David Sylvian - Manafon (2009)

Absoluut waar,maar het was wel ff wennen.

Het album is erg mooi en zeker een van de beste dingen die Sylvian tot nu toe heeft gedaan. Als mensen er niet voor open (willen) staan is dat echt hun probleem. Dat zal mij verder gewoon worst wezen (als of ik iets anders had verwacht...)

Het kan natuurlijk niet zo zijn dat mensen die deze plaat minder vinden als Haters worden afgeschilderd, als kritiek, negatieve, niet mag, kan je beter naar de David Sylvian fanpage. Het album vind ik nog niet mooi, en tot nu toe het minste wat Sylvian in zijn gehele impostante carriere heeft uitgebracht. Hoewel ik deze CD nog wel een kans geef, en ik er wellicht ooit anders over denk, als het kwartje is gevallen. Tot die tijd stem ik even niet!

Net als smaakpapillen die moeten wenen aan wasabi moeten oren wenen aan deze Sylvian. Maar eens gewend.....! Wil je nooit meer anders. Na dertig jaar schotelt hij een muziekminnend publiek een nieuw recept voor en verdorie het smaakt, het smaakt naar meer, veel meer.

Vandaag nog eens geluisterd en wederom goed bevallen.
Dit maal ook nog eens met bezoek erbij (GanzGraf) en het is me echt niet duidelijk waarom mensen hier zo negatief over zijn.
Gewoon een heel erg sterk album van geweldige muzikanten met een prachtige stem er over heen.

Spannender dan veel van Sylvians oudere werk, maar zeker zo mooi.

Ik zou het ook kunnen omdraaien: het is mij niet duidelijk waarom jij hier zo lovend over bent: "heel erg sterk album van geweldige muzikanten met ene prachtige stem er overheen".

Ik vind dat veel superlatieven in één zin. Ik sta zelf wat kritische er tegenover - de klankkleur bevalt mij, maar ik mis een stukje spanning, het raakt me niet echt en ik wordt niet uitgedaagd als luistereraar. En dat heb ik veel meer bij zijn oudere werk: dynamiek, variatie, spanning. Het is geen miskoop, maar ik had vooralsnog meer verwacht - en dat laatste zegt uiteraard net zoveel over mij als dat het over jou als recipient zegt.

ik hoor die spanning dus wel in de muziek. En je kunt natuurlijk zeggen wat je wil maar de mensen die hier aan mee hebben gewerkt zijn gewoon erg goed. Of je het mooi vindt of niet.

Tevens sta je er niet kritischer tegenover, je hebt gewoon een andere mening (kritiek is niet per definitie negatief).

Mij klinkt deze plaat toch vooral als een logisch vervolg op Blemish, al had ik dat logische vervolg liever wederom met Derek Bailey gehoord. Die is toch wat royaler en speelser met z'n improvisaties in vergelijk met de kruideniersmentaliteit van de musici waar David Sylvian zich nu mee heeft omgeven. Helaas het mocht niet zo zijn.

En nog te weinig!

Ik had wat meer van onze vriend verwacht.
In het verleden wereld albums gemaakt, maar met dit werk raakt hij bij de snaar geenszins.

Jammer! (en dat na een paar jaar van wachten)

Kijk, zo kunnen hoezen ook de aandacht trekken, mooi gedaan. Aangezien ik SotB/Gone to Earth en Brilliant Trees prachtige albums vind, wil ik mij hier ook wel eens aan gaan wagen. Ben benieuwd.

Vaak geprobeerd met deze plaat, en de openingstrack is goed, maar het mooiste van deze CD is toch wel de hoes, een waar kunstwerk. Muzikaal wordt ik er niet warm of koud van, de plaat gaat op een gegeven moment irritant worden, met dat gepriegel van die Avant-Garde artiesten op de achtergrond en die stem van Sylvian die mooi is werk op deze CD op de zenuwen. Muzikaal gaat het nergens heen, alles lijkt op elkaar en gaat door elkaar heen. Een hele zit deze CD, blijkbaar heeft Sylvian deze CD vooral voor zichzelf gemaakt. De eerste keer dat ik Sylvian een dikke onvoldoende geef.

David Sylvian – Manafon
25 november 2009

★★★½☆

Was Japan vroeger al de kunstbende onder de glamrockers inmiddels is hun voorzanger Sylvian een kunstenaar in geluid geworden. Zelfs Secrets of the Beehive en Nine Horses raken verder en verder uit beeld in deze troosteloze soloplaat waar de warmte van Sylvians stem komt en de gerenommeerde musici die mee mogen doen maar druppelsgewijs aan bod komen. Maar eens zal hij zich ontvouwen en de ware schoonheid zich als katharsis aandienen, het moet lukken.

Mooi gesproken, Spiderandi...
Het is inderdaad een troosteloze plaat

De ware schoonheid van Sylvian hebben we vrees ik in de jaren '90 gehoord en zal nimmer wederkeren.

Dat zegt ie niet hoor?

Dat is niet helemaal waar, dan heb jij zijn Nine Horses CD uit 2005 nog nooit gehoord!! David Sylvian laat zich niet vangen door verwachtingen die er rondom hem zijn. Hij doet wat hij wil doen, en houd daarbij alleen maar rekening met zijn eigen wens.

Wat mij betreft zou iedere artiest dat moeten doen.

Hoera voor oprechte muziek

Ben ik het helemaal mee eens, en het feit is dan eenmaal dat het ene product meer aanspreekt dan het andere. Met Manafon kan ik tot nu toe weinig, volgende keer misschien voor mij. Maar Sylvian is juist zo groot door zijn complete lak aan wat voor een aanpassing dan ook.

Dat klinkt als een afwijzing van entertainment.

Uhm, nee het is een afwijzing van entertainment industrie.

Als artiesten doen waar ze zelf zin in hebben kan het nl. ook entertainment zijn.

I have listened repeatedly
I have listened very well
I like what I hear
I like it more than I can tell

Ik luister nu voor het eerst!

Als je de nieuwe van Sting niet fraai vindt en 'Belladonna' van Lanois slaapverwekkend, dan vrees ik dat je dit album subiet het raam uit gooit. Of toch niet?

Ik denk het niet. De nieuwe van Sting is inderdaad redelijk slaapverwekkend. En Belladonna vind ik behang, niet meer of niet minder, dit hier is een intense luisterervaring, ontdek ik nu reeds.... kom zeker hier op terug.

De meningen zijn verdeeld...

Grappig om te zien hoe sommige muziekliefhebbers de term 'avant-garde' gebruiken alsof het iets smerigs is. Iets wat het plezier in muziek bederft en vooral hun pleziertje ontneemt...."Foei David. maak voortaan muziek die wij (en vooral ik) allemaal direct leuk gaan vinden".

Heb veel positiefs gehoord en vond vooral David's eigen verhaal over dit album boeiend, helder en duidelijk. Recentie vergelijkingen met Mark Hollis en Van Morrison (Met albums die bij release ook door een groot publiek zijn verguisd) maken mij nieuwsgierig.

Een album waarbij de meningen dusdanig uiteen lopen kan volgens mij in ieder geval niet saai zijn.

Ben zeer benieuwd

Mij heeft het iig nog nietg te pakken; ik vind het iets te ingetogen allemaal.

En vooral ook te abstract. Ik mis hier de bezieling. Wat dat betreft is het werk van Hollis toch echt heel anders. Niet vergelijkbaar met dit album.....vind ik.

Nou...Ik vind het zeker wel wat van Hollis weghebben. Hoor ook allerlei vrije impro geluiden. Parker, (Electric Acoustic Ensemble) Bailey, ECM sfeertje ...Snufje Fennezs...Helemaal mijn smaak.

Er zit inderdaad geen duidelijke (spannings) opbouw of emotionele leidraad in...krijg halverwege 1e luisterbeurt toch een beetje het gevoel dat ik naar muzikaal behang aan het luisteren ben....en dat hoeft op zich niet verkeerd te zijn. Er gebeurt er op dit album echter weinig bijzonders of vernieuwend...Ja, Sylvain heeft een prachtige stem maar is dat voldoende?

Toch is het niet saai. Luister nog steeds en geen behoefte om te zappen.

wordt vervolgd

(Emily Dickinson:Het begint boeiend te worden. Parker )

De gelijkenis zit hem in de minimalistische aanpak. Maar daarmee is dan ook alles gezegd. In het werk van Hollis zit meer emotie, melodie en dynamiek.

nou, er zijn wel meer overeenkomsten. mimimalistische aanpak is ook wel een erg breed begrip.

persoonlijk vind ik het merendeel van de nederlandse volkszangers bijzonder minimalistisch.

Maar je hebt gelijk wat die emotie betreft. De bijzondere maar hier wel erg vlakke stem van Sylvian is te sterk op de voorgrond gezet Daarmee wordt al het leven uit de muziek gehaald Voor mijn gevoel komt de muziek pas tot leven op het moment dat Salvian zijn mond houd (Ik benader dit album vanuit de jazz/impro hoek..)

Het grote verschil tussen Hollis (..Morrison) en Sylvian is inderdaad de wijze waarop de stem is gebruikt . Niet als extra instrument, het geheel in balans. Meer als ..."voorlees moeder" waarbij achtergrondgeluid geimproviseerd wordt. Vloeiende, organisch gevormde "spoken word" met hogeschool improvisatie.

Het is dus Sylvian (met name zijn stemgebruik) die hier voor mijn gevoel roet in het eten gooit.

Alvast 3* voor lef en vakmanschap, ga hem zeker nog vaker opzetten