Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Ga maar eens wat live opnames van 2007, 2008 of 2009 bekijken. Duvall doet het uitstekend, kan alle toonhoogtes aan en weet de intensiteit goed over te brengen zonder als een Layne ripoff te klinken. Wat mij betreft had Duvall wat meer ruimte op het album mogen krijgen. Maar misschien is de overgang voor de fans zo iets minder schokkend.

Naar die opnames had ik dus inderdaad geluisterd en daar heb ik mijn mening dan ook op laten berusten. Begrijp me niet verkeerd, want zoals ik al aangaf doet Duvall het in mijn optiek verrassend goed op dit album. Een zeer goede zanger. Wat echter geen verzekering is dat hij een zanger van kaliber 'Layne Staley vlekkeloos kan evenaren, laat staan verbeteren.

Ga er maar aan staan.....
Een afschuwelijke rauwe-maar toch mooie,- vanuit de kleine teen gepassioneerde stem. Met af en toe een moment van rustige passie, waarin bijna liefdevol gezongen worden.

Nooit heb ik iemand met dit soort passie horen zingen. En juíst die Intensiteit mis ik bij Duvall.

Beter kan ik het je niet uitleggen.

Bij Staley hoor je de pijn van z'n varierende verslavingen in z'n stem en dat 'sierde' zijn stijl. Duvall moet daar zeer waarschijnlijk niets van hebben, dat kun je de man dan ook niet kwalijk nemen, maar wat mij betreft is het de perfecte opvolger. Klinkt als een klok voor mij op dit album: 'Welkom, Duvall!' wat mij betreft!!

Dat is hem niet kwalijk te nemen nee . (Al weet ik niet of Duvall een ontgroening heeft moeten doorstaan om in de band toegelaten te worden.)

Maar ff to the point,
Ik weet niet of je zo makkelijk kunt concluderen dat je zo'n stem krijgt door een combinatie van verslaving.

.....Als dat wel zo is, neem ik morgen ook maar eens een lijntje

zon stem krijg je ook niet van een verslaving, daar wordt je mee geboren

bekijk op joeptoep de video maar van AIC unplugged mtv

er zit een lijk op een stoel maar die stem klinkt nog als ene klok

iets later wassie dood

Inderdaad. Trouwens, die stem was ook al geweldig (misschien nog wel beter) in de beginjaren met Facelift. Zoek op Youtube maar eens de live-versie van Love, Hate Love in het zwart-wit.

prima plaat. wat mij betreft herleven oude tijden. gave samenzang, dreigende riffs en duister sfeertje. liefhebbers zouden ook eens de (weliswaar wat eentonige) solo cd van Cantrell kunnen proberen: Degradion Trip.

Zoals hierboven al een paar keer vermeld, wordt Staley op deze plaat minder gemist dan je zou verwachten. Toch kom ik niet verder dan 3,5* omdat ik de nummers voor AIC begrippen net iets teveel doorsnee vind. Ik mis de echte topnummers op deze plaat.

Ik vind Boggy Depot eerlijk gezegd veel beter dan Degradation Trip. Die zou ik eerder aanraden. Al ligt DT qua sfeer wel dichter bij deze AIC plaat.

Ik bedoel eigenlijk de bezieling in z'n stem. De man had natuurlijk een bagage van heb ik jou daar.

En ja, misschien pleeg ik hier wel heiligschennis, maar ik heb toch niet echt het idee dat ik 'm mis op deze plaat, hoe groots een zanger hij ook was. Ik vind dit in de basis klinken als een heel natuurlijke opvolger van self-titled. Ik kan het me heel goed voorstellen dat dit eruit had kunnen rollen in pakweg 1997, 1998 als Layne er nog steeds was (weliswaar met andere teksten) of iets dat er heel, heel dichtbij zit. En ik vind ook dat de band een meesterzet heeft gemaakt met Duvall, die Layne griezelig dicht benaderd.

Ik ben het met je eens Kaztor, DuVall is Layne niet. Maar ik heb ook zeker niet het idee dat Layne deze prachtige plaat veel beter had gemaakt.

Sommige mensen beweren, dat de plaat al te koop is. Nou vraag ik me af: Is dat echt waar? En waar zou ik hem dan kunnen aanschaffen? Want ik hoef helemaal geen gelekte versie te downloaden!

Groeten, Duco

Hij is al te koop hoor!

kheb um onofficieel origineel gewoon gepindakaast

dus ja hijs uit en nee das niet de gelekte versie

Ik zal me maar eens voorzichtig op het statement-pad begeven...

Beste come-back van tenminste de afgelopen 10 jaar!

Berichten verplaatst naar Alice in Chains

Ik heb net de eerste luisterbeurt achter de rug, het klinkt fantastisch!

Kwam 'm zojuist ook tegen in de platenzaak en heb 'm na even twijfelen (het kan immers alleen maar minder zijn) toch maar meegenomen. Dat blijkt dus allemaal heel erg mee te vallen, de eerste nummers klinken namelijk als een klok. Geen Staley, maar toch typisch AiC. Ben er voorlopig zeer tevreden mee.

Na een aantal keren geluisterd te hebben kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat dit gewoon een erg goed album is !!
Ben blij als fan dat het goed komt...

Heeft dit nou meer weg van Cantrell's solo-albums of kan ik hier ook nog een ouderwets donker AIC geluid verwachten? Ik ga maar eens op zoek, ben erg nieuwsgierig...

Cantrell's solo werk is volgens mij toch wel redelijk donker.
YouTube - Jerry Cantrell-My Song
YouTube - Jerry Cantrell - Cut You In

Maandag zou hij alvast in de winkels moeten liggen. Dat hoop ik alvast.

Ja maar ik vind het toch niet vergelijkbaar met een nummer als dit. En dan die stem van Layne die door merg en been gaat. Cantrell solo heeft me op enkele nummers na nooit zo geboeid.
Lijkt me ook zo'n raar idee om iemand anders in de rol van Staley te horen.

edit: inmiddels A Looking in View even geluisterd. Ik heb nogal gemengde gevoelens over het nabootsen van diezelfde tweestemmige sound maar dan zonder Staley. Op sommige stukken zou je denken dat hij het gewoon is, maar dan ineens weer mis ik die unieke klank. In de solo zangstukjes (ergens rond de 5:00) doet William DuVall me wat aan Chris Cornell denken.
DuVall zingt anders dan Staley. Die zong meer vanuit zijn tenen. Zal ook niet meevallen om in zo'n rol te stappen en door iedereen vergeleken te worden met een voor velen groot idool.

Dit is gewoon AIC. Echt zelfs mijn ouders(geen rock fans) herkenden dit als AIC van jaaaren terug.

Voor mij DÉ Topper van 2009! K ga ze zien in Antwerpen!:D:D:D:D

Een nieuwe alice in Chains lijkt me wel iets om naar uit te kijken. Hij is blijkbaar al gelekt?

Sean Kinney vergelijkt het gelekt worden van het album met "prison-rape".
YouTube - Tim Virgin interviews Alice in Chains at Hard Rock Cafe Chicago

Hij is al gewoon te koop.

Heb nu een aantal nummers gehoord en als de rest van hetzelfde niveau is dan is dit inderdaad een geweldig album. Snel maar eens helemaal draaien .

zul je geen spijt van krijgen

genoeg nieuw spul uitgekomen de laatste tijd maar desondanks wil deze de cd speler maar niet uit... een grote trip van 55 minuten

scherpe randjes van de jaren 90 zijn er wel enigszins af (klinkt allemaal wat gelikter) maar dat komt de kwaliteit van de songs en de plaat m.i. juist ten goede.