Jay-Z - The Blueprint 3 (2009)

Wat komt Kanye weer ontzettend slecht op Hate. De eerste twee zinnetje van zijn tweede verse doen even hoop glooien, maar die hoop boort hij vakkundig de grond in met daaropvolgend tenenkrommend gerijm. Reminder klinkt wel weer lekker. Vind de productie gemiddeld genomen sowieso best aardig. Hoewel geen enkele echt de (althans: mijn) voetjes van de vloer zal krijgen. Word 2,5 of 3.

die death of autotune is niet eens geproduceerd hij is gewoon puur gejat het klinkt precies hetzelfde als de echte track.
Beetje zwak, enige nummer wat ik nog wel kan waarderen is run this town alhoewel jay z nergens echt meer te herkenen is, en kayne west altijd al slecht vind gevonden.

Kanye schrijft niet ze eigen tekst.

Weet ik. Althans: ik wist dat hij lang niet al zijn teksten zelf schrijft, van deze specifieke teksten wist ik het niet. Maar met 'gerijm' bedoel ik ook de manier waarop. Zowel delivery als de daadwerkelijke rijms zijn van erbarmelijk niveau. Maw: hij rapt kut.

Whut? Kanye komt keihard op Run This Town, als je dat niet hoort ben je echt een hater

Iets goed vinden (groupie-gedrag) / hater zijn; geen tussenweg?

alphaville sample bedoelde ik natuurlijk..

In het begin als kayne net begint te rappen flowt hij chill over de beat heen dat klopt, maar als die beat weer op normale toeren draait hoor je hem telkens woorden verzinnen zoals One Thing, G String,Hunting,Beasting.
De hele tijd '' flowt '' hij op het einde zo met een irri stem.
Heb kayne ook nooit echt origineel gevonden kwa beats of stem.
Misschien ben ik een hater maar op dit album is hij ook niks vergeleken met zijn eerste album.

Het is interessant om The Blueprint 3 en Only Built 4 Cuban Linx 2 te vergelijken, aangezien de twee albums ondanks hun vele parallellen lijnrecht tegenover elkaar geplaatst kunnen worden. Te beginnen met de overeenkomsten: allebei zijn het opvolgers van wereldberoemde platen, met in beide gevallen een alom gerespecteerde MC van in de veertig aan het roer, en bovendien verschijnen ze (aangezien Jay-Z de releasedatum heeft vervroegd) op dezelfde dag: vandaag. Het grote verschil tussen de twee? De intentie. Waar Raekwon op zijn album vooral de oude dagen probeert te laten herleven met donkere raps en dito beats, bedient Jay-Z zich op zijn elfde album van een nieuwe sound. Dit gegeven op zich is noemenswaardig, en doet de houding die Jay-Z aanneemt ook eer aan: als we zijn oude sound willen, moeten we zijn oude albums maar luisteren.

Vooral productioneel is The Blueprint 3 anders dan eerder Jay-Z-werk, en laten het nou net de overwegend futuristische en in synthesizers ondergedompelde beats zijn waarmee de plank behoorlijk wordt misgeslagen. Zo bakt Timbaland er wel heel weinig van met zijn drie instrumentaties: het lijkt alsof de producer zijn beste materiaal voor zijn aankomende Shock Value-album heeft willen bewaren, want waar de samenwerking tussen Timba en Jay voorheen enkele klassiekers heeft afgeleverd (denk aan Big Pimpin’ en Dirt off Your Shoulder), zullen zowel het in elk opzicht irrelevante Reminder als het sfeerloze duet met de nu al schromelijk overschatte Drake snel vergeten worden. Het overdreven minimalistische Venus Vs. Mars is weliswaar iets beter, maar kan eveneens geen potten breken. The Neptunes deelt in de malaise op het identiteitsloze So Ambitious (met Pharrel), dat misschien beter zou klinken als je als luisteraar niet continu in je achterhoofd zou hebben hoeveel beter het kan.

Dat is sowieso een flink probleem van The Blueprint 3: je bent je er als luisteraar alsmaar van bewust wat Jay-Z in het verleden allemaal heeft gepresteerd en daarom stelt hij zo teleur. Want een paar gedrochten - naast Reminder zijn ook de samenwerkingen met Young Jeezy en vooral Swizz Beats ronduit verschrikkelijk - uitgezonderd heeft The Blueprint 3 namelijk niet te kampen met een groot kwaliteitsgebrek. Kanye West, die het gros van de beats voor zijn rekening neemt, doet het helemaal niet gek (evenals producer No I.D. trouwens) en ook Jay-Z staat over het algemeen dapper zijn mannetje. Hij blijft een MC die een heerlijke rust in zijn stem weet te laten doorklinken zonder ongeïnteresseerd over te komen, en zijn status biedt genoeg aanleiding voor aardige quotables, zoals in opener What We Talkin’ About al direct gebeurt: “The conversation has changed, let’s yap about that//I don’t rap no more, I run the map.” De heerlijke zelfverheerlijking en het ondertussen overbrengen van enkele verhaaltjes is Jay-Z nog niet verleerd, al moet hij misschien iets minder vaak prat gaan op hoeveel succesalbums er al op zijn naam staan.

Automatisch levert dit enkele goede nummers op. Het nu al legendarische D.O.A. (Death of Auto-Tune) is een track om niet te vergeten, en ook nummers als het opgewekte Empire State of the Mind (met Alicia Keys) en Already Home, met een alleraardigst refrein van Kid Cudi en een gedreven Jay aan het woord, mogen er best zijn. Het zijn alleen uitschieters tussen verder bij vlagen ronduit slecht werk, want er is op The Blueprint 3 geen seconde sprake van een coherent geheel, zowel qua sound als qua kwaliteit. Na een sterk nummer volgt er haast direct weer een misser - vergeten in dit rijtje: Hate, de belabberde samenwerking met Kanye West - en zo blijft The Blueprint 3 een rare ervaring. Kwaliteit is er wel, maar een gebrek eraan evenzeer, en als geheel voegt het daardoor maar amper iets toe aan Jay-Z’s oeuvre.

Het is knap dat Jay wel de regisseur blijft tussen al het beatgeweld, en niet te vergeten alle gastrappers en -zangers (want dat is nog een verandering ten opzichte van eerder Jay-werk: de grote hoeveelheid gezongen refreintjes). Het toneelstuk dat hij regisseert is alleen op zichzelf niet bijster interessant. Het als daadwerkelijk slecht bestempelen gaat allicht wat ver, maar goed wordt The Blueprint 3 als geheel ook zelden. Een vergelijking met Kingdom Come, Jay-Z’s minste plaat tot nu toe, dringt zich automatisch op. En niet onterecht, want er kleeft misschien wel een voordeel aan dit album, namelijk dat we een Jay-Z horen die we nog niet kennen, maar evenzeer een nadeel: we horen ook een Jay-Z die niet veel van ons willen kennen.

Bron

Als 'ie er 2 jaar geleden mee kwam mischien ja. Nu slaat het als Kanye West op een kwarktaart.

Jay-Z heeft wel vaker laten zien dat hij na een paar zwakke platen weer ijzersterk terug kwam dus wie weet? Zo ver ik weet moet hij nog 4 albums afleveren.

Het is gewoon een gigantische fail, op Off That (?) en Reminder hoor je autotune, en op Hate ook.

En op On to the Next One .

Vage Jay-z Al is DOA wel een harde track!

Toch blijf ik DOA een meesterwerk vinden. Jammer dat dit album niet geworden is wat ik verwacht had, helemaal na het horen van DOA.

Is het een foutje dat Hate op de definitieve versie van het album terecht is gekomen? Het klinkt als een slechte freestyle op een wacke beat.

In dat geval is Hate niet het enige foutje.

De rest is gewoon wack (een uitzondering daargelaten) maar Hate is echt diep triest

vind dit een redelijk sterk album,, heb hem wel eens betere albums horen droppen,, maar ben niet ontevreden met het resultaat,,
vind D.O.A de sterkste track op et album

Dus wat herhalende grootspraak over hoe machtig meneer wel niet is met zijn raps, beetje claimen hoe hood je nog bent om de 'street credibility' op peil te houden, er nog wat mislukte orgasme sessies bij doen en je hebt tegenwoordig een meesterwerk? Tsjah, dan slaagt D.O.A. inderdaad met vlag en wimpel!

Iedereen hier haat autotune, dus daarom is het zo populair. Gewoon door de titel.

gigantische fail? zeker omdat je fan van de game bent of niet knul

Het is toch gewoon waar?

En over de 'beef' tussen Jay-Z en The Game: ik vind het zwak van The Game...
Anders had ik wel een haat-stem aan dit album gegeven, als ik Jay-Z haatte. Nietwaar?

Neen, ik waardeer Jigga gewoon hoor.

Hij rapt op D.O.A. alleen over dat die geen autotune gebruikt... hijzelf.

Dan kan die het andere nog wel laten gebruiken?

Ja, maar toch niet op z'n eigen album?

Maar je hebt wel een punt.

Zó waar..

Uhh, maar niet op zijn eigen album? Kom op, hoe erg kun je jezelf tegenspreken?

Ik ga toch nog een 0,5je omhoog. Vind deze cd lekkerder dan American Ganster. 8 Nummers op deze cd vind ik gewoon tof. De andere nummers vind ik een stuk minder.. Maar dat heb ik vaak op rap cd's.

Ik verhoog em naar 3*. Ik vind er teveel leuke nummertjes op staan om een onvoldoende te geven. Maar eigenlijk staan er ook te slechte momenten op (Kanye op Hate, Young Jeezy en Jay-Z's te ver gaande teksten op Reminder) voor een voldoende. Tsja, wat doe je dan: dan laat je de meter als positief mens zijnde, naar boven uitslaan. Een drietje dus.
Vind On to the Next One erg lekker. En Thank You ook!

Weet iemand in welk ander nummer de sample uit Run This Town ook gebruikt wordt? Dat deuntje komt me zooo bekend voor maar ik kan er maar niet op komen...

M'n eerste ingeving zegt in ieder geval op t album Reanimation van Linkin Park...