David Sylvian - Manafon (2009)

Er schijnen niet veel mensen te zijn die op dit moment een goed woord over hebben voor dit album.
Ben ik dan werkelijk één van de weinigen, die dit album een waar hoogtepunt vindt van David Sylvian?

Allereerst gaat voor mij de vergelijking met "Blemish" niet helemaal op. Je kan per slot van rekening "Gone to Earth" ook niet goed vergelijken met "Seceret of the Beehives". Dat David zijn lijn doortrekt die hij met "Blemish" is begonnen kun je zeker wel zeggen. Ook hier hoor je ingetochen stem, en muziek die meer als achtergrond fungeert.
Maar "Manafon" mist veel van het electronische achtergrond geluid wat "Blemish" te bieden had. David, valt niet meer in herhaling (qua tekst) en weet zoals altijd weer een poetische draai eraan te geven. Hij verteld zijn verhalen op een meer morbide en duistere manier dan vroeger. Zijn stem is het middelpunt van dit album en draagt deze ook. Hij zingt en verteld zijn verhalen zo intens dat het inderdaad lijkt alsof hij naast je staat. De andere muziekanten improviseren geluiden om hem heen, en creëren een ongemakkelijke sfeer, wat meer op de experimentele "kamermuziek" van Ligeti lijkt dan electronische ambient. Een piano, een cello, een gitaar, een contrabas, ze zijn allemaal aanwezig, en geven "Manafon" zijn klassieke sound.

Omdat de muziek en het geluid weinig te bieden heeft moet je dit ook anders inzetten. Je kunt niet zomaar in de lui stoel zitten met de koptelefoon op, of even deze plaat opzetten en tussendoor afwassen. "Manafon" lijkt in sommige opzichten op een film soundtrack, en het is aan de luisteraar om daar beelden bij te creëren. Nou had ik ook mijn ogen kunnen sluiten en de beelden kunnen laten komen, maar ik heb het me wat gemakkelijker gemaakt. Ik heb dit album ingeladen op mijn mp3-speler, en ben door Amsterdam-Noord gaan lopen. Pas nu wordt het effect van deze plaat mij bewust, terwijl ik om me heen kijk, naar voorbijlopende mensen, naar wiegende bomen, naar de auto's, naar de golven van het kanaal en de zon die zich erin weerspiegelt, en het slaat in als een bom.
Verwarring, ongemak en melancholie, alles was vertegenwoordigd. Normaal geef ik niets om dode dieren, maar toen ik een doode duif op het asfalt zag liggen, aangevreten van insecten, en met 1 vleugel gesprijd die nog heel leek te zijn somlt dit beeld samen met de eerste tonen van "The Department of Dead Letters".
Ik werdt overspoelt door emotie, die in snel tempo over mij heen kwamen waaien. Dat is de kracht van "Manafon"!

De twee juweeltjes op dit album zijn het rustige "Small Metal Gods" en het mysterieuze "Manafon" aan het einde. Dit zijn overigens ook de enige twee die je als "losse" nummers zou kunnen bekijken. Het middenstuk lijkt 1 grote symphonie gespeelt door een kamer orkest die steunt op Sylvian's stem. Intense nummers als "The Rabbit Skinner" en "The Department of Dead Letters". Het vreemde "Emily Dickinson" is een soort van kleine zwaan. Geintroduceert met David's stem, vervalt het nummer op de helft in een zeer vreemde, maar toch mooie instrumentale track. De overige nummers zijn goed in balans met het hele album.
Helaas steekt er 1 nummer in af, wat niet goed uit de verf komt en deze plaat eigenlijk daardoor een beetje breekt. En laat dit nou precies het langste nummer zijn "The Greatest Living Englishman".

Ergens past de toon niet goed in het album, en dat terwijl op het eerste gezicht dit nummer niet anders klinkt dan de anderen. Als je er meerdere malen naar gaat luisteren voel en hoor je toch een duidelijk verschil, van David's stem tot de achtergrondmuziek. Dat was voor mij de reden om 0,5 punten aftrek te geven, tegen een zeer verdiende 5.

Dit album is inderdaad niet voor iedereen geschikt, maar om eerlijk te zijn heeft een artiest als David Sylvian dat ook helemaal niet nodig. Ik ben blij als een artiest zich verder ontwikkeld en niet blijft steken in een bepaalde sound (zie The Cure en U2, met latere albums wat echt ontzettend jammer is).
Een bijzondere luister ervaring, een geweldig hoesje (wat de sfeer helemaal weergeeft).

David, ga a.u.b zo door!!!

Even gedeeltelijk terugkomen op mijn eerdere uitspraken. Dit nummer heeft zich inmiddels voor mij ontpopt tot het hoogtepunt van het album. Het enige dat ik tot nu toe over de gehele linie erg sterk vind.

Gisteren bleek het een ideaal album op de iPod in zeer stressvol en vertragend NS/OV verkeer te zijn. Heel geruststellend en relaxend.

Wie weet gaat dit nu verder gloeien en groeien.

Oei, als DS ooit leest dat ie is gedegradeerd naar NS-muzak

Gierigheid en nieuwsgierigheid duwen mij altoos naar de onvolprezen Concertzender. ( uitzending gemist, 17 sept. jl.) Een 'bypass' om goedkoop op de hoogte te blijven, me te laten verrassen en te verleiden tot wellicht een aankoop.
De 3,5 sterren zijn dus illegaal.
Kan mij vinden in Figureheads mening, hieronder, maar voel (nog) geen aandrang tot wandeling in Am*dam noord.

Als je ruim in je tijd zit, de slaap niet kunt vatten of net als ik geïntrigeerd bent geraakt in zijn muziek: 'de nacht van David Sylvain' staat nog op Uitzending Gemist, Nachten.
Voor wie het nog niet weet: ontdek, beluister, geniet en koester de Concertzender!

ik verwachtte een zeer slecht album. een gemiddelde van 2,82 kan toch nooit iets moois opleveren. Toch wel. dit album doet me zwaar denken aan het gelijknamige debuut van mark hollis en dat is zeker geen slechte associatie

Juist, "Manafon" zie ik als een soort kruising van Mark Hollis' solo album (muzikaal gezien) en Scott Walker's "Tilt" en/of "The Drift" (tekstueel gezien dan, want qua muziek zijn die twee vooral explosief, broeierig, duister).

Vandaag Mother and Child van Secrets of the Beehive nog eens geluisterd omdat ik vermoede dat Manafon erg in de lijn lag van dat nummer. En warempel i.m.o. lijkt het nummer wel een blauwdruk dat aan de basis heeft gestaan voor Manafon. Luister b.v. maar eens naar Small Metal Gods. Het verschil met Mother and Child is slechts dat er bij dat nummer meer voor traditionele instrumenten wordt gekozen maar de opbouw en de urgentie van Sylvian's stem is bijna identiek. Small Metal Gods staat echter door het gebruik van modernere instrumentaria en een improvisatorische benadering (een erfenis uit de Blemish periode) met twee benen in het huidige muziektijdperk. Sterker nog, Sylvian heeft zelfs nog kans gezien om een subtiele jazz hint naar zijn Nine Horses Periode in het nummer te verwerken door een schitterende samenzang op 5.13.

Wat mij betreft laat hij hiermee duidelijk zien niet stil te staan, zich niet laten te laten verleiden door de commercie en bovenal trouw te blijven aan zijn waardevolle roots. Een puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de nummers neigen wat eenvormig te klinken door het ontbreken van een hoorbare structuur. Misschien had zijn muzikale kompaan Steve Jansen met zijn unieke gevoel voor ritme hier en daar net dat tikkeltje structuur aan kunnen brengen. Ook zou het wat mij betreft een welkome afwisseling geweest zijn als hij (weliswaar zeer sporadisch) het gezelschap van een vrouwelijke metgezel zoals b.v. Anja Garbarek gezocht had net zoals bij Nine Horses waar Stina Nordenstam net dat beetje tegengas geeft aan zijn zoetgevooisde donkerbruine stem.

Voor hen die afgevallen zijn bij Blemish maar open staan voor de ontwikkelingen van een rasmuzikant die her en der 'gelukkig' invloeden uit zijn begin periode als soloartiest door laat sijpelen zou ik zeggen: geef Manafon een kans! Neem de tijd om serieus te luisteren en wellicht ga je zelfs Blemish wel appreciëren. Het zou me zelfs niet verbazen dat (mits je de moeite op kunt brengen om geduldig Manafon te inhaleren) je tot de ontdekking komt dat Manafon misschien wel Sylvian's beste is met in zijn kielzog zijn kleinere broertje.

Het doet me oprecht pijn dat dit album hier wordt vergeleken met de magistrale vijfsterren-eenling van Mark Hollis.

Zonder ook maar een noot te hebben gehoord puur afgaande op de stemmen moet dit toch wel het tofste album van David Sylvian tot nu toe zijn.

Ik ga hem binnenkort zeker wel kopen.

Doorzettingsvermogen heelt vele wonden! Het soloalbum van Hollis is welliswaar magistraal maar Manafon doet er volgens mij echt weinig tot niets voor onder. Het zou welhaast zeker dezelfde doelgroep aan moeten kunnen spreken. En die doelgroep mag dolgelukkig zijn met Manafon want in dit genre en met deze intensiteit verschijnen slechts mondjesmaat albums die eeuwigheidswaarde blijken te bezitten.

Inderdaad is dit album een stuk lastiger te doorgronden door het gebrek aan ritmische en/of melodieuze structuur dan dat van Hollis. Maar zij die openminded en aandachtig willen luisteren naar Manafon vinden zeker in de nummers Small Metal Gods, Manafon, Snow White in Appalachia en Random Acts of Senseless Violence ware muziekale parels op een bijzonder album dat net als dat van Mark Hollis de tand der tijds ruimschoots zal kunnen doorstaan.

De vergelijking met Mark Hollis heb ik ook in wat recensies terug gezien...
Ik ben hier zo benieuwd naar.

Ik ben 'em nu aan het draaien - de vergelijking met Mark Hollis (solo) en evt Laughing Stock - ik snap 'em wel, maar is niet aan de orde. Dit is zo introspectief/navelstaarderig dat ik hier eerder van ga stuiteren dan van menig 4/4 plaatje. Misschien ben ik nu wel in de verkeerde stemming - ik kom er nog op terug.

Grappig Mju. Ik heb hem zojuist ook voor de eerste keer gedraaid en ik vind de vergelijking met Hollis ook niet echt opgaan. Wel mss wat betreft verstildheid, maar zeker niet wat betreft klankkleur en melodisch gehalte.
Deze van Sylvian lijkt me op het eerste gehoor zeer eentonig en eenzijdig in zijn klankkleuren. Het kabbelt een beetje voort. De zang is steeds hetzelfde. En de melodie eigenlijk ook.
Ik had graag meer arrangementen willen horen als in 'The Department of Dead Letters'. Dat is een spannend nummer.
Je moet denk ik een bepaalde 'state of mind' hebben wil je dit album echt kunnen waarderen.

...ik luister voort...

gek ik heb zowel de platen van mark hollis en deze veelvuldig beluisterd en kan de overeenkomst met gemak horen. net zo als hollis gebruikt sylvian hier verstilde muziek om melancholie in een meeslepend kleurenplalet te vangen. geweldige muziek dus.

Nou, ik mis dat "kleurenpalet" dus. De gelijkenis zit hem vooral in de verstildheid van de muziek en deels in de melancholie. De soloplaat van Hollis is echter veel rijker van klankkleur en melodie.
Maar goed, ik oordeel wellicht veel te snel. Ik heb veel respect voor Sylvian en mss ben ik wel kleurenblind. Wellicht dat na een paar luisterbeurten het licht tot mij doordringt en dat zich de pracht van al die kleuren aan mij openbaart.

Overigens vind ik deze plaat meer op Scott Walker - The Drift lijken, ook al zijn beide platen wat sfeer betreft verschillend. Beide platen zijn zeer sober gearrangeerd. 'The Drift' kabbelt echter niet voort, maar is beklemmend en soms zelfs angstaanjagend.

...maar ik luister voort...

Vandaag (uiteraard het origineel) van Hollis weer eens gedraaid na de opmerkingen hier op de site maar ik blijf erbij dat er wel degelijk een aantal overeenkomsten maar ook zeker een aantal verschillen zijn. Wel is het i.mo. zo dat beide cd's ongeveer geschikt kunnen zijn voor het zelfde publiek.

Wat betreft het muzikale referentiekader: Sylvian vergt veel met Manafon maar ik moet toegeven dat ik When Loud Weather buffeted Naoshima, Blemish en misschien meer nog The Only Daughter ook er fijn vind. Wat overigens niet wil zeggen dat ik het oudere werk niet vind smaken. Gone to Earth en Secrets of the Beehive blijven tenslotte rasechte klassiekers.

Oja, voor diegene die terug verlangen naar Sylvians oudere werk
luister eens naar Rhys Marsh

-edit- lange quote weg gehaald-

Vergeet ook zijn (grotere) zus The Only Daughter niet!

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Leeftijd verandert smaak muziek

Ook ik heb Hollis' nog eens gedraaid. Juist het melodische dat CD aanhaalt is hier het grote probleem. Ik blijf in herhaling vallen. De kleur ontbreekt teveel in "Manafon" de kleur in het instrumentarium, maar met name in Sylvian's stem. En dat laatste blijft een overkomelijk probleem.

Zijn er hier nog meer mensen die net als ik naast de reguliere versie de deluxe versie besteld hebben, en zoja: is hij al binnen?

Ik ben er nog niet uit met dit album: de klankkleur is goed, de instrumenten klinken ook goed, meneer Fennesz zorgt bij tijd en wijle voor een 'gruizig' (zo heet dat) randje; de muziek is contemplatief en naar binnen gekeerd. Maar ik mis iets, maar wat?

Tja en dan draai je Mark Hollis (sorry guys) en na een paar maten weet ik hel al: spanning ontbreekt hier, leven, dynamiek.

Mark Hollis sleept me mee, raakt me, ontroert me; en dat is niet alleen de stem, maar ook de instrumentatie. Bij The Rabbit Skinner krijg ik neigingen zachtjes heen en weer te wegen, van voor naar achter en ondertussen mompelend: "Ommeni Padneum, Ommeni Padneum". Dit is voor mij reflectieve ambient met een stem er doorheen.

Ik zal 'em blijven draaien - maar vrees dat ie me niet echt zal pakken.

Ik denk ook niet dat David Sylvian moet worden vergeleken met Mark Hollis.

Zelfs al zou het muzikaal nog kunnen, je kunt zeggen dat ze in 'dezelfde hoek zitten', het blijven toch twee totaal verschillende artiesten en vooral zangers.

Eén algemene basis vind ik wel gelden voor elke beoordeling (hoewel de aanschaf van deze plaat mij vanaf het begin ten strengste is ontraden): een cd moet er komen op eigen kracht. Niet over de rug van anderen.

Vanuit die hoek bekeken, plus het huidige gemiddelde bij 22 stemmers, ondanks het feit dat deze cd nieuw is, laat het werk bepaald nog geen positieve indruk achter.

Ik was al geen liefhebber van Blemisch, en deze plaat gaat nog een stapje verder, spijtig genoeg. Ik ben al sinds 1984 een liefhebber van zijn muziek, en hij stelt zijn fans wederom zwaar op de proef met deze plaat.
Ik heb deze voormiddag ( lekker alleen thuis) zijn nieuwste worp proberen te beluisteren. Ik ben geraakt tot aan nummer 5,en dan was het op, einde van deze luistersessie.

Om mijn ontgoocheling wat te verwerken "snow born sorrow" nog eens opgelegd.
Beste David, het is je vergeven, maar maak af en toe nog eens een plaat als "snow born sorrow".

Ik heb dit album op de plank met slaapliedjes gezet - voor wanneer de Balvenie of Torres als stimulantia hebben gewerkt en ik de slaap niet kan vatten.

Manafon heb ik inmiddels zoooooooo vaak gedraaid en net als met Blemish die ik in het begin maar zo zo vond, begint de schoonheid zich langzaam te openbaren. Nummers als Small Metal Gods, Random Acts of Senseless Violence en Manafon blijken ware parels te zijn. De andere nummers, met als summum The Greatest Living Englishman zijn nog wat lastiger te doorgronden maar geven bij iedere draaibeurt meer van hun schoonheid prijs. Wat te denken van een nummer als 125 Spheres. Nog nooit heb ik een nummer van slechts 30 seconden gehoord wat zoveel indruk op mij wist te maken. Zoals reeds eerder vermeld blijf ik het een beetje jammer vinden dat ik nergens geen (minimale) vocale inmenging hoor van b.v. een Anja Garbarek of Sinikka Langeland en dat Arve Henriksen en Steve Jansen volledig ontbreken. Maar goed, Sylvian zet weer een nieuwe muzikale koers op de kaart en alleen het feit dat hij wars van alle commercie zijn ding blijft doen, verdient wat mij betreft al alle waardering.

...poe het is nog wel ff wennen, ben er nog niet uit.
Ben wel blij dat ik m niet op vinyl heb, dan was ik er vast mee terug gegaan

is toch niet op vinyl uitgekomen, of wel?

Niet dat ik weet, maar doel op de krakende vinyl effectjes

Deze plaat is even wennen, heb alles van Sylvian dus kan mezelf een groot bewonderaar noemen, maar met Manafon weet ik het eigenlijk niet. Zijn stem is de mooiste die ik ooit heb gehoord, en kan allerlei emoties oproepen, maar het lijkt of hij met Manafon doorslaat in zijn ijdelheid. Dit is geen pop of rock of ambiance maar pure avant garde volgezongen door Sylvian. Nu heb ik niets tegen experiment maar het gebeurt op deze plaat op een uitputtelijke wijze. Lappen tekst en minimale experimentele begeleiding maken van deze plaat één grote brei van niet te onderscheiden muziekstukken waarvan er bovendien niet één een beetje blijft hangen, het is een worsteling om de volle plaat uit te zitten. Zit de schoonheid zo diep verborgen dat het pas na vele luistersessies hoorbaar wordt of is het gewoon een plaat vol met ijdele navelstaarderij die nergens heen gaat?? Waar ik bij bijna alle platen van Sylvian een sereen en bijna spiritueel positief gevoel over houd, krijg ik bij Manafon een licht misselijk gevoel in de onderbuik.

If there is a single theme that runs through David Sylvian's Manafon, it's simply: "No hope...no doubt." Like 2003's Blemish, it's a rather difficult record, and its emotional and spiritual cousin. It's dark, fraught with emotional and musical difficulty, nonlinear sounds and improvised music, and lyric themes that express a tension between hopelessness and the love of everyday life. The title comes from the name of a village in Wales where the poet R.S. Thomas once lived, studied the Welsh language, and published his first three volumes. He is the principal muse for Manafon, though there are others. Much of the writing reflects — like Blemish — Sylvian's own struggles, though they are often (but not always) relegated to the third person. The studio musicians have either worked with Sylvian before or with one another: they include saxophonist Evan Parker, pianist John Tilbury, guitarists Christian Fennesz and Keith Rowe, members of Polwechsel, and turntablist/guitarist Otomo Yoshihide, among others. There are no drums. It must also be said that the presence of the late Derek Bailey (who worked on Blemish) is felt deeply on this recording, which was created on three continents. Despite these vanguard players, Manafon is not an avant jazz or "new music" record. It blurs all categories beautifully, and while it makes listeners work a bit, its payoff is a dark and luxuriant dream that cascades, floats, hovers, and changes both shape and shade often, and does so seamlessly.

Sylvian's voice is front and center; it is so prominent that despite all of the instrumentation, in whatever musical conflagration chosen for a particular track, the voice is almost on its own. His phrases and lyrics were either improvised to fit the live sessions or were written in response to them. There are numerous electronic effects, but they never intrude on Sylvian's voice, which is simultaneously emotionally engaged in the process and yet detached from the actual emotions expressed in the songs themselves — even when they are confessional in nature. The album opener, "Small Metal Gods," is an example, and one of the most moving tracks on the set. Accompanied by acoustic guitar, laptop, electronics, bass, and cello, he sings "...You balance things like you wouldn't believe, when you should just let things be/Yes you juggle things 'cause you can't lose sight of the wretched story line/It's the narrative that must go on, until the end of time/And you're guilty of some self-neglect, and the mind unravels for days/I've told you once, yes a thousand times, I'm better off this way...." Other standouts include "Random Acts of Senseless Violence," with stellar work by Yoshihide (who was instructed to use only the sounds of classical or modern chamber music), as well as Tilbury's ghostly piano. Parker shines on "The Rabbit Skinner," the lone instrumental "The Department of Dead Letters," and "Emily Dickinson." "Snow White in Appalachia" contains one of the most beautiful "melodies" on the set, and the closing title track is something so abstract yet memorable that it sums up both Sylvian's lyrical and musical themes as a strangely beautiful construction of their own even if at times they are disturbing. Manafon is a quiet yet forceful stunner, a recording that, if heard, is literally unforgettable.

ik denk dat de haters eens deze revieuw van all music moeten lezen. ik ben het volledig met hun eens. een gemiddelde van 3,12 is gewoonweg belachelijk