Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Last of My Kind is juist het enige nummer waarop alleen Duvall te horen is!

Soundgarden is trouwens sinds 1/1/10 weer terug!:D

Ja, maar de track is wel geschreven door Cantrell.

Gisteren deze plaat in huis gehaald en hem al een paar keer gehoord moet hem natuurlijk nog een aantal keren horen maar de songs die er voorlopig voor mij echt uitspringen zijn het titelnummer en A looking in View

Berichten verplaatst naar Soundgarden

Nu ik hem een paar weken in huis heb en meerdere malen heb beluisterd kan ik niet anders zeggen dan dat ik dit een geweldige plaat vind. De eerste vijf songs zijn stuk voor stuk super en ook de rest heeft een erg hoog niveau. Absoluut hoogtepunt vind ik Private Hell.

Puike plaat van een zeer levensvatbare band.

Wat een pareltje. Om te beginnen vind ik het schitterend hoe men de typische stemklank heeft weten te behouden. Maar meer zelfs, heeft verbeterd. Hoe goed Layne Staley ook was, zijn stem irriteert mij wel eens.

En muzikaal gezien toch ook wel een verandering. Veel meer rust en subtiliteit. Ik vind dit echt zo'n zalig album om te koesteren, om in gekoesterd te worden. Een geluid dat onder je huid kruipt, je hart zachtjes maar definitief verovert, je vastgrijpt en niet meer loslaat.

Wat een comeback en wat een plaat. Had al donders goede recensies gelezen en moet toegeven die logen niet.

Nieuwe zanger en toch een heel vertrouwd geluid. Vind het zelfs een beter geluid
Wat fijn. Het begin van Take her out, ZO TOP! En zo kan ik nog wel doorgaan.

Ik had, om eerlijk te zijn, toch wat schrik dat deze de totale ondergang ging betekenen, wat dus totaal niet zo is, echt een geweldige cd. Hierdoor ben ik ook naar Jerry's solowerk gaan luisteren, dat een beetje in dezelfde lijn ligt. Moet niet onderdoen voor Dirt (of overdrijf ik nu?)

Ieder zijn eigen voorkeur natuurlijk. Ik droom regelmatig weg met de gedachte hoe het zou klinken wanneer Staley de zang voor zijn rekening nam. Instrumentaal doet het niets onder aan Dirt of Jar of Lies. Zou dit dan het Magnus Opum zijn van Alice in Chains?

Misschien is dit wel het beste Alice In Chains album.
Check My Brain heeft dan nog net niet het nivo van Would? en Heaven Beside You, maar wat is dit een geslaagde come-back.
De zang klinkt regelmatig als Layne Staley.
Maar zo nu en dan hoor je ook Chris Cornell van Soundgarden er in door.
Terwijl die ten tijden van dit album samen met een hiphop producer Justin Timberlake achtige deuntjes aan het zingen was.
Gelukkig slaat Alice In Chains wel toe.
Hopelijk plukken ze hierdoor Cornell van zijn roze wolk en schoppen ze hem weer in het hellevuur.

Een erg fijn album. DuVall, doet het zeker niet onaardig. Cantrell blijft gewoon een koning. Er staan geen miskleunen op. Zo terugkomen, echt geweldig

lekker album!
Ik ben best enthousiast als oud AIC fan.
Vandaag de sterfdatum van Layne....
Hij wordt herdacht vandaag. Alleen oude opnames met hem.
Zijn stem heeft me nooit geirriteerd.
De MTVunplugged was geweldig mooi!
...Net als dit album. Een 4 misschien wat meer.

Heb net ontdekt dat bij "Private Hell" het vers klinkt alsof het oude Alice is

Comeback van de eeuw

Bij dit album vreesde ik zoals de meesten dat Alice in Chains niet meer Alice in Chains ging klinken.
Tegen alle verwachtingen in is dit een topper van formaat geworden.
Dit vond ik één van de hoogtepunten van vorig jaar.

nineties revival.
Dit is echt gewoon een alice in chains cd.
Hiermee doe ik layne staley niet te kort, denk ik.
Ik geef hem een 5.

De videoclips zijn zalig al vind ik Check my Brain niet zo. God waarom draaien ze dit niet op TMF? Veel beter dan King Leon, die ik persoonlijk niet slecht vind.

^Heb dit ook gemerkt, ik keek vroeger naar de Afrekening voor Pearl Jam en Alice, al sloegen ze Check My Brain steevast over...

Voor de cijferfreaks: "According to the Mainstream Rock chart Alice In Chains latest single “Lesson Learned” has hit No. 1."

Dat vind ik erg mooi om te horen. Misschien kan dan wat vaker genieten van Alice in Chains op tv. Om de een of andere reden vind ik het leuker om clips op tv te zien. Het geeft mij een soort van voldoening.

Interactieve officiële videoclip voor Acid Bubble:

Alice in Chains Acid Bubble - bdsobsolescence.com

Leuke single, Check My Brain. Zo vies dat het wel Dinosaur Jr. lijkt.

Lijkt zelfs op Alice In Chains.

Alice in Chains heeft altijd van die aparte videoclips. Zo ook Acid Bubble.

Ik denk dat AIC niet echt mijn ding is. Het klinkt absoluut vet, maar het is mij net iets te donker en ook wat te log. Dit vind ik wel het beste album van ze.

Vier sterren is best een hoge score voor iets dat niet echt jouw ding is.

Je doet je naam Doom geen eer aan. Maar ik kan het begrijpen dat dit je ding niet is. Dit is niet de meest gezellige album voor op een vrij zonnige winterdag.

Ja precies wat ik zeg, dit album klinkt wel tof en vind ik ook absoluut hun beste. En die beoordeel ik dan met vier sterren. Was meer over AIC in het algemeen. Dat is mij iets te donker allemaal. Dat heb ik ook bij Soundgarden.
Ik kan dit zeker op sommige dagen waarderen, maar geef mij maar old school rock n roll!

Wow, ik stond eerst nogal sceptisch tegenover dit album maar dit is echt één van de beste albums van dit decenia. Prachtige comeback .. Qua niveau moet dit album echt niet onderdoen voor Dirt.

In het begin, van de - door mij erg gerespecteerde - jaren negentig, ontstond er in Seattle een heel nieuwe stroming die de muziek voorgoed zou veranderen. Grunge werd een alom bekend muziekgenre dat nog een grote invloed zou hebben op de muziek in de komende jaren en zelfs nu anno 2010 is dit genre nog steeds aanwezig. Grunge is een mengeling van strakke punk met eenvoudige indie-rock overgoten door harde gitaarrifs uit de heavy metal. Als je op een familiefeest de eenvoudige vraag stelt: 'Wat is Grunge?'. Dan krijg je als antwoord simpelweg Nirvana. Later we vooral niet vergeten dat er aan de west-kust van de Verenigde Staten ook nog een andere groep was die bezig was met furore te maken in de alternatieve/Grunge muziek. Alice In Chains koos er voor om minder mainstream te gaan en daardoor ook maar een beperkt publiek aan te spreken. Alice In Chains werd zeer bekend in de Grunge onder andere door de albums Dirt en Jar Of Flies, die door veel muzikanten en recensenten als tijdloos worden omschreven. De drugsverslaving van Layne Staley was echt wel een doorn in het oog van deze groep die al het potentieel had om net als de Rolling Stones en The Beatles uit te groeien tot wereldgroepen. De Unplugged - cd van Alice In Chains uit 1996 werd onder zowel vriend als vijand bestempeld als één van de beste live concerten ooit. Dit was net als de Unplugged versie van Nirvana, Eric Clapton en REM, en de Made In Japon cd van Deep Purple één van de meest legendarische cd's ooit. De groep presteerde op het einde van de jaren 90 op een laag pitje, mede dankzij de drugsverslaafde Layne Staley die zich steeds meer en meer ging afzonderen van de groep én zelfs van de rest van de wereld. Hij verdween in de anonimiteit waar hij in 2002 overleed.

Na bijna 10 jaar geen cd meer te hebben uitgebracht, begon het natuurlijk wel te kriebelen bij Jerry Cantrell en de rest van de band. In 2006 verscheen de groep op het prestigieuze festival Rock Am Ring. Hier speelde de groep de wereldhit Would? samen met Metallica - frontman James Hetfield. Hetfield zei zelfs nog dat het goed was dat ze terug waren.

2009 .. 14 jaar na hun laatste album leverde Alice In Chains een nieuw album af. Back Gives Way To Blue. Zou het een geslaagde come-back zijn of zou het een grote flop worden?
Het antwoord op deze vraag werd na één luisterbeurt al duidelijk .. Jerry Cantrell, die de functie van frontman heeft overgenomen, bewijst dat hij met een nieuwe zanger én gitarist nog steeds even goed werk kan afleveren als bij hun hoogtepunt in de vroege jaren 90. Alice In Chains was vooral bekend om zijn zware, donkere teksten die in combinatie met de stem van Staley, je echt konden grijpen en echt doen beseffen van hoe breekbaar iemand zijn stem kan zijn.

Onmiddellijk rustte er een zware druk op de schouders van William DuVall, die de ondankbare rol van Layne Staley mocht overnemen. Deze Afrokapsel-zanger én gitarist heeft wel niet zo'n krachtige en breekbare stem als Layne Staley maar toch bewijst hij op dit album dat hij niet met zich laat sollen. Hij heeft zijn huiswerk goed gedaan en weet perfect de hoe de nummers van Alice In Chains moeten klinken.

Black Gives Way To Blue .. Dit album blijft heel wat vragen oproepen: ' Wordt het een geslaagde comeback of een grote flop?'. Wel, het antwoord op deze vraag lijkt me na één keer beluisteren niet moeilijk. Black Gives Way To Blue is een vettig, zwaar en duister album dat niet moet onderdoen voor Dirt en Jar Of Flies. Het titelnummer Black Gives Way To Blue begint met de zin 'Hope a new beginning, start to living.'. Met deze regel duiden ze aan dat ze er terug ongeloofelijk veel zin in hebben. Opener All Secrets Known, A Looking In View en Check My Brain liggen meer in het verlengde van het vorige werk van Alice In Chains. Lekkere rocksongs die goed in het gehoor liggen en die je direct stimuleren om luchtgitaar te beginnen spelen.In de komkommertijd van de band, heeft Jerry Cantrell niet stilgezeten en hij heeft 2 solo-albums uitgebracht. When The Sun Rose Again en Acid Bubble duiden op de nieuwe richting die de band is ingeslagen en gaan meer in de richting van Boggy Depot (het solo-album van Jerry Cantrell).
Your Decision en Take Her Out zijn matige nummers die wel goed in het gehoor liggen but that's it!.
'Het beste bewaart men altijd tot het laatst': luid een oeroud gezegde. Last Of My Kind moet absoluut niet onderdoen voor Would?. Een donker, vuil, vies, vettig en zwaar nummer overgoten met zotte gitaren .. zo kan je dit nummer het best omschrijven. Het is ook een soort beklag waarin Jerry Cantrell uit dat Alice In Chains nog de enigste Grunge band is van het heilige 4 verbond uit de jaren 90. Nirvana sneuvelde na de tragische dood van Kurt Cobain, Pearl Jam heeft nooit meer het niveau gehaald van Ten. Ze zijn in de loop der jaren wat 'softer' geworden. Hoewel Eddie Vedder in 2007 zijn positie verstevigde van legendarische muzikant door zijn solo-album Into The Wild, naar de gelijknamige film. Soundgarden, het 4 de lid van het verbond was er mee gestopt maar kondigde in 2010 zijn comeback aan.

Black Gives Way To Blue is zonder twijfel een meesterwerk dat in het verlengde ligt van Dirt, zonder in herhaling te vallen. Mensen die niet bekend zijn met de geschiedenis van Alice In Chains zouden nog niet eens merken dat de stem van Layne is verdwenen en vervangen door William DuVall en Jerry Cantrell.

Ik vind Your Desicion juist een van de betere nummers van deze plaat. Voor de rest: goede recensie!