Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Begin jaren '90 kocht ik de tweede cd van Alice in Chains (Dirt) naar aanleiding van de track Would? die stond op de filmsoundtrack behorende bij Singles.
Grunge was wat de klok sloeg en ik hield er wel van, en dan, eerlijk is eerlijk, voornamelijk van de grote namen die er ook echt toe deden in het genre.
Alice in Chains was er daar zeer zeker eentje van. Toch bleef het altijd bij dat ene album wat ik indertijd stuk gedraaid heb. De geschiedenis daarna wees uit dat het been there done that was. Dirt was genoeg en bleef nog steeds af en toe voorbij komen tot op de dag van vandaag.
De opvolger en het debuut ken ik dan ook niet en Black Gives Way to Blue trok ook totaal mijn aandacht niet. 'O, moeten die ook zo nodig weer' zal ongetwijfeld mijn mompelende reactie geweest zijn toen ik dit album in de toevoeglijst zag staan. En dat was het dan............

............ totdat ik dit nogal vaak in de updates voorbij zag komen. In eerste instantie trok het nog steeds niet echt mijn aandacht, maar eenmaal een keertje spiekend bij wat er nu gezegd werd viel het me op dat jullie, users die hierboven wat geschreven hebben, dat in de meeste gevallen behoorlijk lovend deden en ook de beoordelingen waren er naar.
Ach, waarom ook niet proberen dan was mijn volgende ongetwijfeld nog steeds mompelende reactie.
All Secrets Known klonk al snel uit de speakers en de twijfels sloegen toe. Heb ik dan toch te veel wijntjes op? Zit ik weer in 1992? Is het een droom? Dit is toch gewoon Layne Staley?
En de wake-up call liet natuurlijk niet lang op zich wachten want het sleepte na die opener lekker grungy door, alsof er geen 17 jaar tussen 1992 en 2009 zitten, maar toch wel degelijk met het volle besef dat het toch echt 2009 is en dat er in die tijd een hoop muziek mijn oren is binnengedrongen die weinig tot niets met grunge van doen hadden.
Misschien is het niet eerlijk om de sticker grunge er continue op te blijven plakken, maar zelfs als ik dat niet doe kom ik er toch niet helemaal onderuit dat het allemaal wat achterhaald klinkt. Ho, stop, wacht...... dat hoeft toch niet erg te zijn? Nee, en vervolgens bleven mijn gevoelens maar heen en weer slingeren. Was het nodig om deze band nieuw leven in te blazen nu de zanger al een tijd niet meer onder ons is, nu deze muziekstroming verre van hip is, nu....tja... je begrijpt het al; ik kwam er gewoon niet uit en dat is gek omdat je naar muziek moet luisteren en vervolgens concluderen of het goed is of niet. En dan is het opeens een stuk makkelijker geworden. Weg met de twijfels, lekker luisteren en concluderen dat dit gewoon een uitstekende rockplaat is. Want dat is het!

Hell Yeah. Wat een ijzersterke come back van de heren van Alice in Chains. Één van de platen waar ik reikhalzend naar heb uitgekeken en het heeft me gelukkig totaal niet teleurgesteld. In tegendeel zelfs!

Op alle fronten is het een rockplaat geworden, die je logischerwijs doet denken aan de hoogtij dagen van AiC. De sfeer die ze weten te creëren is heavy en intens en recht uit het hart. De samenzang tussen Cantrell en Duvall blijft fier overeind en beleefd zo en af toe magische momentjes.

Hoogtepunt is Private Hell, waar de laatste dagen van Staley de rode draad is. Sfeer, samenhang, emotie, zang, gitaar, de qlimax, alles klopt. Van de titeltrack weet ik niet wat ik er van moet denken, met oa dat piano deuntje van Elton John er tussen door. Tja.. Misschien valt het nog op zijn plaats.

Een hele mooie, maar bovenal bijzondere plaat.

Nu ik hem een paar weken in huis heb en meerdere malen heb beluisterd kan ik niet anders zeggen dan dat ik dit een geweldige plaat vind. De eerste vijf songs zijn stuk voor stuk super en ook de rest heeft een erg hoog niveau. Absoluut hoogtepunt vind ik Private Hell.

Puike plaat van een zeer levensvatbare band.

Ergens midden november 2009 ging ik met een paar maten nog eens naar onze geliefde kroeg na school, paar pintjes drinken en wat praten. Een donkere kroeg waar er meestal wel wat alternatieve muziek werd gespeeld. De eigenaar speelde altijd albums af en soms vroegen we gewoon een bepaald album aan, maar die dag vonden we het wel goed en hadden we nergens echt goesting in dus lieten we hem maar wat draaien. Opeens legde hij een ander album op. Het 1ste lied ging ons onopgemerkt voorbij maar toen Check my Brain langs kwam, moesten we allemaal weten welke groep het was en welk album dit was. We vonden het een geweldig lied en daarna stopte het niet met geweldige liedjes, we wisten niet wat we hoorden, wat een geweldige groep en niemand had er nog van gehoord.

De volgende dag ging ik het album kopen. Ik was nog altijd onder de indruk ook na een paar dagen non-stop draaien, maar nu genoeg gezeverd over naar het album en waarom het zo goed is.

Het album begint met de beste tekst iemand kan verzinnen als je na zo'n lange afwezigheid weer een album maakt met een nieuwe zanger en het zegt ook al iets over het album.

Hope,
A new beginning
Time,
Time to start living

Like just before we died

There's no going back
To the place
We started from

Het nummer zelf straalt direct terug de sfeer uit alsof Alice in Chains nooit weggeweest zijn en hun leven terug oppakken van net voor de dood van Layne Staley, wat voor velen als de dood van Alice in Chains gezien werd.
Daarna vliegen ze erin met 2 beuknummers: "Check My Brain" en "Last of My Kind" (willen ze iets aangeven met die lied?). Dan zorgen ze voor wat afwisseling rustige en wat hardere nummers. De rustige nummers zijn terug op het niveau van Rooster. Met Acid Bubble pakken ze het zelfs anders aan rustig lied op zich maar de refreinen knallen als nooit tevoren. De riffs zijn over het hele album weer geweldig , de samenzang is er niet op verminderd zelfs niet met de nieuwe zanger. In het laatste lied mag zowaar Elton John meezingen en dit pakt totaal niet verkeerd uit . De piano in dit lied geeft zelf een extra touch.

Dit vind ik het beste album wat de grunge ooit heeft voortgebracht en dit met een album 20 jaar na datum. Wat maakt dit album zo goed? Alle nummers zijn van heel hoog niveau en er is genoeg afwisseling tussen de rustige en de knallende nummers. Waar andere albums van dit genre meestal instorten omdat het teveel hetzelfde is blijft dit album over zijn hele lengte interessant.

Alice in Chains dood? Nee hoor springlevend en beter dan ooit !

4,5*

Gewoon een goed album en de band bewijst hier gewoon dat ze prima verder kunnen zonder Layne Staley. De band heeft geen muzikale kwaliteit ingeboet en ik vind eerlijk gezegd het nummer Your Decision één van de beste nummers die AIC heeft geproduceerd. Dat ze een nummer met Elton John hebben opgenomen vind ik opzienbarend en interesseerde mij, gewaagd omdat Sir Elton John niet bepaald in het straatje ligt van de gemiddelde AIC liefhebber. Hij zet er ook een behoorlijk accent op en naarmate het nummer vordert heb ik meer het idee dat AIC meer afgestemd is op John dan andersom, jammer en onnodig.

De andere zanger vind ik anderzijds toch vrij irritant aangezien hij meer leunt op de muzikale kwaliteiten van Jerry Cantrell. Dat maakt hem op een gegeven moment bijna een rudimentair orgaan in de band (hoewel ik er wel van uit ga dat hij wat kan) en ik heb dan ook niet het idee dat hij een meerwaarde is, of tenminste niet past in die rol die Staley prachtig kon vervullen. Maar de muzikale kwaliteiten van de bandleden drukt toch echt een stempel op het album in een positieve manier. Dit blijft een dijk van een plaat en alleen maar omdat Cantrell gewoon één van de grootste componisten van de laatste 20 jaar is. Complimenten 4*

Eerlijk gezegd heb ik na het gelijknamige album uit 1995 nooit meer echt naar Alice in chains geluisterd en dat blijkt achter af fout te zijn geweest.Black gives way to blue blijkt namelijk een erg goed album te zijn wat weinig onder doet voor hun beste,Dirt.Muzikaal klinkt het allemaal erg sterk en ook met de zang is weinig mis.Daarnaast heeft Cantrell met Check my brain,Acid bubble (prachtige tempowisselingen) en Last of my kind enkele wereldnummers afgeleverd waaruit ook zijn groei als songschrijver blijkt.Deze wederopstanding had ik niet meer verwacht en maakt me ook erg nieuwsgierig naar The Devil put dinosaurs here.

Dankzij de vinyl-reissue van Black Gives Way To Blue heb ik de laatste weken regelmatig tijd doorgebracht met deze plaat. Waar ik 'vroeger' vooral gecharmeerd was van het eerste deel van de plaat (Check My Brain is wat mij betreft een van de beste tracks die Cantrell ooit schreef), waardeel ik de tweede helft steeds beter. Vooral Lesson Learned, Take Her Out en Private Hell blijken sterker dan ik me meende te herinneren.

De vergelijking tussen Duvall en Staley is begrijpelijk en misschien had Staley op sommige nummer meer intensiteit kunnen brengen. Toch denk ik dat AIC met Staley nooit meer zo'n sterk album had gemaakt.