Pere Ubu - The Modern Dance (1978)

Naar aanleiding van de vele reacties op dit album in de recente MuMe album Top 40 uit de jaren '70 heb ik deze CD, van een mij tot dusverre onbekende band, blind aangeschaft voor een paar pond via Amazon.co.uk.
Vandaag ontvangen en aan een eerste luisterbeurt onderworpen. Dat viel in eerste instantie niet mee tot ik bij het 5de nummer aankwam: Chinese Radiaton. Dát nummer kende ik! Ik had het vroeger zelfs op een cassettebandje staan al wist ik tot nu toe de uitvoerende artiest niet. Opgenomen van de radio waar (notabene) Ad Visser dit in zijn programma Superclean Dreammachine draaide. Dankzij internet weet ik nu zelfs precies wanneer dat was: 24 april 1978. 1978 - Superclean Dreammachine - scdm.nl En nu weet ik dus ook hoe dat andere nummer heette wat ook op mijn cassettebandje stond en welke ik al jaren in mijn hoofd heb zitten: Man Machine van Kraftwerk die Ad Visser dus toen ook draaide (even de tracks beluisterd via AllMusic et voilá).

Maar om on topic te blijven: Chinese Radiaton dus. Wat een geweldig nummer! De rest van de CD aangehoord en direct daarna twee maal opnieuw helemaal beluisterd waarna het kwartje meer ging vallen. Track 9 - Sentimental Journey - is niet helemaal mijn kopje thee maar de andere tracks boeien des te meer. Goh, toch grappig om weer eens wat "nieuws" te horen en te ontdekken dat ik één nummer gewoon al 37 jaar ken..

NB. Over Non Alignment Pact gesproken: dat deed me denken aan de gelijknamige band uit Delfzijl die in 1981 werd opgericht en die ik ooit heb zien spelen ergens in de stad Groningen tijdens mijn studietijd. Nu weet ik ook waar zij de naam vandaan haalden.

Terwijl in deze periode de gemiddelde wave band duister, traag en depressief klinkt, lijkt het op The Modern Dance alsof er een zak aan XTC als Smarties naar binnen is gewerkt.
The Birthday Party On Speed.

David Thomas heeft zichzelf noch zijn band ooit geassocieerd met 'wave', en Ubu maakte al muziek vanaf 1975. Ze hebben wel lekker meegelift op de nieuwe golven van 1977 en later, maar muzikaal waren er niet zoveel raakvlakken. In elk geval klinkt het een stuk minder gedateerd dat de meeste wave uit die tijd (en uit deze tijd...).

Ongelofelijk dat dit album uit 1978 komt... Dit zou je totaal niet zeggen, deze mannen waren hun tijd ver vooruit. Met sommige nummers heb ik nog wat moeite, maar dit is een zéér interessant album, dat is het minste wat je kan zeggen.

New Wave klassieker lees ik hier ook veel. Nou, dit klinkt toch echt niet naar New Wave in mijn oren hoor...

De Amerikaanse post-punkband Pere Ubu, is al meer dan 40 jaar avant-garde. Al heeft frontman David Thomas het liever over ‘avant-garage’ – een term die hij speciaal voor muziekjournalisten heeft bedacht. Vanwege hun tegendraadse muziek, de incorporatie van de synthesizer in het gitaargeluid en het afwijzen van rockclichés is Pere Ubu nog steeds een inspiratiebron voor veel bands. Geheel terecht worden de eerste vijf albums van Pere Ubu in 2015/2016 dan ook heruitgegeven in twee boxsets. In maart verschijnt de tweede en daarom speelt Pere Ubu vanavond een selectie van die eerste vijf platen!

Op 8 april in Utrecht

Ik heb het gevoel dat hier al iets te lang niet is benadrukt dat Humor Me echt een van de allerbeste stukjes muziek ooit gemaakt is.

Eind jaren ’70, tijdens de opkomst van wat later als post-punk gelabeld zou worden, was er een weelde aan bands die meerdere hoogstandjes vertoonden, maar wat mij betreft piekte het pasgeboren genre direct met deze excentrieke groep uit Cleveland.

De band onderscheidt zich met een constante stroom aan originaliteit en een sound die 40 jaar na dato mij nog steeds doet verwonderen. De stem én de vocale performance van frontman David Thomas is er één uit duizend (Alhoewel de zanger van Black Midi in 2019 ook zijn best deed om zijn innerlijke Thomas op te roepen).

Ik heb artikelen gelezen die suggereren dat de thematiek van het album berust op de desoriënterende bijkomsten van de industrialisatie en ik moet zeggen: het is inderdaad een behoorlijk schizofreen album. Enerzijds opzwepende gitaarritmes, anderzijds chaotische samples en surrealistische uitstapjes. Het is een prettig gestoorde rollercoasters aan prikkels van begin tot eind. Het swingt de pan uit terwijl de wereld om je heen zich constant lijkt te vervormen, maar het album verliest zichzelf nooit.

Het mag duidelijk zijn, van de eerste scherpe tonen van Non-Alignment Pact tot de laatste jammende gitaarklanken van Humor Me, dit vind ik echt een topper.

Wat 'n geniale plaat is dit....Opvallend dat veel stemmers hiervoor aanvankelijk een lagere waardering hebben gegeven en deze later hebben verhoogd. Blijkbaar typisch 'n album dat even moet indalen.
Wat mij betreft meteen al vier en 'n halve ster, maar dat gaan er waarschijnlijk ook wel 5 worden.

Op reis door new wave kom ik van het debuut The Scream van Siouxsie and the Banshees bij het debuut van Pere Ubu, dat tien maanden eerder verscheen. Eind 1977 opgenomen, verschenen in januari 1978. De grenzen van tonaliteit en (pop)compositie worden opgezocht, zodat het voor mijn oren soms vals - sorry: atonaal - is. Doet me denken aan jazz, waar geleidelijk ook de tonale en compositorische grenzen werden opgezocht en overschreden; heftiger dan hier bij deze groep uit Cleveland, Ohio.

Leuk is de opmerking in het vorige bericht; helemaal waar, deze muziek moet indalen! Als maatje JeKo en ik in een platenzaak komen, plukken we steevast andere elpees uit de bakken; Pere Ubu is meer zijn pakkie an. Tegelijkertijd bevat dit debuut de nodige momenten waarbij ik aandachtig luister, zoals je een schilderij niet per se mooi, maar wél interessant kunt vinden: wat gebeurt hier eigenlijk?

Wel, dat is steeds weer anders. Een nummer-voor-nummer-beschrijving behoeft te veel ruimte, maar zowel in vocalen (dun-hoge zang met uithalen, soms spreken, of hummen, of... ), als de rare toetsengeluiden (het is 1978, hoe flikte Allen Ravenstine dat?), als de her en der opduikende saxofoon met de nodige invloeden uit free jazz (eveneens Ravenstine), als de vaak vreemde gitaarpartijen van Tom Herman is het verre van standaard.
Probeer dat als ritmesectie (bassist Tom Maimone, tevens op piano en drummer Scott Krauss) maar eens te begeleiden. Net als bij jazz: goed kijken en luisteren naar wat de ander doet en daarop reageren. Chinese Radiation (slechts 3'28") is een goed voorbeeld hiervan. Als een mini-minisymfonie in drie delen, eindigend met stemmige piano waarna onmiddellijk de furie van Life Stinks volgt.
En buiten de instrumentatie: het ruim zes minuten durende Sentimental Journey eindigt met de geluiden van brekend glas, naadloos overgaand in de reggae van Humor Me. Daarin de veelzeggende verontschuldiging "It's just a joke, man!"

Is The Modern Dance eigenlijk een reeks grappen? Als dat zo is, dan wél om serieus te nemen. En is dit eigenlijk wel new wave? Daar werden ze gemakshalve ingedeeld, maar laten we dan new wave als een stroming zien en niet als muzikaal genre of stijl.
Pere Ubu was in de eerste maand van '78 meteen een groep die de kaders van de nog jonge new wave ver overschreed, met de art rock en experimentele jazz van daarvoor als startpunt, van Captain Beefheart via Roxy Music naar John Coltrane. Muziek als kunst, niet bedoeld voor massaconsumptie.

Ik vervolg mijn muzikale reis door wave met Pere Ubu's tweede album, dat reeds in november van hetzelfde jaar uitkwam.

Dit album had ik datzelfde jaar in de bibliotheek ontleend en het beviel mij best, Pere Ubu was destijds een cultband en werd snel onder new wave gecatalogeerd. Nadien totaal vergeten maar een tijd geleden (mede dankzij MuMe) herontdekt. Inderdaad vrij bizar maar toch wel origineel, passend in het postpunktijdperk.

Voor mij nog steeds één van de monumenten uit de popmuziek. In 2011 tourde de band door Europa met een integrale uitvoering van dit album, en een paar aanvullende songs van Dub housing, onder andere in het Patronaat in Haarlem. Net zo fascinerend en spannend als de optredens uit eind jaren 70 in Nederland, vooral bij real world/over my head kon je een speld horen vallen. Van deze optredens is ook een live registratie verschenen onder de naam the annotated modern dance. Zie hiervoor: https://www.ubudance.com/documents/annotatedmd511.pdf
Top band, top album.

Sentimental Journey vind ik minder geslaagd maar de overige tracks vind ik behoorlijk tot uitstekend. Ik hoor daar iets in van de gekte van Frank Zappa en Captain Beefheart maar ook een beetje Sex Pistols (al waren ze toen nog nauwelijks bekend in de VS) wat betreft de vocalen.

Zoals ik eerder zei werd dit album destijds onder new wave geklasseerd maar er waren duidelijke verschillen tussen de Amerikaanse en Britse new wave. De Amerikaanse is experimenteler, ook vrolijker zoals dit album en Television, Talking Heads. De Britse is - mede onder invloed van Joy Division - donkerder waarbij vaak ook synthesizers worden gebruikt.

In 1978 was de invloed van Joy Division nog gelijk aan bijna nul, aangezien ze in juni dat jaar met een eigenbeheer-ep en -single debuteerden. Kleine oplagen, klein bereik, klein succes. Ook in Engeland.
Eerste langspeler Unknown Pleasures verschijnt in juni 1979, zorgt weliswaar voor een grotere fanschare maar haalt nog niet de Britse albumlijst.
Pas in juni 1980, na de dood van Ian Curtis in mei, betreedt hun eerste single de Britse hitlijst: Love Will Tear Us Apart komt binnen op #45, albumsucces volgt vrijwel meteen en opeens is de groep een hype.

Dat Amerikaanse wave vaak vrolijker was, zal mede zijn oorzaak hebben gehad in de betere economische situatie van het land. De scene rond CBGB in New York was zowel divers als invloedrijk, maar vooral bij Devo uit Akron, Ohio was er meer mafheid en experiment.
Zij het niet zo vergaand als dit debuut uit januari '78 van Pere Ubu, eveneens uit Ohio (Cleveland). Een uniek document.