Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Vette plaat, met een enorm dikke productie. Alleen kan ik m niet te lang luisteren, te weinig afwisseling, vooral qua sfeer. Heb de plaat gekocht voor Check My Brain, daarna bleken last of my kind en A Looking in View ook enorm vet te zijn. Mooie 3,5*

Ongelofelijk dat dit na anderhalf jaar op 8 pagina's zit en Radiohead op pakweg 80 binnen een week...



Nee, ze zijn alleen maar beter geworden.
Mag ook eens gezegd.

Ongelooflijk? Niet echt. Wel jammer. St. Anger heeft ook veel meer pagina's dan dit album en het merendeel van alle platen op Musicmeter. Goede marketing en bekendheid staat niet gelijk aan kwaliteit. Er zijn hier tenminste geen mensen die Black Gives Way to Blue afkraken en de hemel in prijzen OMDAT het bekend is. Als dat iets troost..

Ach, het is best een begrijpelijke reactie. Radiohead is natuurlijk gewoon een goede band, maar je zou er bijna een instinctieve afkeer van krijgen door dat overdreven hemelprijzende en hijgerige gedrag wat er omheen hangt. Je kan je toch niet helemaal losmaken van de gedachte dat zo'n band een drol op een schijfje uit zou kunnen brengen om vervolgens nog steeds de hemel in geprezen te worden.

Beste plaat van Alice in Chains

Wat een superalbum is dit, van begin tot eind van hoog niveau.
Als totaal de beste CD van Alice in Chains.
Heerlijk gitaarwerk en de samenzang is zo typisch voor het unieke AIC geluid.
William Duval is een waardige opvolger voor Layne Staley.
Hopelijk komt er snel een opvolger.

Dit is Jerry Cantrells beste nalatenschap. Niet persè de beste plaat die hij maakte maar bewees hier wel mee dat na zoveel jaren nog een album kon maken dat van A tot B klopt. En dat terwijl hij een van Grunges grootste helden mist.

Ergens midden november 2009 ging ik met een paar maten nog eens naar onze geliefde kroeg na school, paar pintjes drinken en wat praten. Een donkere kroeg waar er meestal wel wat alternatieve muziek werd gespeeld. De eigenaar speelde altijd albums af en soms vroegen we gewoon een bepaald album aan, maar die dag vonden we het wel goed en hadden we nergens echt goesting in dus lieten we hem maar wat draaien. Opeens legde hij een ander album op. Het 1ste lied ging ons onopgemerkt voorbij maar toen Check my Brain langs kwam, moesten we allemaal weten welke groep het was en welk album dit was. We vonden het een geweldig lied en daarna stopte het niet met geweldige liedjes, we wisten niet wat we hoorden, wat een geweldige groep en niemand had er nog van gehoord.

De volgende dag ging ik het album kopen. Ik was nog altijd onder de indruk ook na een paar dagen non-stop draaien, maar nu genoeg gezeverd over naar het album en waarom het zo goed is.

Het album begint met de beste tekst iemand kan verzinnen als je na zo'n lange afwezigheid weer een album maakt met een nieuwe zanger en het zegt ook al iets over het album.

Hope,
A new beginning
Time,
Time to start living

Like just before we died

There's no going back
To the place
We started from

Het nummer zelf straalt direct terug de sfeer uit alsof Alice in Chains nooit weggeweest zijn en hun leven terug oppakken van net voor de dood van Layne Staley, wat voor velen als de dood van Alice in Chains gezien werd.
Daarna vliegen ze erin met 2 beuknummers: "Check My Brain" en "Last of My Kind" (willen ze iets aangeven met die lied?). Dan zorgen ze voor wat afwisseling rustige en wat hardere nummers. De rustige nummers zijn terug op het niveau van Rooster. Met Acid Bubble pakken ze het zelfs anders aan rustig lied op zich maar de refreinen knallen als nooit tevoren. De riffs zijn over het hele album weer geweldig , de samenzang is er niet op verminderd zelfs niet met de nieuwe zanger. In het laatste lied mag zowaar Elton John meezingen en dit pakt totaal niet verkeerd uit . De piano in dit lied geeft zelf een extra touch.

Dit vind ik het beste album wat de grunge ooit heeft voortgebracht en dit met een album 20 jaar na datum. Wat maakt dit album zo goed? Alle nummers zijn van heel hoog niveau en er is genoeg afwisseling tussen de rustige en de knallende nummers. Waar andere albums van dit genre meestal instorten omdat het teveel hetzelfde is blijft dit album over zijn hele lengte interessant.

Alice in Chains dood? Nee hoor springlevend en beter dan ooit !

4,5*

Ik draai deze nu al 2 jaar zonder dat ik het eigenlijk door heb. Dit is een briljant stukje muziek. Klinkt heerlijk in de auto. Het grootste pluspunt vind ik hier dat het echt heerlijk vol klinkt! Hier is aandacht aan besteed!

Hoogtepunt is voor mij toch wel A Looking In View.

Wat ik eigenlijk niet helemaal snap is dat Dirt zoveel stemmen heeft en deze maar 1/3. Deze is zeker net zo goed! Zo niet...dan beter!

4,5 ster. Of zoals steen zou zeggen; ''4 en een halve steen!''.

Ik kan de laatste dagen maar geen genoeg krijgen van dit album en The Hunter. Een perfecte combinatie, vooral als je pet naar 'zwaarmoedige' rock staat. Zoals her en der al veel beschreven is , is‘Black Gives Way to Blue’ Alice in Chains uit de topjaren van de Grunge. Alleen een nuance ontbreekt, Layne Staley. Echter ontbreekt Layne Staley slechts fysiek want de latere zangers invloed is sterk aanwezig. Van de zangharmonieën, de boze engelenzang tot de teksten over het verlies van de zanger.

Het leeuwendeel van het album bestaat uit sterke nummers. De nummers die wat minder magie hebben (Acid Bubble, Take her Out), worden als slechte veldspelers goed opgevangen en van waarde voorzien door een sterk team van nummers (Last of my Kind, Private hell, When the sun rose Again). Ik wil niet te veel streven naar objectiviteit; ‘fuck et’ zoals de jeugd tegenwoordig zou zeggen en ontdek het album zelf.

Tegen het einde van het jaar beginnen de zenuwen op te lopen, een nieuw Alice in Chains album is in de maak. Nieuwsgierig als " geen voorbeeld of metafoor zou kunnen versterken", kijk ik uit naar het het nieuwe album van Alice in Chains, dat ergens April 2012 wordt verwacht. Mooie klanken zullen er worden weergeven want Ann Wilson (Heart) is van de partij.

Het begin van Check My Brain, die gitaar is heerlijk

Zwaar aangezet en met die typische Alice 'metal'. Wel wat weinig nummers die ik er echt uit vind springen.

Helemaal akkoord, had het zelf niet beter kunnen zeggen!

Dit album is daarentegen gewoon pure klasse, misschien dat ik er ook een halfje bij gooi - vind hem nog iets evenwichtiger dan Dirt (al zullen er ongetwijfeld diehard AiC-fans dit tegenspreken). Ook goed dat ze er niet voor gekozen hebben om veertien jaar na dato een flauw aftreksel van hun muziek met Layne Staley uit te brengen. De minder melancholische sfeer zorgt ervoor dat deze als album op zichzelf kan staan zonder dat er vergelijkingen worden gemaakt met eerder werk.

Sluit ik me helemaal bij aan, inclusief het Radiohead gedeelte....

Heb deze plaat al sind dat ie uitgekomen is. Ik zet hem nog regelmatig op en nog steeds een van de beste albums die de laatste tien jaar zijn verschenen naar mijn mening !

Ik zou zeggen stemmen maar...

niet veel bands doen dit na,.. na het wegvallen de frontman, zoiets goed en eigens neerzetten - en toch herkenbaar

track na track verraste - !!

A Looking In View..

New Order.

Van Halen

AC/DC

Iron Maiden

Ze hebben het overigens niet nagedaan maar voorgedaan.

Niet helemaal eens met de voorgangers, Van Halen is nooit zo goed geweest als met David Lee Roth, AC/DC klopt wel een beetje alhoewel de Scott platen bijna allemaal beter zijn dan al het latere werk en Iron Maiden hebben gewoon hun zanger zelf verwisseld voor een betere.... toen is ook het typische Maiden geluid pas tot wasdom gekomen....

Tja, natuurlijk zijn er verschillen. Maar genoeg bands die na het wegvallen van de frontman nog met zoiets goed en eigens aankomen. Pink Floyd is er ook nog eentje.

Nieuwe song 'Hollow'!

Klinkt weer goed!
In 2013 komt er een nieuwe plaat uit toch?

Hij gaat naar de volle mep.

Laatst toch eindelijk vanonder de kerstboom vandaan gekregen van m'n schatje (we geven elkaar een hoop muziek voor bodemprijsjes) en ik vind dit toch eigenlijk wel een gouden comeback.
Het is werkelijk fantastisch hoe ze het grote verlies van Layne Staley hebben opgevangen.
Deze band verdient wat mij betreft de accolades die ze toekomt!



Fleetwood Mac. Meerdere keren zelfs.

Vind dit album steeds minder worden. Dit is gewoon een andere band zonder Layne qua geluid. Ik snap ook echt totaal niet dat dit album zo hoog gewaardeerd word. Is het enige waar AIC fans naar kijken of het donker en hard is? De eerste twee nummers zijn redelijk maar verder word het nergens muzikaal erg interessant. Het nieuwe album van Soundgarden is misschien minder hard en donker maar wel stukken vernieuwender dan dit album.

Ik kijk alleen maar of het donker en hard is idd.
Donker en hard.... Ik heb em ook eigenlijk alleen gekocht om het hoesje.

Vernieuwend zijn geen van beiden albums.