij betreft prima (en Mika hoeft geen stand-in te worden).
Vanmorgen stond de cd voor de derde keer op en opnieuw groeide mijn waardering. Ik houd het voorlopig is op 4 welverdiende sterren.

Eigenlijk heb ik een hekel aan Muse. En toch zie ik altijd weer ongelooflijk uit naar nieuwe muziek van de band. Dat komt omdat het beluisteren van een Muse-album zoiets is als het leegvreten van een zak winegums. Eens in de zoveel tijd godvergeten lekker, maar je bent vervolgens wel kotsmisselijk en hoeft de komende tijd geen snoep meer in je buurt te zien. Muse staat ook bol van de verleidelijke smaak- en kleurversterkers en bezit geen echt karakter, in tegenstelling tot bijvoorbeeld oude kaas of Radiohead. Natuurlijk klapperden mijn oren alle kanten op toen ik de nieuwe Muse, getiteld The Resistance, na een week op Beatles-dieet te zijn geweest aan een nachtelijke beluistering onderwierp. Het Britse trio heeft weer eens alles uit de kast getrokken om Indruk met een grote I op de luisteraar te maken. Piano-citaten van Chopin en Saint-Saëns, dreigend zwierende orkesten, industriële electronica, militaristische drums en gillende gitaren. En natuurlijk de van elke subtiliteit gespeende zang van Matthew Bellamy, die al zijn zinnen begint met een hoorbare hap naar adem, om maar steeds weer naar nieuwe climaxen van apocalyptisch falset-gekrijs toe te kunnen werken. Het megalomane wonderkind heeft ditmaal zowaar een driedelige symfonie geschreven, met de titels Exogenesis: Symphony Part I (Overture), Exogenesis: Symphony Part II (Cross Pollination) en Exogenesis: Symphony Part III (Redemption). Tja, zoiets viel op den duur natuurlijk wel van hem te verwachten. Potsierlijk, wanstaltig en ergens toch ook altijd wel heel erg komisch, júist door de ontwapenende schaamteloosheid van al dit bombastisch effectbejag. Op de momenten dat Muse bovenop dit alles dan óók nog eens Queen-achtige koortjes in gaat zetten, wordt het gewoon too much en sluit ik de band voor even volledig in mijn hart. Er lijken dan winegums met winegumsmaak in de zak te zitten en kotsen een intrinstiek doel te zijn geworden. Mijn sympathie verdwijnt echter jammerlijk genoeg resoluut wanneer ik Bellamy betrap op nogal tenenkrommende pogingen tot (op dit moment meer dan ooit achterhaald anti-Amerikaans) engangement in zijn met open deuren bezaaide pathetisch-boze teksten. Als hij nou uitsluitend over ruimteschepen en hellevuur zou zingen, zou de nasmaak toch nét ietsje minder vies zijn. Nu blijft er een vervelende pretentie van ernst tussen de strak georkestreerde waanzin en mijn luisterend oor steken en zal ik daardoor nooit volledig in deze muziek op kunnen gaan. Toch zal ik met geheim genoegen de Jamin af en toe blijven bezoeken voor een nieuwe portie van The Resistance, want een bek vol gelatine werkt nu eenmaal als een shot in je arm. Eigenlijk houd ik heel erg van Muse.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Hmm, ja ik merk dit ook en snap dat het best dat Muse een eigen geluid heeft, alleen al door de stem van Bellamy. Deze valt me echter op dit album een beetje tegen. De mini-opera daargelaten vind ik het album iets te gemakkelijk gemaakt en missen de nummers stuk voor stuk de overtuigingskracht.

Ik weet niet of ik of iemand anders het al op het forum had gezet maar op NME.com was na het verschijnen van Uprising een topic geopend waarbij mensen konden aangeven op welke nummers dit nummer wel niet leek. Seven Songs That The New Muse Single Reminds Us Of - In The NME Office - NME.COM - The world's fastest music news service, music videos, interviews, photos and free stuff to win Ik zou zeggen, lees de reacties.

Voor een band, die weliswaar invloeden erkent, maar ook pretendeert meesterwerken te schijven is dit toch echt een zwaktebod. Shoot the Runner, Personal Jesus etc. Het is zowel veel vaker als veel beter gedaan. Matt Bellamy is geen Eric Clapton die traditiegetrouw Robert Johnson nadoet. Super Massive Black Hole vond ik persoonlijk een stuk overtuigender dan Uprising.

Ook het Queen-achtige van USOE is iets waar ik een aantal keer om glimlach maar na volgende week waarschijnlijk nooit meer opzet. Instrumentaal en vocaal klopt het allemaal en het pianowerk is fantastisch maar het is teveel pastiche om een lang leven op mijn Ipod beschoren te zijn.

Een opera maken ligt, zoals eerder gezegd, erg in de lijn der verwachtingen van een band als Muse. Het funky SMBH en het hypnotiserende Take A Bow vond ik daarom wel welkome afwisselingen en zelfs Starlight (niet mijn favoriet) raakte een snaar bij mij.

Ik zou er geen moeite mee hebben als het bombastische op een volgend album vervangen zou worden door een kalmer geluid. Meer acoustische nummers of meer 'funky hooks'. Matt Bellamy kan veel kanten met zijn stemgeluid op en ook de band is behoorlijk veelzijdig dus daar zal het niet aan liggen.

Waarschijnlijk klinken deze nummers en vooral de mini-opera live allemaal weer heel erg goed maar dit album als geheel is niet echt aan mij besteed ben ik bang... 3*

Dit is volgens mij de essentie van dit album: vind je dat Muse hun hand hebben overspeeld met deze 'gladde operarock' of vind je het juist heerlijke soms galmende 'over the top' klassieke rock?

Ik hoor bij die laatste groep. Muse speelt zijn eigen herkenbare pompeuze gitaarrock met vette jaren '80 synthesizer. Dit keer is de sound wat gladder geproduceerd dan anders, maar daardoor klinkt het wel lekker vol op je Sennheiser. Het is een lekkere volle vette dikke sound dat dit album kenmerkt..
Het gebruik van de klassieke piano door het hele album heen vind ik echt prachtig mooi gedaan. Dit eindigt met het hoogtepunt op de slottrack Symphony Part (I&II&) III, inclusief koor op de achtergrond. Zo doe je dat! De bekende combi van stevige gitaarpartijen, vette bas en synthesizer van Muse is wederom overtuigend op the Restistence.

Vanwege de soms oh zo fraaie composities wil ik de volgende ondertitels toevoegen aan dit album:

The Resistance - A Tribute to Queen, the Electric Light Orchestra & Fréderic Chopin

Waarbij Queen met name op het eerste gedeelte eer wordt gedaan en ELO op het tweede deel. Chopin tokkelt prachtig door dit alles heen, maar pakt wel mooi de finale mee.

Voor iedereen die 'moeilijk' doet over dit album: neem muziek niet té serieus. Dat doet Muse op dit album immers ook niet? Het resultaat is heerlijk om naar te luisteren (liefst hard!).

Na alle discussie was ik ook wel een beetje benieuwd geworden naar de nieuwe Muse, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Een echte Muse-fan ben ik nooit geweest, al heb ik wel hun meeste platen gehoord en ben ik ten tijde van Origin of Symmetry zelfs nog eens naar een concert geweest.

Het laatste album vond ik niet best, maar de single die 3FM van dit album draait vond ik opvallend poppy en lichtvoetig en dat sprak me wel aan.

Moet zeggen dat dat pop-aspect op dit album ook best wel terug komt, het titelnummer doet me zelfs denken aan 80s hitje "When the Rain Begins to Fall" (het pianostukje in het intro). In datzelfde nummer hoor je ook Queen-achtige koortjes ("it could be wrong, could be wrong" - "scaramough, scaramough") en op het einde krijg ik zelfs visioenen van hairmetalbands als Whitesnake. Leuk allegaartje.

Iets soortgeljiks heb ik bij Unnatural Selection, waarin een zanglijn bijna regelrecht van Abba's Lay All Your Love on Me ontleend lijkt te zijn en ook het outro wel heel erg 80s hardrock is. De riff in het nummer (vanaf 0:36) doet me trouwens wel heel erg denken aan een jaren '90 nummer (ik denk Amerikaans). Iemand een idee wat ik bedoel?

Het valt me op dat de zanger minder als een krolse kat klinkt dan voorheen (een reden waarom ik de oude platen niet echt meer kan aanhoren), maar desalniettemin kan de plaat me toch niet echt bekoren. Nummers als Eurasia vind ik bij vlagen zelfs vervelend (zeker als ze Eura Sja! Eura Sja! Eura Sja! gaan roepen) en vaak is het wat mij betreft ook een wat anoniem papje dat volledig langs me heen glijdt. Ik heb de Exogenis trilogie zelfs nog eens apart beluisterd, maar ook de tweede keer vond ik het een vrij nietszeggende aangelegenheid.

Waarschijnlijk kan Muse nog wel wat albums vullen met dergelijke progpop, maar ik denk dat ik die dan wel oversla.

Zoals al gezegd is dit een duidelijke 'love it or hate it'-plaat. En nu ja, de mensen die hem haten kan ik snappen, maar ik love deze plaat!

The Resistance ligt duidelijk in het verlengde van Black Holes, met daarover nog een sausje absolution, van de eerste 2 platen is nauwelijks meer iets te horen. Maakt niets uit, zowel de 'oude' als de 'nieuwe' Muse vind ik erg goed!

Maar dan nu over deze plaat:
Uprising is het eerste liedje op de plaat en natuurlijk ook als eerste single een logische keuze, want dit is eigenlijk gewoon de perfecte rocksong. Lekker lopende tekst, catchy, een geweldige meezinger als refrein, het 'hey!'-gedeelte dat ook uit duizenden kelen meegebruld kan worden, wat heb je nog meer nodig?
Het volgende liedje heet The Resistance en is misschien minder poppy. Het begint met klassiek-getinte piano maar wordt als snel een echte rocksong. Het 'It could be wrong'-stuk klinkt net als de rest van het liedje hartstikke goed, dit is toch wel de topper van de CD!
Undisclosed Desires wordt hier afgekraakt door het te hoge R&B-gehalte, en toch vind ik ook dit weer een raak liedje. De subtiele geluidjes op de achtergrond zorgen dat het liedje toch weer de gladde dance-beat ontstijgt.
Het liedje dat we het eerste van deze plaat te horen kregen was United States of Eurasia, en ach ja, ook dit weer is een ontzettend bombastisch liedje met een gigantisch hoog Queen-gehalte en bovendien is Collateral Damage rechtstreeks van Chopin gekopieerd. En toch is het wat mij betreft een lekker liedje. Het couplet dat je na een paar keer draaien helemaal kan meezingen, de 'uitbarsting' bij 'there can be only one!', het Arabisch getinte stukje. En dan na al het geluidsgeweld (-SIA! -SIA! -SIA!) hartstikke droog Chopin spelen. Een grote grap? Ja, maar wel een goeie!
Guiding Light is misschien een zoet liedje, maar wel met een goede gitaarsolo en eigenlijk valt er niks slechts aan op te merken.
Het hardste liedje van de plaat is ongetwijfeld Unnatural Selection, en wat een geweldig liedje! Heeft vagelijk wat weg van System of a Down vind ik, maar sowieso een geniaal liedje. Ook hoe het telkens afgelopen lijkt te zijn maar toch nog door gaat en bijna 7 hele minuten weet te vullen!
MK Ultra begint ook leuk en weet dat het het hele liedje vol te houden. Niet heel erg speciaal maar nog altijd gewoon een goed liedje!
I Belong To You (Mon Coeur Soeuvre A ta Voix), het liedje waarop Bellamy in het Frans zingt, is bij mij uitgegroeid tot een echte favoriet. Begint hartstikke sterk met een goed ritme en krachtig gezongen. Na 2 minuten gaat het liedje over in iets wat weer tussen Queen en opera inhangt. Maar dan, als het liedje bijna afgelopen lijkt te zijn, knalt opeens die hobo(?)-solo erin, wat een geweldig moment is dat! Hoe het liedje sneller gaat, drums invallen, pianoriedel en bang!
Exogenesis vond ik de eerste paar keer een beetje saai, maar bevalt steeds beter en sommige stukken zijn eigenlijk toch wel heel erg goed, en ja, Matthew Bellamy is gewoon een geweldige zanger.

5*

Na één luisterbeurt en zonder verder ook maar één album van Muse gehoord te hebben zal ook ik eens mijn mening geven.
1. Uprising: Een punch in your face met strakke en catchy synths en goede, ongezouten lyrics ("It's time the fat cats had a heart attack."). Mooie opener!
2. Resistance: Na een mysterieuze opening en een rustig begin zing je de tekst "it could be wrong, could be wrong" vrijwel automatisch mee. Net zoals Uprising een heerlijk catchy nummer.
3. Undisclosed Desires: Ik vind dit een enorm strak nummer, de achtergrondgeluiden voorkomen dat het te slick klinkt. Achter de dancebeat schuilen sterke lyrics. Het zou, zoals velen hier al opgemerkt hebben, zo van Timbaland of Justin Timberlake kunnen zijn!
4. United States Of Eurasia [+Collateral Damage]: Zo'n bombastisch nummer heb ik zelden gehoord. De piano en strijkers aan het begin doen geloven dat het hele nummer uitmondt in een sentimentele ballade, maar toen de multi-vocals à la Queen het nummer openbraken en een Arabische melodie volgde, was ik totaal -op positieve wijze- verrast. 'Collateral Damage' is Bellamy's interpretatie van een prachtige nocturne van Chopin. Zeer mooi.
5. Guiding Light: Een vliegtuig dat overvliegt vormt de overgang tussen track 4 en 5. Ik vind dit nummer een behoorlijke miskleun, ik zat voortdurend te wachten tot het openbrak, maar het blijft voortdurend op de -verveling opwekkende- oppervlakte. De solo maakt ook weinig goed.
6. Unnatural Selection: Wow, dit nummer is vet! Een heerlijk ouderwets rocknummer, en de overgang op de helft naar een bluesachtige setting is geweldig gevonden. Eén van de beste nummers op de plaat.
7. MK Ultra: Net als Unnatural Selection een stevig rocknummer onder een solide beat, hoewel het minder hard doorpompt dan Unnatural Selection, maar zeker geen slecht nummer.
8. I Belong To You (Mon Coeur S'ouvre À Ta Voix): Had zo op een Keaneplaat kunnen staan. Bellamy laat, zoals hij meer doet op dit album, zijn pianotalent weer eens blijken en dat zit wel goed. En even een bericht aan dhr. Bellamy: blijf lekker in het Engels zingen, het Frans is namelijk niet aan te horen.
9/10/11. De Exogenesissymfonie: Gisteravond heb ik het geluisterd en deze symfonie is in zijn geheel aan mij voorbij geschoten. Ik denk echter wel dat het blijft hangen na meerdere luisterbeurten, maar aangezien ik het dit album maar één keer in zijn geheel heb geluisterd, komt deze symfonie op mij nog vrij leeg over.

Als ik meerdere keren geluisterd heb zal ik nogmaals mijn mening geven. Voor nu geef ik dit album 3.5*.

Dit album klinkt gewoon ouderwets als Muse voor mij. Paar erg mooie liedjes (Uprising, I Belong To You en Redemption), maar een superplaat is het (wederom) niet. Gewoon weer 3 sterren, niks mis mee.

Ik ben nooit gek geweest van hun vorige albums. Veel nummers waren (met opzet hoop ik) tegen het valse aan, er werd veel gebruik gemaakt van disonanten en over the top gitaarsounds, en daar ben ik niet weg van. Dit album kan me dan wel bekoren. Vooral Undisclosed Desires vind ik fantastisch. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige die de nieuwe Muse top vind. Ik stoor me niet bepaald aan het ontrbreken van pianopartijen. Deze waren in het verleden wel mooi, maar na een bepaalde partij gingen ze er snoeihard met gitaren doorheen. Moet dat zo? Geef mij dan maar Keane.

4 sterren voor dit nieuwe album.

Ik zak een halfje hoor! ik weet maar niet wat ik met dit album aan moet!...
Het begint erg goed, met The uprising (marilyn manson achtig nummer) maar daarna word het in mijn ogen/oren zwakker. Met veel te zoete klanken, en niet meer de rauwe voortzetting die we gewent zijn van Muse..

Ik werd volledig op het verkeerde been gezet door "Uprising". Ik zou zweren dat ik Midge Ure van Ultravox hoorde. Want daar lijkt het toch wel sterk op, hoor.
Verder vind ik het album goed te pruimen. Exogenesis is een prachtig stuk. Het gebruik van Chopin vind ik ook wel leuk. Kortom: prima album

Dit is de tweede cd van Muse die ik beluister en de eerste vond ik zeer goed. Deze is ook zeer goed meegevallen, maar ik vind hem wel wat minder dan zijn voorganger. Er staan een aantal hoogtepunten op maar ook een paar mindere nummers.

Het album begint zeer degelijk met Uprising en Resistance. Het zijn geen meesterwerken, maar ze zijn allebei wel tof. Uprising is een leuke single met een leuk refrein. Ik kan me wel voorstellen dat ik dit na een lange tijd wel beu wordt, maar tot nu toe is dat nog altijd niet gebeurd. Het is wel weer meteen duidelijk dat je voor de lyrics niet naar Muse moet luisteren. Hier een voorbeeldje uit Uprising:
It's time the fat cats had a heart attack. Niet echt hoogstaand, maar dat verwacht ik nu niet meteen van Muse.

Resistance heeft dan weer een prachtige intro en outro. Maar spijtig genoeg vind ik dat de twee beste delen van het nummer. Na zo'n intro verwacht ik gewoon een klassieker en dat is Reistance niet. Toch is het een sterk nummer met opnieuw een leuk refreintje.

Daarna komt voor mij het minste deel van het album. Undisclosed Desires vond ik in het begin even leuk, maar na een paar keer had ik geen behoefte meer om het te beluisteren. Maar United States of Eurasia vind ik nog erger. Bohemian Rhapsody is al niet mijn ding en dit nummer is een nog slechtere kopie. Vooral dat Eurasia!-gedoe op het einde vind ik helemaal niets. En dan kopieren ze nog eens een pianostukje! Het dieptepunt van het album. Guiding Light vind ik dan weer iets beter, maar het lijkt alsof ze een paar ideeën samengepropt hebben in een nummer waardoor het niet geweldig klinkt. Alleen de solo is leuk.

Na drie iets mindere nummers begint de plaat voor mij pas echt. Unnatural Selection is voor mij het hoogtepunt van het album. Het orgelintrootje gaat nog. Maar dan komen de gitaren erbij! Wat een geweldige riff! Wat later is er dan ook nog een geweldige solo. Dan lijkt het alsof het nummer afgelopen is, maar dan komt er nog een refreintje en opnieuw een geweldige riff om af te sluiten: heerlijk. Het volgende nummer, MK Ultra, is opnieuw een hoogtepunt. De intro met de synthesizer is geweldig en daarna komen de andere instrumenten erbij en gieten ze er een Muse-sausje over. Ik hou ook erg veel van die uitbarsting van gitaren met de rare geluidseffectjes halfweg en op het einde.

I Belong To You is dan even een onderbreking. Het is een saai nummer waar Muse eens iets anders probeert te doen. En het pakt niet goed uit. Halfweg gaat Matt dan ook nog in het Frans zingen, wat hij helemaal niet kan. Maar gelukkig komt hierna nog een zeer sterke symphonie.

Overture opent met strijkers waar stilaan de drums en de gitaren bij komen. Het heeft een zeer sterke opbouw. Ik geniet ook altijd van de hoge zang van Matt op dit nummer. Overture heeft een duistere, mysterieuze sfeer. Ik vind het meteen het sterkste deel van Exogenesis. Cross Polination is strijdvaardiger. Het begint met een pianostukje dat me een beetje doet terugdenken aan het einde van United Staes of Eurasia. Dat vind ik dus wat minder, maar daarna wordt het wel beter. Dit deel van de symphonie gaat er het stevigst tegenaan en ik vind het allemaal wel goed. Redemption heeft dan weer een helende, rustige sfeer. Het heeft opnieuw een prachtige opbouw en het is een mooie afsluiter van het album.

Het is dus een afwisselend album met gelukkig heel wat hoogtepunten op het einde.
3,5*

Ik vond USE eerst ook niet zo, maar nu is het wel één van m'n favo tracks geworden; het is eigenlijk een niemendalletje rond een enorm thema, dat vind ik wel leuk. Ze gooien piano's en gitaren op een hoop zoals ze dat goed kunnen en het is eigenlijk het enige nummer dat de afsluitende 'symphonie' aankondigt. Het duurt net lang genoeg en loopt via, wat was het, chopin?, over in het goed gelukte Guiding Light (wat zich helaas nogal lang voortsleept).

Dat laatste geldt ook voor Unnatural Selection wat mij betreft: begint goed, maar sleept zich, god weet waarom, MINUTENLANG voort zonder ENIGE progressie; WHAT THE FUCK?

Na enige luisterbeurten en enige tijd moet ik zeggen dat ik vind dat er teveel gekloot is op deze plaat: teveel nummers duren te lang zonder dat er veel in gebeurd (Uprising, Resistance, Unnatural Selection, Guiding Light, MK Ultra), de teksten zijn vaak bar en bar slecht en dan soms ook gewoon nog haast letterlijke herhalingen van eerdere nummers/platen (Unnatural Selection, Resistance, MK Ultra, eigenlijk USE ook en zelfs Exogenesis maakt zich hier schuldig aan).

Daarnaast staan er ook enkele van hun mooiste en sprankelendste momenten op als je het mij vraagt. Voor USE heb ik stiekem toch een zwak, Guiding Light is voor drie kwart fantastisch uitgevoerd qua zang, tekst, productie en heeft een goed meezinggehalte, I Belong to You is de parel van de plaat; beetje gek, leuke opbouw, leuke melodie, tekst en zang, verrassend. Undisclosed Desires, voor die stijl heb ik ook een zwak en het is erg aardig uitgevoerd; als de hihats erbij komen voor het 3e couplet krijg ik altijd een grijns op m'n gezicht. En Exogenesis, dat mogen ze van mij vaker doen; klinkt heel behoorlijk, tis opzwepend, herkenbare stijl (die toonladdertjes....) en een thema dat ze goed vergaat. EDIT: Nou vooruit, drie en een halve ster.

Omdat het vorige album van Muse nogal tegenviel, heeft het even geduurd voor ik deze nieuwe eens serieus ben gaan luisteren.
Ik vind 'm beter dan de vorige, maar toch niet helemaal geslaagd. Ik mis vooral de echte rock van de eerste twee albums. Het klinkt te vaak te gekunsteld en synthetisch. Dit heeft twee oorzaken, ten eerste wordt er teveel electronica gebruikt en ten tweede wordt het gas nooit eens vol ingetrapt, zoals op de oudere platen van Muse.
Het laatste echte vuige rocknummer van Muse was Stockholm Syndrome, alweer twee albums geleden.
De vergelijking met Queen wordt veel gemaakt, begrijpelijk, maar slechts ten dele terecht. Queen gebruikte nooit synthesizers, nooit electronica (alleen misschien in hun late werk af en toe) en Queen vergat niet af en toe de versterker op 11 te zetten. Dat zijn precies de fouten die Muse op dit album wel maakt. In zijn essentie vind ik Origin of Symmetry dan ook meer Queen dan The Resistance.

Exogenesis is zonder twijfel het interessantste wat er op het album staat, hiermee gaan ze echt volledig de symfonische kant op. Eigenlijk zou Muse moeten kiezen, of volledig die kant op en een volledig symfonisch album maken zonder de (te) toegankelijke nummers die de laatste twee albums overheersen of weer een echt rockalbum maken en dan a.u.b. alle electronica eruit gooien.

Goed, bombastisch album van Muse. Af en toe vind ik de invloed van met name Queen er iets te dik bovenop liggen.
Ik ben blij dat er in een tijd als deze, waarin de grootste bagger de hitlijsten aanvoert, nog goede muziek wordt gemaakt.

Mijn favorieten: MK Ultra en de gehele Symfonie.

3,5*

Apart omdat je daarmee suggereert dat deze platen iets gemeen hebben maar het tegenoverstelde lijkte me eerder waar. Stockholm Syndrome is een rockklassieker waar Uprising niet meer dan een redelijke popplaat geworden is.

Ik vind sowieso wel dat ze met de cd erg veel achter Queen aan gaan, een trend die ze van mij echt niet door hoeven te zetten.

Het was ergens halverwege 2010 toen ik op tv, namelijk op TMF, de clip van 'Resistance' van Muse zag. Nu is TMF niet bepaald de beste manier om goede muziek te ontdekken, maar van dit nummer was ik meteen onder de indruk. Even later kwam de clip van 'Uprising' regelmatig op tv, en hoewel ik eerst wat teleurgesteld was omdat ik het me weinig deed, begon ik dat nummer na een tijd ook erg goed te vinden. Toen begon ik me af te vragen of ik met Muse misschien wel een potentiële favoriete groep had ontdekt. Ik had 'Starlight' wel op mijn Ipod staan, maar voor de rest wist ik niet echt wie of wat Muse was. Ik was toen echt een muziekanalfabeet eigenlijk. Op dat moment waren Linkin Park en Green Day zowat de meest alternatieve groepen die ik kende. Bovendien was het al zo'n twee jaar geleden dat ik een cd had gekocht. Maar 'Resistance' en 'Uprising' hadden me overtuigd, ik ging het album The Resistance kopen. Zo gezegd, zo gedaan, en bij de eerste luisterbeurt was het nog even wennen aan de tempowisselingen en rariteiten op dit album, maar gaandeweg begon ik het hele album steeds meer te waarderen.

'Uprising' is een ijzersterke opener. Een beetje anders dan we van hen gewoon zijn, maar toch duidelijk Muse. Het nummer gaat over protest tegen de machthebbenden, en klinkt dan ook zeer opzwepend en strijdlustig. Het grootse en meezingbare refrein maken van dit nummer toch weer een Muse-klassieker. Ook 'Resistance' is een fantastisch nummer. Simpel maar heerlijk pianostukje, typisch Muse. Het refrein is geweldig en uitnodigend om mee te brullen. De tekst gaat over een verboden liefde, een relatie die niet door iedereen goedgekeurd wordt (bv. tussen mensen van hetzelfde geslacht, van een verschillende religie, Romeo en Julia...). Net als 'Uprising' zal dit nummer nog vaak op hun setlist staan. 'Undisclosed Desires' is dan weer iets totaal anders dan we van Muse gewend zijn. Het is het eerste nummer waar Bellamy gitaar noch piano speelt. Wel hanteert hij hier een keytar. Dit nummer klinkt erg R&B-achtig. Bellamy haalt hier nooit echt uit met z'n stem. Dat is hier ook helemaal niet nodig, 'Undisclosed Desires' is een uitstekende song met bovendien een erg mooie tekst. Daarmee hebben we de drie singles, en wat mij betreft ook de drie beste nummers van het album, gehad.

We gaan verder met 'United States of Eurasia', een nummer dat meer als Queen klinkt dan Queen zelf ooit geklonken heeft. Alle drama en bombast nog aan toe ! Bij die “Eurasia -sia ! -sia !” wist ik eerst niet wat ik ervan moest vinden. Gewoon niet al te serieus nemen en enthousiast meeroepen lijkt me de beste optie. Als we uitgezongen zijn en een stukje Chopin achter de rug hebben, volgt 'Guiding Light', een song die door velen niet erg gewaardeerd wordt. Oké, het is verre van het beste wat de heren van Muse al gemaakt hebben, maar het is nog wel een heel goed nummer vind ik. Het nummer bevat een gitaarsolo waarbij je denkt dat Brian May erbij stond en goedkeurend knikte. Of hem gewoon zelf inspeelde. 'Unnatural Selection' is het langste en het stevigste nummer dat op de cd staat. De riffs zijn niet echt bijzonder maar dat belet niet dat dit wederom een erg sterke song is. Ook 'MK Ultra' is een heel goed nummer, maar verre van m'n favoriet op The Resistance. Wat meer zegt over de kwaliteit van dit album dan over 'MK Ultra'. 'I Belong To You (+Mon Cœur S'ouvre À Ta Voix)' is het vrolijkst klinkende nummer op deze plaat. Na twee minuten begint Bellamy in het Frans te zingen. Lach inhouden is moeilijk. Maar ach, het klinkt nog wel leuk. Gewoon niet al te serieus nemen en volledig in opgaan is hier weer de boodschap.

Dan zijn we aanbeland bij de driedelige Exogenesis-symfonie. Matthew Bellamy en co gaan op reis door het heelal, want de mensheid is op zoek naar een nieuwe planeet om zich op te vestigen. Gaan jullie mee ? Ik alvast wel ! Muzikaal zit het goed in mekaar, het klinkt weer erg bombastisch met gitaren, drums, strijkers en piano en al. Muse heeft dan ook een volledig symfonisch concert ingeschakeld om deze Exogenesis-symfonie een groots geluid mee te geven. Ik laat me maar al te graag meeslepen door deze mix van klassieke muziek en symfonische rock. Het derde deel van de symfonie vind ik het beste, vanwege de erg knappe opbouw.

En daarmee zijn we aan het einde gekomen van dit fantastische album. Een uiterst belangrijk album voor mij, want het heeft er mee voor gezorgd dat ik mij veel meer in muziek ben gaan interesseren.
The Resistance is een prachtige ode aan drama en bombast. Tot zover mijn ode aan The Resistance.

Ik heb altijd een soort van haat-liefde verhouding met Muse. De bombast trek ik lang niet altijd, net als de stem van Matthew Bellamy die geregeld de glazen uit mijn montuur laat springen. Aan de andere kant schuilt er onder die bombast gewoon prima muziek. Waar Bellamy me moet zijn stem niet altijd weet te overtuigen, heeft elk album van Muse wel een set heerlijke riffs, zo ook "The Resistance". Verder weten de heren van Muse, ondanks de bombast, toch meeslepende composities neer te zetten. Ook "The Resistance" is voor mij uiteindelijk het afwegen van de voor- en de nadelen en vaak zijn die in balans, waardoor "The Resistance" als geheel een voldoende krijgt, ondanks de eerder genoemde bombas en vocalen, of juist wel dankzij de prima composities en de goede riffs van Bellamy. Hoe dan ook is "The Resistance" een genietbaar album.

Was in eerste instantie niet echt onder de indruk van dit album, maar na enkele luisterbeurten moet ik mijn mening bijstellen. Dit is namelijk een erg krachtig album van Muse: uiteraard is er de voorwaarde dat je van het type muziek houdt, maar dat zit bij mij wel snor.
Uprising en Resistance zijn twee ´explosies´: ontzettend krachtige nummers, naar mijn mening de toppers van dit album: hier krijg je stadions mee plat. Deze fenomenale openers worden gevolgd door het meer catchy ´Undisclosed Desires´; dit nummer doet zeker niet onder voor de 2 eerder genoemde nummers.
United States of Eurasia is bijzonder; niet alleen omdat de gelijkenis met Queen eenvoudig getrokken kan worden, maar ook omdat het nummer an sich ook heel anders klinkt.
Guiding Light heeft een heerlijk strak ritme onder zich, wat het tot een echt stadion anthem maakt.
Unnatural Selection is een fijn lang rocknummer, met aan het einde een harmonieus klinkende piano, die het nummer in stijl afsluit. MK Ultra is wat ruiger: zeker niet minder fijn, maar deze track boeide mij minder.
Zo ook I Belong to You: zeker niet slecht maar dit nummer wist me nergens echt te pakken.
Het idee van de Exogenesis vind ik mooi: Muse laat hier horen dat ze zeer goed in staat zijn tot het make van melodieus instrumentaal werk, af en toe ondersteund door de zang van Bellamy.
Enkel de Overture vond ik erg sterk, maar op cd is het een fijne, goed passende afsluiter.
Zeer sterk; vanwege de mindere tracks zitten de echte topscores er niet in. Een dikke 4* is echter op zijn plaats

Dit album was voor mij de ontdekking van Muse, toen ik "Resistance" op (ik denk) TMF zag, was ik verkocht! Ik ben daarna in omgekeerde volgorde (The Resistance - BH&R - Absolution - OOS - Showbiz) naar Muse albums gaan luisteren. Dit album heeft de -nu al- klassieker Resistance en MK Ultra, maar de gehele plaat zelf lijkt niet een "album". Dit klinkt een beetje raar, maar het is niet één verhaal, één geheel zoals ik dat wel bij bijvoorbeeld Absolution en Origin of Symmerty beleef. Ik vind het moeilijk om het hele album in een keer te luisteren, meestal haak ik bij United States of Eurasia halverwege af.

Dit album heeft waarschijnlijk de drie beste openers die ik ooit heb gehoord.
Uprising is een geweldig nummer. Zelfs mijn vriend, die totaal geen muse fan is, kan dit liedje waarderen. Resistance is ook geweldig. Ik heb dit nummer een keer met de band gespeeld en ik moet zeggen. Dit nummer zit heel ingewikkeld in elkaar. Het intro is ook een heel lekker stukje en blijft ook midden in het liedje doorgaan.
En dan nog Undiclosed Desires. O mijn hemel, wat een lekker intro. Het is zo catchy en ik krijg het niet uit mijn hoofd. Het refrein heeft mooie harmonie, en net zoals Resistance blijft het zich herhalen.

De rest van het album is ook wel aardig, maar door de drie geweldige openers
5*

Muse is een Engelse band die in 1994 werd opgericht in Teignmouth Devon en op 14 september 2009 haar vijfde album uitgebracht, “THE RESISTANCE”. Al sinds het eerste album, “SHOWBIZZ” in 1999, bestaat de band uit drie dezelfde leden. Zanger, gitarist, toetsenist Matt Bellamy, drummer en percussionist Dominic Howard en bassist Chris Wolstenholme dragen het complexe en breed uitwaaiende geluid van Muse. Album twee “ORIGIN OF SYMMETRY” uit 2001 was een bevestiging van de kwaliteit van Muse en werd een groter succes dan het debuut. Met “ABSOLUTION” wisten ze ook in Nederland, want “TIME IS RUNNING OUT” en “SING FOR ABSOLUTION” wisten in 2003 de Nederlandse Top 40 te behalen. Na “BLACK HOLES AND REVELATIONS” in 2006 verscheen dus exact 10 jaar geleden “THE RESISTANCE” en tegen het openingsnummer “UPRISING” kan ik al geen weerstand bieden. Die dreigende en toch ook swingende drumpartijen zijn briljant bedacht en stond ook in Nederland in de Top 40. Het titelnummer is de tweede track en laat een vooral door de koortjes een Queenachtige track horen, wel weer met de typische Muse gitaarriffs en beklemmende stem van Bellamy. “UNCLOSED DESIRES” laat een heel ander geluid horen, niet zo groots en gedragen. “GUIDING LIGHT” is een lekkere rocker, “MK ULTRA” een stevige uptempo song met opnieuw Queenachtige koortjes. De drieluik “EXOGENESIS: SYMPHONY” laat alles horen wat bij Muse hoort. De stem van Bellamy die alle kanten uit gaat, van heel hoog naar laag, prachtige arrangementen, rustige pianostukken, mooie overgangen naar uptempo en een mooi slotdeel in “REDEMPTION”. Met “THE RESISTANCE” voegde Muse opnieuw een topper aan het oeuvre toe en vorig jaar verscheen album acht, ‘SIMULATION THEORY”, dat een goede plaat is, maar niet het niveau van de eerste 5 á 6 albums wist te behalen. Muse is en blijft een topper in de muziekwereld en vooral de live concerten zijn een lust voor het oor…en oog!

Het tweede album dat ik van de heren beluister na Black Holes & Revelations. Muse is een band die me in het verleden gigantisch vaak is aanbevolen, maar die ik nu pas effectief ben aan het ontdekken. Die ontdekkingsreis bevalt tot dusver prima. Muse is 'larger than life' op deze plaat. Of je ervan houdt is een tweede, maar het valt moeilijk te ontkennen dat deze band ontzettend ambitieus is op The Resistance. En dat waardeer ik ontzettend.

De eerste vier nummers zijn niets minder dan fantastisch naar mijn mening. Uprising kende ik al: een lekker nummer dat perfect fungeert als opener. Geweldig ook dat meerdere nummers op deze plaat gebaseerd zijn op George Orwell's roman 1984. Undisclosed Desires is in korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete Muse nummers (die slapping bass voegt echt wat toe) en met opvolger United States of Eurasia legt de band de lat erg hoog voor het restant van de plaat. Zelf had ik daar een beetje last van. Na track 4 is de band me even een aantal nummers lang kwijt. Het zijn geen slechte nummers die volgen, verre van zelfs, maar toch dwaal ik hier meestal even af. Ik veer weer op bij I Belong To You, maar het stukje in het Frans - of wat daarvoor door moet gaan - had van mij niet gehoeven. Ik lees veel kritiek op het Exogenesis drieluik, maar dat vind ik juist erg de moeite waard. Muse pakt daar echt nog eens flink uit, de thema's zijn gaaf en het vormt een mooie afsluiting van het album.

The Resistance krijgt van mij na een aantal luisterbeurten dezelfde score als de voorganger, maar gevoelsmatig vind ik deze als geheel wel iets beter dan Black Holes & Revelations. Een album om te blijven draaien, want dit zou best wel eens een groeier kunnen zijn. Het middenstuk moet mij momenteel nog overtuigen. Dat neemt niet weg dat The Resistance zonder meer de moeite waard is. De plaat is wederom ontzettend 'vol' qua sound en de ambitie en het lef druipen ervan af. Heerlijk!

4*