Pere Ubu - Dub Housing (1978)

'Dub Housing' komt als geheel toch wel aardig in de buurt van 'The Modern Dance'. Bij vlagen werkelijk geniaal, maar over de hele lijn geen meesterwerk, wel een sterke, opvallende, afwijkende plaat. Zeker voor dat tijdsgewricht eentje die in het oog springt. Afsluiter 'Codex' is dan misschien nog het meest "normale" nummer op 'Dub Housing', maar de term "normaal" past niet echt bij de artiest David Thomas, toch wel het brein achter deze band.

Over die laatste opmerking: vergis je niet. Ook synthesizerspeler Alan Ravenstine is essentieel voor het geluid van Pere Ubu (net als de rest van de leden, natuurlijk, maar hij wordt vaak apart geroemd, ook vanwege zijn vernieuwende speelstijl), met name op een plaat als dit. Hij is verantwoordelijk voor de wazige geluiden en sfeer van het geheel, toch wel belangrijk op de eerste Ubuplaten, en de latere ook, natuurlijk. Neemt niet weg dat Thomas wel het gezicht van de band is, daar heb je helemaal gelijk in. Sterker nog: hij is het enige lid dat vandaag de dag nog over is van de originele bezetting...

Dit staat nu op, nu ik hem op cd kan beluisteren, en het is geregeld toch wel verdomde geniaal. En altijd intrigerend. Schurkt zelfs tegen 4,5* aan (EDIT: ik heb hem gewoon omhoog gedaan, dit is echt genieten ). Ik merk nog steeds dat ik dit meer en meer blijf waarderen, zoals alle muziek die ik al van deze groep ken, eigenlijk. Rock & roll in een lachspiegel, als zoiets dergelijks typeerde iemand Pere Ubu (ik meen dat het Thomas zelf was) - een toepasselijke aanmerking.

Veel gefreak maar weinig echt goede songs,niet echt aan mij besteed hoewel ik the modern dance wel goed vond.

De manier waarop Pere Ubu componeert, is haast een stream of consciousness. Niet de makkelijkste muziek, maar als je blijft drijven in deze wilde rivier aan geluiden is het ook genieten geblazen.

Haha, ik ben weer even lekker aan het ronddwalen door de discografie van Pere Ubu, kom ik bij On The Surface aan denk ik plots: Oeps, ik heb mijn Teams vergadering nog aanstaan. Niets daarvan, ik was even vergeten dat er Nederlands achtergrond gebrabbel op dit nummer aanwezig is.

Blijkbaar een opname van een Nederlands radiostation (Hilversum 3?) van een luisteraar die inbelt om een verzoeknummer aan te vragen voor John van Cuijken. Nou John, ik weet niet wat ze uiteindelijk voor je gedraaid hebben en of dit je muziek is, maar je hebt het toch mooi tot een Pere Ubu song geschopt.

Edit: Ik zie nu dat ze op pagina 1 dit ook al benoemen, maar ik laat het lekker staan hier

Alles van Pere Ubu is geniaal. Ik heb ze live gezien in 2016. David Thomas zat in een stoel, want staan was lastig. Die man elektrificeerde de hele zaal. Smeet zijn zweetsokken de zaal in en beledigde iedereen met chagrijn. Maar de muziek! Ze speelden mijn twee favorieten: Beach Boys en Memphis. Daarna vond ik ze nog genialer. Voor mij geen discussie over mogelijk. Geniale band.

De tweede langspeler van Pere Ubu verscheen in november 1978. bart1989 schreef in 2012: "Een 3, waar zat ik met mijn hoofd? Mijn scores op de hieropvolgende pere ubu albums ook maar eens proberen te verhogen zeker.. Soms schaam ik mij voor mijn kortzichtigheid, maar ik ben bezig met herbeluistering!"

Ik glimlachte bij het lezen. Het is bij Dub Housing zoals captain scarlet bij het debuut noteerde: "Opvallend dat veel stemmers hiervoor aanvankelijk een lagere waardering hebben gegeven en deze later hebben verhoogd. Blijkbaar typisch 'n album dat even moet indalen." Alleen al de fladderende, hoge zang van David Thomas behoeft enige gewenning, waarbij menigeen bij voorbaat zal afhaken.

De albumtitel verwijst niet alleen naar de huizenblokken op de hoes, maar ook naar Thomas' jaren bij de Jehovah's getuigen, blijkens dit artikel in online magazine Rock and Roll Globe uit 2023. De schrijver ervan was dertien toen hij de groep voor het eerst hoorde. Ik hoorde hen pas in het streaming tijdperk; was al die jaren in de veronderstelling dat Pere Ubu een naam uit de reggaewereld was, zoals Lee Perry...
Dub Housing beleef ik als iets minder avant-gardistisch dan het debuut. De eerste drie nummers bijvoorbeeld: weliswaar niet het reguliere kopje thee, maar saxofoonpartijen met piep-piep-knor-jazz blijven achterwege. Navvy leunt zowaar op een rockende gitaarriff, waar Tom Herman een heerlijk absurdistische solo aan toevoegt. Het ijle orgellijntje in On the Surface is eveneens toegankelijk (dank fatima voor de transcriptie van de gesproken tekst!) en na deze twee uptempo nummers volgt het langzamere titellied, met bedachtzame piano én eigenwijze sax.

Dan is het alsof het viertal elkaar aankijkt, toeknikt en voor experimenteler vaarwater kiest. Caligari's Mirror met zijn atonale, soms verstilde geluiden. De noiseachtige geluiden en soundscapes van Thriller! doen de titel eer aan, een filmisch slot van kant 1. Zo gaat het op diverse wijzen door, muziek die tevens geschikt is om het meeste ongewenste bezoek te verjagen.
Jazzachtige sferen worden aan het begint van de tweede plaatkant gecombineerd met een rockritme en -gitaar. Lekker hoor! Met (Pa) Ubu Dance Party, halverwege kant 2, wordt het iets toegankelijker, Blow Daddy-O is weer avant-gardistisch en met de Ubureggae van Codex wordt afgesloten. "I think about you all the time", Thomas zingt het op een wijze die menig potentiële geliefde zou doen weglopen - ik proef enige ironie.

Waarschijnlijk zijn er twee categorieën reacties. Ofwel je wordt hier dolenthousiast van, ofwel je duwt Pere Ubu met een vies gezicht weg. Ik snap beide reacties en maak er (laf, ik weet het) 3,5 ster van. Maatje JeKo zal hier op een veel hogere score uitkomen, vermoed ik.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van Pere Ubu's debuut. Die lijst had ook Natürträne van het debuut van de Nina Hagen Band moeten bevatten, maar die ontbreekt bij mijn streamingdienst. Bovendien schreef ik daar vorig jaar al over. Dus vervolg ik bij (The) Subway Sect, Londense punkpioniers met een hectische geschiedenis.