David Sylvian - Manafon (2009)

Zal m eens luisteren..lang gelee gedownload..

Geen eenvoudige opgave, dit beluisteren. Voor een enkel moment kan het erg mooi zijn. Voor alle andere momenten hou ik het bij de meer melodietjesliedjes van Sylvian. Die liedjes zijn gewoon super!

Heruitgave op dubbel vinyl in september.

En die is nu binnen. Een album dat overduidelijk voor tweespalt zorgt onder Sylvian-liefhebbers. Love it or hate it. Omdat het tegen het werk van Scott Walker en Mark Hollis aanschuurt smaakt het mij juist extra goed. Geweldig album.

Boeiende plaat. Sylvian fan van het eerste uur, nou ja vanaf Quiet Life (Adoslescent Sex blijft ook prachtig).
Alles wat met "prog jazz" te maken heeft vind ik een stuk minder dus Gone To Earth, Alchemy, Plight, Flux, ook Dead Bees laat ik liggen (wel geluisterd uiteraard)
Brilliant Trees en Secret onverwoestbaar.
Nu ben ik een groot fan van (vage) electonische muziek dus Blemish vind ik prachtig, deze Manafon is wat ingetogener en zo experimenteel vind ik die niet, zeker niet in de eerdergenoemde vergelijking met de laatste 2 van mijn favoriet Scott Walker die mij dierbaar zijn (al draai ik ze niet vaak).
Ben verheugd dat Manafon op vinyl is uitgebracht, ga ik aanschaffen.

Smaken verschillen blijkbaar Grootfaas Ik vindt en vond Manafon heel vervelend, het is leuk dat Sylvian zijn stem als voornaamste instrument gebruikt maar na 2 nummer ging het mij enorm tegenstaan, dat navelstaren op Manafon, het roept een week gevoel op, dat begon al op Blemisch en zet op Manafon door, feitelijk is al zijn werk sindsdien nihilistisch, de laatste jaren is Sylvian helemaal uit zicht verdwenen net als zijn muziek en prachtige mysterieuze stem, weg, eeuwig zonde, de Sylvian van Gone to earth of secret of zijn werk met Japan daar kon je me midden in de nacht voor wakker maken, maar van Manafon val ik zelfs overdag in een onrustige slaap.

Smaken verschillen en komen overeen, de Sylvian vanaf Quiet Life kan je ook voor wakker maken maar ook bv fire in the forest van Blemish, zijn stem is net zo mooi als bv bij Nostalgia, Gelukkig mag iedereen zijn/haar keuze maken, alle respect daarvoor uiteraard.

Te quasi intellectueel gepiel, a tonaal wat soms gewoon vals is. Jammer want hij kan zoveel beter.

Tour de Sylvian - Manafon
'It's a new frontier for me...'

Ik ben bezig met een tour langs alle albums van David Sylvian waar hij 'het grote publiek' kwijtraakte.
Nergens zoveel negatieve gevoelens te bemerken als bij 'Manafon' vernoemd naar het geboortedorp van R.S Thomas. Manafon is een album vol monoloog, diepgang, verhalen maar vooral ook stilte. De spaarzame instrumentatie op bijvoorbeeld The Greatest Living Englishman geven juist op de goede momenten even een opleving. De openingstrack is voor velen dan ook meteen het prijsnummer. Small Metal Gods is melodisch en minimalistisch, ik zie een Sylvian met in zijn hand wat vergane poppetjes gekocht uit Mumbai. Hij gelooft niet meer in wat hij eerst dacht en voelde, en als het Hoge niet meer naar hem omkijkt dan doet hij dat ook niet meer naar Hem.

Ik heb het album integraal nu een stuk of zes á zeven keer gehoord. Met je ogen dicht in de trein ontvouwt zich een prachtig verhaal, of eigenlijk verhalen met dissonante klanken. Het deed me een beetje denken aan het werk van James Joyce 'Dubliners' waarin je steeds een klein verhaaltje voorgeschoteld krijgt. Een verhaal waar je in begint, soms middenin valt of zo uitloopt. Een verhaal soms zonder clue, een vluchtig moment waarin je alleen even kijkt of luistert en verder gaat. Dat gevoel krijg ik bij Manafon, juist zo sterk in het feit dat het je een eigen invulling geeft.

Via het vertellende Rabbit Skinner komen we bij het gedicht 'Random Acts Of Senseless Violence' een bijna spoken word achtige uitvoering. The Greatest Living Englishman volgt een zelfmoordpoging en ook hier is het een nummer dat je meermaals gehoord moet hebben om een beetje te ondervinden om wie en wat het gaat. Iets verhelderender zijn nummer zes tot en met acht die het verhaal vertellen van een meisje in een auto-ongeluk en drugsverleden. Ik moet bekennen dat ik bij dit drieluik soms even wegsukkel, David vergeeft het mij vast. Ik ben tenslotte - zo lijkt het - de topluisteraar van dit album. We sluiten het album af met een bergbeklimming en een vrouw aan een zwart altaar. Manafon stopt zoals het begon: het geeft je zoveel en tegelijkertijd niets.

Is Manafon perfect? Nee, zeker niet. Is Manafon het beste wat David Sylvian gemaakt heeft? Voor mij ergens misschien wel. Juíst omdat het rauw, experimenteel en zo uniek is. Losgewrongen van alle popregels, structuur en misschien zelfs wel van 'wat kunst moet zijn' maakt hij iets waar bij vlagen alleen een moeder van kan houden. Niet alles is sterk, maar zijn stem sleept de soms ingezakte lichamen toch over de drempel. Waar Blemisch de stekelige puber was, is Manafon de volgroeide poeët.

Ik heb echt enorm genoten van dit album. Na Aproaching Silence, Blemish en When Loud Weather en nu ook Manafon krijg ik heel inzichtelijk wat hij aan het maken is. Er is een rode lijn, en ik blijf hem volgen. Op naar de volgende.