Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Machtig album en de zanger is een geweldige opvolger van Layne! Mensen die lopen te haten moeten hun bek houden en AIC gewoon lekker laten voor wat het is, de muziek liefhebber en AIC fan kan dit gewoon niet laten liggen!

Wow... ik schaam me om het te zeggen maar dit album is geweldig.. Ja ik mis Layne en dat zal altijd zo blijven maar verdomd dit is onmiskenbaar Alice In Chains en het klinkt fantastisch.

Heb hem ook gelijk gepreordered.

Een van de beste rock/metal albums in jaren.

Helemaal mee eens! Schamen is trouwens nergens voor nodig..
Dat ze volgens sommigen qua muziek in 1990 t/m 1994 zijn blijven hangen was voor mij al een reden om dit album te pre-orderen

Wat een vette cd zeg.. Ik heb hem nu een paar keer geluisterd en ik denk dat ik zometeen eens een bestellinkje ga plaatsen bij de platenboer..
Enne.. dat de muziek klinkt als begin jaren '90 hoeft niet negatief te zijn. Dit was voor mij misschien wel de belangrijkste muziekperiode, dus dit is voor mij een 'trip back on memory-Layne'

Gelijk maar tickets gekocht voor het concert op 19/11 in de 013..
Private Hell is voor mij trouwens nu al het nummer van het jaar.

Ook ik was van tevoren wat sceptisch, maar dit is een beresterk album. De nieuwe zanger is ook een waardige opvolger van Layne Staley. Het materiaal sluit naadloos aan bij eerder werk, voorzien van een superieure produktie. Zeer knap gedaan allemaal. Welkom terug, zou ik zeggen.

Ik heb op youtube een live-uitvoering van Black Gives Way to Blue gehoord en ik heb flink gejankt, dit album moet prachtig zijn.

wow, de herijzenis van Staley

blij dat men een zanger heeft gekozen met een zowat identiek stemgeluid

nu voort eerst op de oortjes, klinkt erg lekker

edit, nummer 2 en 3 vind ik toch meteen 3 x minder dan de openingstrack

Ik was totaal niet geinteresseerd in deze release, uiteraard vanwege het ontbreken van Staley, maar de berichtjes hier zorgen ervoor dat ik toch maar eens ga checken dan.

kheb het id dat het eerste nummer nog door staley gezongen wordt, ijzersterk nummer, weet iemand of dat ook zo is?

kheb ook het id dat staley van boven kritisch en sceptisch en enigszins verontwaardigd naar beneden kijkt terwijl er wordt gezongen:

oh...........a new beginning... (zonder mij? wtf?)

nummer 2 3 en 4 zijn van bedenkelijk niveau, nummer 5 doet het dan weer erg goed , typical AIC, nummer 6 zit ik niet op te wachten, nummer 7 weer lekker,nummer 8 weer vrij standaard, en toen had ik geen zin meer

beetje AIC moe, mbt alleen deze plaat dan

nee , dit is het niet, zeer wisselende plaat

naja, met een typische grunge sound moet je misschien anno 2009 ook niet meer aankomen

Eerste nummer wordt gezongen door Cantrell. Misschien haalde je die twee op de oude albums ook al door elkaar.

Dat is precies hoe ik het ook ervaar. 1993 is over, finito, finished!

Zo'n akelig sfeertje heeft dit album.

1, 5, 6 en 7 zijn voor mij de moeite waard. De rest is niet slecht, maar ook weinig verheffend. Ze lijken op de andere nummers veel te content te zijn, waardoor ze zich er te makkelijk van af maken.

Probeer de laatste 2 nrs eens te luisteren. Dat zijn m.i. de beste nummers van deze CD

Cantrell?

idd, nooit geweten dat cantrell ook eea zing, identiek die stem gelijk staley

laatste 2 nummers?

ga ik nu doen

edit, nee dankje, 2 saaie nummers

Nu voor het eerst aan het beluisteren.

Oh oh oh, wat klinkt dit weer HEERLIJK!!

De beste reunie uit recente tijden? Ik begin het haast te denken...

Joy, geef het wat meer tijd!

Dat gelaagde, smerige, zware gitaargeluid heb ik té lang moeten missen.

lastig om meer tijd te geven als het vanaf beurt 1 tegenvalt

het smerige is juist wat ik mis, enkele nummers springen eruit, meerendeel is te braaf

met allene een smerig gitaargeluid ben je e rniet

nummer 1 is iig wel een topper, maar de rest van de plaat haalt het daar niet bij

zou met de zang te maken kunnen hebben

Begin jaren '90 kocht ik de tweede cd van Alice in Chains (Dirt) naar aanleiding van de track Would? die stond op de filmsoundtrack behorende bij Singles.
Grunge was wat de klok sloeg en ik hield er wel van, en dan, eerlijk is eerlijk, voornamelijk van de grote namen die er ook echt toe deden in het genre.
Alice in Chains was er daar zeer zeker eentje van. Toch bleef het altijd bij dat ene album wat ik indertijd stuk gedraaid heb. De geschiedenis daarna wees uit dat het been there done that was. Dirt was genoeg en bleef nog steeds af en toe voorbij komen tot op de dag van vandaag.
De opvolger en het debuut ken ik dan ook niet en Black Gives Way to Blue trok ook totaal mijn aandacht niet. 'O, moeten die ook zo nodig weer' zal ongetwijfeld mijn mompelende reactie geweest zijn toen ik dit album in de toevoeglijst zag staan. En dat was het dan............

............ totdat ik dit nogal vaak in de updates voorbij zag komen. In eerste instantie trok het nog steeds niet echt mijn aandacht, maar eenmaal een keertje spiekend bij wat er nu gezegd werd viel het me op dat jullie, users die hierboven wat geschreven hebben, dat in de meeste gevallen behoorlijk lovend deden en ook de beoordelingen waren er naar.
Ach, waarom ook niet proberen dan was mijn volgende ongetwijfeld nog steeds mompelende reactie.
All Secrets Known klonk al snel uit de speakers en de twijfels sloegen toe. Heb ik dan toch te veel wijntjes op? Zit ik weer in 1992? Is het een droom? Dit is toch gewoon Layne Staley?
En de wake-up call liet natuurlijk niet lang op zich wachten want het sleepte na die opener lekker grungy door, alsof er geen 17 jaar tussen 1992 en 2009 zitten, maar toch wel degelijk met het volle besef dat het toch echt 2009 is en dat er in die tijd een hoop muziek mijn oren is binnengedrongen die weinig tot niets met grunge van doen hadden.
Misschien is het niet eerlijk om de sticker grunge er continue op te blijven plakken, maar zelfs als ik dat niet doe kom ik er toch niet helemaal onderuit dat het allemaal wat achterhaald klinkt. Ho, stop, wacht...... dat hoeft toch niet erg te zijn? Nee, en vervolgens bleven mijn gevoelens maar heen en weer slingeren. Was het nodig om deze band nieuw leven in te blazen nu de zanger al een tijd niet meer onder ons is, nu deze muziekstroming verre van hip is, nu....tja... je begrijpt het al; ik kwam er gewoon niet uit en dat is gek omdat je naar muziek moet luisteren en vervolgens concluderen of het goed is of niet. En dan is het opeens een stuk makkelijker geworden. Weg met de twijfels, lekker luisteren en concluderen dat dit gewoon een uitstekende rockplaat is. Want dat is het!

'Te braaf', zo zou ik het niet willen omschrijven, maar het klinkt hoopvol. Dat hebben de bandleden in inreviews ook al aangegeven, dat ze gewoon weer lekker samen wilden spelen zonder een kruis te hoeven meedragen. Misschien is het junkieleed verdwenen, maar AIC's muziek is sterk genoeg om op zichzelf te staan, wat mij betreft.

ok, band heeft nogal een geschiedenis, en twijfel over verdergaan, met alle angsten van dien (lukt het nog wel, want een frontman als staley, daar droomt iedere zichzelf respecterende rockband van, en zeg nu zelf, AIC is zonder staley stukken minder interessant) is zeker te begrijpen

vanuit de gedachte, kijken of we het nog kunnen en er plezier in hebben , zou dit iig een goeie stap in de richting kunnen zijn

dat betekend dat men blijkbaar ervanuitgaat dat er nog ene plaat komt, en de fans idem

in dat opzicht, handjeklap voor zoveel lef

want dat is natuurlijk wel waar,zoveel jaar na de hoogtij van de grunge met een grungeplaat als deze komen is gedurfd

en nu zoals Aero zegt, dat hele grunge-etiket achterwege laten en dan blijft er een plaat over die veel beter kan, maar niet slecht is

iig voel ik bij enkele nummers wel waarom AIC toendertijd zo ontzettend vet klonk, en me zo raakte, er bloeit weer wat op

k heb kaarten gekocht voor AiC in antwerpen!:D ik kane cht niet wachten op deze cd

Er staan wel wat zagende, dreinende nummers tussen de absolute juwelen. Maar als ik heel eerlijk ben was dat op Dirt ook wel een beetje zo alleen was ik toen helemaal into grunge en luisterde ik daar wat overheen denk ik. Nu niet meer en misschien verklaart dat ook het feit dat ik nu een halfje lager zit dan bij Dirt. Maar die sterke nummers op dit album doen me anno 2009 nog best wel wat moet ik zeggen: heel erg fijn!
Daarbij vind ik het knap dat er geen irritatie ontstaat over de nieuwe zanger en laten we eerlijk zijn: dat is bijna altijd het geval bij favoriete bandjes die opeens een andere frontman hebben.

Ben bezig met de eerste luisterbeurt, en het klinkt goed! Ik was een beetje bang voor de zang, vaak gaat het niet goed als bands met een duidelijk aanwezige zanger deze gaan vervangen, en op dirt was Layne Staley toch wel een belangrijke factor. Maar eerlijk gezegd mis ik hem niet.

Verder klinkt de muziek erg als het in de jaren 90 deed... Geeft niet: klonk toen goed, klinkt nu nog goed.

wooww.. Acid bubble is mooi , hetzelfde geld voor All Secrets known.

Album helemaal afgeluisterd en ben dolenthousiast. Dat dit inderdaad jaren 90 klinkt ontken ik niet maar ik vind dit dan positief, het is een fris geluid in de mainstreammuziek die nu gedraaid wordt (en naar mijn inzien was de mainstream begin jaren 90, grunge, toch interessanter dan nu).
Zeer gewaagd om onder dezelfde naam na zoveel jaren een nieuw album uit te brengen zonder hun oude frontman. Met dit in het achterhoofd maakt het dit album nog boeiender. Zonder het album te luisteren zou je al kunnen besloten hebben dat het niet echt iets kon geweest zijn. Maar het tegendeel is waar. Sterke, emotionele songs met goed geluid en prachige samenzang. Moet niets onderdoen voor de old school AIC. 4,5*

meyer, helemaal mee eens. Niets aan toe te voegen. Sterke tracks die naadloos aansluiten bij het vorige werk. Wat mij betreft één van de albums van het jaar. Nu alleen nog kopen, dan is het feest helemaal compleet!
4,5*

Deze gaat er zeker weten komen! Als het moet een speciale editie!!

LIEFST een speciale editie!

Zeker niet het beste album van Alic in Chains ze maar toch vegen nog steeds de vloer aan met de meeste gitaarbandjes van tegenwoordig.
De beste nummers vindt ik Check My Brain en Lesson Learned.

Wat ongelofelijk slim dat Jerry de Leadzang op zich heeft genomen bij het overgrootte deel van de nummers. Blijkbaar hebben de mannen van AIC de commentaren op DuVall goed meegekregen. Dat was namelijk bijna alleen maar donder en bliksem op het adres van de beste man (wat wel terecht was overigens!!). Die geweldige rauwe en gebalanceerde vocals van Layne werden onteerd door Duvall's covers in de 'nieuwe' Alice in Chains.

Het is alsof je een gepolijst koekje eet bij je grootmoeder, terwijl je vroeger een lompe, versgebakken stroopwafel kreeg.

Die sublieme zangverdeling heeft er toch wel voor gezorgd dat deze plaat die ontastbare AIC sound weet aan te tikken. Jerry heeft z'n zang zelfs nog meer weten bij te spijkeren! Duvall doet het overigens erg goed in deze rolverdeling, helemaal niets op aan te merken.

De knallers van de cd vind ik 'Lessons Learned, 'Check my Brain' en het prachtige 'Black Gives Way to Blue'. (Die laatste doet mij sterk denken aan 'Stay Away'.)

Helaas kan ik het niet laten om te fantaseren, over de klasse die dit album zou hebben gehad als Layne Staley de gelederen had versterkt. Schreeuwend, over de enorme power van de instrumentals van elk nummer op dit album! Dan had dit album waarschijnlijk de volle punten gekregen. ....Maar genoeg over dit fictieve gezever, want dit album is gewoon ijzersterk.


Een zeer verrassende terugkomst!