Pere Ubu - New Picnic Time (1979)

Een welhaast perfect experimenteel album dat als zodanig een volstrekt uniek geluid heeft. Maar omdat we toch moeten vergelijken: Pere Ubu is de ware erfgenaam van Captain Beefheart en de nieuwe Pink Floyd. Maar misschien kan men Pere Ubu nog beter vergelijken met de Deutsche Welle uit diezelfde tijd die soms ook succesvol kunst wist te maken van pop/rock zoals bij Einstürzende Neubauten - Kollaps (1981) - MusicMeter.nl en Palais Schaumburg - Palais Schaumburg (1981) - MusicMeter.nl.

Pere Ubu - The Modern Dance (1978) - MusicMeter.nl is ook een geweldig avantgardistisch album dat echter nog duidelijk geworteld is in de punk en rock: op New Picnic Time is de rock vrijwel geheel verdwenen en komen we in een geheel nieuw territorium, niet in de laatste plaats door de even bizarre als effectieve vocale capriolen van David Thomas die op allerlei manieren zijn stem gebruikt behalve op de in de pop/rock bekende manieren. De muziek is echter niet alleen maar bizar en experimenteel: het swingt ook enorm door met name een krachtig swingende basgitaar (zoals The Modern Dance ondanks alle experimenten stevig blijft rocken). Geest en lichaam worden zo constant geprikkeld.

In de reis door new wave van 1979 kom ik van de activistische muziek van de Tom Robinson Band bij de vreemde eend in de bijt: Pere Ubu. Hun eerste uit 1978 was vrij avant-gardistisch, de tweede uit datzelfde jaar vond ik verrassend wat conservatiever. Met New Picnic Time rekte vadertje Ubu de grenzen echter op én stopt daarin de nodige humor.
Die klinkt meteen in opener The Fabulous Sequel, waarin frontman David Thomas ons met zijn hoge fladderstem enthousiast toezingt "It's me again! Hey, it's me again!". Meer pret in 49 Guitars and One Girl met de woorden "It was the sound he heard. It was a very funny feel. (...) Bubbles, bubbles of air".
In A Small Dark Cloud ontbreekt een muziekmaat en ontstaat een geluidscollage. Hierboven beschreven sommigen het als muziek bij een horrorfilm; ik denk eerder aan muziek in een centrum voor moderne kunsten. Niet griezelig, maar buiten de kaders van een ritme, al klinkt wel degelijk percussie.
Small Was Fast is dan iets toegankelijker, waar bij de pseudo-native American zang met "ha-wa-wa-wa" in grappig contrast staat met Thomas' kopstem. De volgende stap in atonaal landschap is All the Dogs are Barking. Ja, nu snap ik waarom aan horrorfilms wordt gedacht! Je zou het inderdaad als griezelig kunnen ervaren, voor mijn ogen zie ik echter witte muren in een steriel museum.

Een zelfde variatie tussen de vrolijk geflipte composities en soundscapes volgt op de tweede plaatkant, met als grootste verrassingen het hoorspel The Voice of the Sand, dat 87 seconden duurt, is gebaseerd op een gedicht van de Amerikaan Vachel Lindsay (1879 - 1931) en klinkt als een oorlog die op een strand wordt gevoerd, gevolgd door de titel Jehovah's Kingdom Come! dat op de heruitgave uit 1989 is hertiteld tot Hand a Face a Feeling en vanaf 1999 als Kingdom Come werd vermeld.

Luistert dit album makkelijk? Neen. Maar dat was ook nooit de bedoeling. Met de soundscapes heb ik niet veel, laat onverlet dat dit een lekker eigenwijs album is, slechts geschikt voor een klein publiek. Waar ik dus niet bij hoor...

Mijn reis door new wave vervolgt met het debuut van The Fall.