Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Hell Yeah. Wat een ijzersterke come back van de heren van Alice in Chains. Één van de platen waar ik reikhalzend naar heb uitgekeken en het heeft me gelukkig totaal niet teleurgesteld. In tegendeel zelfs!

Op alle fronten is het een rockplaat geworden, die je logischerwijs doet denken aan de hoogtij dagen van AiC. De sfeer die ze weten te creëren is heavy en intens en recht uit het hart. De samenzang tussen Cantrell en Duvall blijft fier overeind en beleefd zo en af toe magische momentjes.

Hoogtepunt is Private Hell, waar de laatste dagen van Staley de rode draad is. Sfeer, samenhang, emotie, zang, gitaar, de qlimax, alles klopt. Van de titeltrack weet ik niet wat ik er van moet denken, met oa dat piano deuntje van Elton John er tussen door. Tja.. Misschien valt het nog op zijn plaats.

Een hele mooie, maar bovenal bijzondere plaat.

Amen! Kon het niet beter verwoorden..

Dat vind ik eigenlijk twee ontzettend sterke nummers. Van die kwaliteit hoor ik ze nog niet op dit album. En laten we eerlijk zijn, Cantrell solo is ook heel erg AIC.

Klopt 100%

Nee, niet mee eens. Toegegeven, het zijn sterke nummers. Maar op dit album staan minstens, zo niet betere, songs. Hierbij noem het eerder door mij genoemde Private Hell, Check My Brain en All Secrets Known. Deze doen er zeer zeker niet voor onder.

In je stelling dat Centrell erg AiC kan ik alleen maar beamen.

Hmm, All Secrets is goed. Private Hell moet ik nog wat vaker horen, maar is wel wat eentonig. Check My Brain heeft een aardige riff maar is wat mij betreft verder te poppy met z'n overheersende refrein.

Ik denk dat het vooral aan de sound ligt voor me. Boggy Depot is nog meer in de stijl van Tripod, met een redelijk organisch geluid, niet al te dikke distortion en een nadruk op mooi bluesy gitaarwerk. Op dit album zijn de gitaarmuren van Dirt weer terug, maar zonder de rauwheid, scherpe wendingen of naargeestigheid van Dirt. Echt lekker doortrappen doet het ook nergens. Het is ontzettend gelikt geproduceerd en er is weinig variatie binnen veel van de nummers. De harmonieuze (of eigenlijk juist onharmonieuze) samenzang is weer terug maar moet te vaak de songs dragen waardoor te weinig moeite wordt gedaan om de muziek er omheen echt de moeite waard te maken.

Het is zeker niet slecht en de uitschieters zijn zeker de moeite waard. All Secrets Known, A Looking in View, When the Sun Rose Again en Acid Bubble zijn erg sterk. Maar voor een "ijzersterke comeback" liggen mijn eisen wel iets hoger dan 4 toppers op een totaal van 11 nummers.

Kijk Chris Cornell, zo moet dat nou.

Mooi dat je dit aanhaalt. De heren hebben zelf aangegeven zich eindelijk weer bevrijd te voelen en weer muziek maken te kunnen maken zonder de erfenis van Layne met zich mee te dragen. Het klinkt daardoor inderdaad wat 'luchtig' , wat ook terug komt in de lyrics van All Secrets Known:, de allereerste woorden van het album:

Hope, a new beginning
Time, time to start living
Just like just before we died

There's no going back to the place we started from.

En wat betreft onharmonieuze samenzang? Dan moet ik mijn oren nog eens uitspuiten. Een meesterzet om Duvall er bij te halen.

Dat van de samenzang was niet negatief bedoelt. Ik had het juist over het verschijnsel dat de samenzang van Alice in Chains nogal uniek is en dat het voor veel nieuwe luisteraars vals klinkt. Het is namelijk niet simpel weg een octaafje hoger en lager. De verhoudingen liggen iets anders, maar het klopt wel. En Duvall doet het inderdaad prima, hij had zelfs wel wat meer de ruimte mogen krijgen van mij. Zijn stembereik is vergelijkbaar met die van Layne, terwijl zijn stemgeluid wel heel eigen is. Duvall is een uitstekende zanger.
Trouwens wel apart, ik heb net m'n stukje geschreven en nu begin ik toch langzaam bij te draaien over het album.

Het stemgeluid is wel heel erg à la Layne.

En dat terwijl die nieuwe zanger volgens mij zelf best een aardig eigen stemgeluid heeft. Heb ze een paar jaar geleden live gezien(weet niet meer waar) en hij zong best aardig.

Ik vind het in vergelijking met eerdere AIC albums wel iets minder toegankelijk. Wil niet zeggen minder goed. Nog een paar keer beluisteren....

alice in chains was dè band voor mij toen ik een jaar of 16 was.
die muziek was toen,mede door de emotionele bagage die het droeg, enorm waardevol voor me. dat is eigenlijk altijd behouden gebleven hoewel ik het nog weinig draai .
ik hoorde vandaag toevallig voor t eerst een nr van dit nieuwe album, 'private hell'. [ik heb de rest nòg niet geluisterd]

dat was best heftig.

èèn gevoel kwam als eerste boven - afgezien van dat het zeker een geweldig nummer is,ja,dat zeker ,maar vooral...morbide. het klinkt alsof je naar staley luisterd. dat vindt ik toch best morbide ergens..

bv: ac /dc flikte het ook met een nieuwe zanger maar die bracht ook een beetje eigen stijl.dit is akelig dichtbij de originele zangpartij.

alice in chains is natuurlijk zeker Jerry Cantrell,dus dat die door gaat met dezelfde band naam..maar eigenlijk was deze band vooral een boeiend iets wegens de gekwelde zanger .een zanger die de teksten een loodzware lading gaf.dat was alice in chains.
emotie en verdriet.die zanger was die emotie,was dat verdriet.
die zanger.

en die is er nou eenmaal niet meer.

vraag me ook af wat er door de band leden gaat als ze dit òf oude nr`s live spelen.

Ik vind Duvall zijn stem eigenlijk helemaal niet zo ontzettend veel op Staley lijken. Hij heeft het stembereik en de intensiteit die vereist zijn, maar ik kan ze gemakkelijk uit elkaar houden hoor. Snap die verhalen van "het is net of je naar Staley luistert" ook niet echt. Dit is gewoon AiC Mk II. Nieuwe band, nieuwe periode, nieuw gevoel. Het openingsnummer zegt het zelfs heel letterlijk.

Dit wordt volgens mij met name geschreven door mensen die niet zo goed doorhadden dat Jerry Cantrell in het "oude" AIC al hele grote stukken zang voor zijn rekening nam.

Duvall is op dit album inderdaad wat anoniemer aanwezig, zal op een volgende plaat wel anders worden. Ik geef het zeker een kans, hij heeft een erg goede stem. Neemt uiteraard niet weg dat het geen Layne Staley is. En maar goed ook, daar was er maar een van....

dat had ik al door hoor

die nieuwe gast mist dat staley klank, dat zeur/tril in zijn stem.maar toen ik gisteren voor het eerst dat ene nummer opzette,klonk het in ieder geval niet alsof je de originele zanger miste.
als je de plaat (vandaag gedaan) in zijn geheel luisterd merk je wel overduidelijk het verschil . toch vindt ik dat hij hem knap benaderd.

Wisten jullie dat er nog Staley Recordings zijn die dateren uit 1999, samen met de band Class of '99 voor de film: The Faculty

Het zijn 2 covers, Another Brick in the Wall part 1 en 2

Layne's stem klinkt daar echt heel erg dood..

groeiplaatje

in den beginnen vond ik het matig op enkele nummers na, nu draai ik hem minstens 1 keer per dag

Dat klinkt inderdaad niet echt bijzonder! Een vrij ééntonig kunstje wat je daar te horen krijgt. Hij had toen waarschijnlijk nog niet door hoe hoog zijn bereik lag......

Ik kan de liefhebbers trouwens wel aanraden om een keer het album van Mad Season te luisteren. Daar staan een aantal ijzersterke songs op.

Nóg niet door? Volgen mij vergis je je een beetje. Staley was er in 1999 lichamelijk érg slecht aan toe en het lijkt me begrijpelijk dat je zoiets terug hoort in zijn bereik. De hoge uithalen kwamen altijd vanuit zijn tenen en als je lichamelijk zwak bent ga je het daar als eerste merken.

Vette plaat met ook een goeie productie. Een van de betere AiC .

toch weer een puntje minder

ik vind de zang storend, tenminste als dat niet door cantrell wordt gezongen

Ander is het niet storend? Cantrell is op dit album qua zang ontzettend dominant aanwezig. Zelfs in de samenzang is overheerst zijn stem nogal.

Prima plaat van Alice in Chains.

Had weinig van ze verwacht nu Layne weg was. ik had hem niet gelijk van het web geplukt toen hij gelekt was, wist de release datum niet uit mijn hoofd eigenlijk ging het totaal aan mij voorbij. Dit alles veranderde toen een vriend een paar nummers liet horen daarne ben ik toch maar gaan luisteren.

Ik vind het knap dat de heren toch nog een typische Alice in Chains plaat hebben neergezet zonder het Alice in Chains sleutelfiguur.

Eerst bleef het alleen bij de nummers Check My Brain, Acid Bubble en Private Hell. Maar naarmate de plaat vorderde ben ik de rest ook beter gaan vinden.

Op naar de volgende!..

Ik ben toch niet volledig akkoord met de titel sleutelfiguur voor Staley.

Hij was 100% uniek en je herkende hem uit duizend en gaf dan ook een unieke kleur aan AIC.

Maar Cantrell is evengoed of misschien nog net ietsje meer een sleutelfiguur in de band.
Dit album bewijst dit.

idd, cantrells stem kan ik prima hebben

Ben de plaat nu aan het luisteren en moet zeggen dat het me hartstikke meevalt. Oude tijden herleven in een nieuw jasje. De stem heeft inderdaad veel weg van Layne. Maar Layne is niet meer dus we doen het met Duvall doen die overigens een prima zanger is. Vooral met de harmoniepartijen lijkt het af en toe behoorlijk op de oude AIC en weten ze dezelfde sfeer als vroeger te laten herleven.

Het enige wat ik nu mis is die uithalen van Layne die door merg en been gaan .

In ieder geval ik heb jaren stiekem gehoopt op een nieuw album van AIC en ben hier behoorlijk verrast door, op een positieve manier.
2009 is een mooi jaar van een aantal bands uit de jaren 90. Hopelijk gooit Faith No More er ook nog een cd uit volgend jaar

Ik schrik wel even dat het laatste album alweer 14 jaar geleden is. Ik begin oud te worden.

In ieder geval een verrassend goede comeback en ondanks dat Layne er niet meer bij is, onmiskenbaar AIC.

Begin met 3,5 ster, maar kan nog groeien.

wat een vreemde luisterervaring.

als alleenstaande plaat vind ik dit wel goed, maar niet geweldig want daarvoor is het te gewoon, te oppervlakkig. een aangename plaat om te beluisteren en herbeluisteren, een makkelijke plaat ook om te beluisteren.

en daar knelt het schoentje een beetje, want dit is toch 'Alice in Chains', en dat was in mijn boekje altijd diepgravende scheurende grunge, echt muziek waar je moest voor neerzitten en in opgaan, wat dus hier niet meer het geval is.

dus een beetje een dubbel gevoel, want het album is wel goed, maar het is geen Alice in Chains.

Het is alsof Dave Grohl al zijn Foo Fighters platen zou uitgebracht hebben onder de Nirvana-vlag, dat zou ook een heel andere ervaring geworden zijn denk ik.

vreemde luisterervaring, echt vreemd. Best niet teveel over nadenken en gewoon luisteren

Ja, een betere.

Ik hoor hier trouwens zeker die typerende, drukkende AIC-sound in terug.

AIC is altijd metal geweest voor mij.
Ik dacht dat grunge zoiets als Pearl Jam en Nirvana was.