The Moody Blues - In Search of the Lost Chord (1968)

Moody Blues kende ik van de singles als kind en jonge tiener. In de jaren 80 kopieerde ik de meeste LPs van een vriendin, maar bekoren deed het nooit echt. De originele cassette van 'Long Distance Voyager' was eigenlijk mijn favoriet, de cd van 'Days Of Future Passed' een verplichting, maar geen echte favoriet.

4 januari 2018, Ray Thomas sterft op 76 jarige leeftijd en daardoor ga ik eens wat luisteren. Dit album is niets anders dan een revelatie, merk ik. Het zit zo goed in elkaar, de lagen prachtig aangebracht, de zang fantastisch (en soms gewaagd daar in de achtergrond), de uitwerking heel goed gedaan.

'Ride My See-Saw' kende ik uit mijn vroege jeugd van de radio en heb het nummer daarna nog vaak gehoord. Volgens mij op een cd compilatie van de band die ik ooit heb aangeschaft. Een van de twee John Lodge rockers van de band.

Tot op heden had ik altijd het idee dat de band draaide om de twee blonde voormannen, Hayward en Lodge. Dat is door het overlijden van Ray Thomas flink bijgesteld. Hij en toetsenman Mike Pinder namen zeker de helft van de composities voor hun rekening. Weer iets geleerd, maar ook dat die van Thomas mij heel erg bevallen. Een ander leuk weetje is dat de b-kand van single 'Ride My See-Saw'. A Simple Game' in 1970 een hit was voor de Four Tops. Dat lijkt toch heel ver uit elkaar te liggen.

In Search Of The Lost Chord van zomer 1968 staat nog redelijk vol met psychedelia. Daarmee kwam het album een beetje als mosterd na de maaltijd. De voormannen van de 60s, The Beatles en The Stones, namen in het voorjaar duidelijk een andere afslag. In 2018 maakt dat niet meer uit. Het album klinkt fantastisch in mijn oren en is een duidelijk voorbode van een andere stroming die al gauw populair zou worden begin jaren 70, symfonische rock. Moody Blues had daar met deze plaat al een mooie voorsprong op genomen.

Het blijft leuk, dit soort ontdekkingen kunnen doen. Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Kon het niet laten en heb de vivtijust anniversary edition gehaald. Compleet nieuwe luisterervaring !
Jij ook opnieuw Droombolus ?

Misschien even schrikken voor wie in 1968 op een tweede Days of future passed rekende: geen gelijksoortige "leven in een dag"-romantiek, maar eerder een zoektocht naar wat je in leven zou kunnen vinden en hoe dat je blik zou kunnen verruimen. Achteraf gezien is deze plaat net zo avontuurlijk en minstens zo experimenteel, met diverse kleine (of grote) momenten waar ik nog altijd gespannen op wacht wanneer ik hem draai: de bijna hysterische slotlach van Departure, het broze intro met mellotron, bas en percussie van het eerste House of four doors, het instrumentale tussenstuk van Legend of a mind met hoofdrollen voor fluit, mellotron, slagwerk en akoestische gitaar, dat steeds herhaalde geluidje van dat scharnier dat geölied moet worden op The best way to travel, en natuurlijk dat koor zo ver weg in The actor, Justin Haywards melancholische maar niet verdrietige meesterwerk (dat ik heb aangevinkt samen met Legend of a mind en Voices in the sky – dat laatste nummer beschouw ik altijd als het broertje van Tuesday afternoon in het genre van de perfecte popsingle).
        Het enige mindere nummer van de plaat is voor mij Om: soms vind ik het wel een aardige afsluiter, soms is het me om het even, en soms vind ik het te melig en denk ik dat de plaat met een speelduur van 36 minuten beter af zou zijn geweest. Uiteindelijk maakt het niet uit, want na The actor zitten de vijf sterren toch al in de tas. En een kleine voetnoot : wie de in januari 2018 overleden Ray Thomas zou willen eren kan dat mijns inziens niet beter doen dan door In search of the lost chord te draaien, want nu ik dit album weer eens heel bewust en met volle aandacht beluister komt het me voor dat op geen enkele andere Moody Blues-plaat Thomas' fluit zó dominant en zó sfeerbepalend aanwezig is. Misschien dat iemand hem met de stopwatch in de hand op een andere plaat nóg meer meters hoort maken, maar zijn alomtegenwoordigheid op dit album en het (prachtige) stempel dat hij op vele nummers drukt geven zowel zijn werk als het album extra cachet en maken bovendien duidelijk hoezeer dit echt een groep in de betekenis van een collectief van samenwerkende en elkaar aanvullende muzikanten was.

Het heeft even geduurd voordat ik deze vraag tegenkwam ........

Ennuh, om eerluk te zijn ben ik de andere kant aan het opgaan......... Ik heb een maandje of wat gelee The Great Moody Blues 2LP uit de 2e hands bakken gevist, 1 van de 2 LPs is ISOTLC

Ben sinds mijn semi-pensjoen weer heel retro aan de deep listening ( in mijn muziekhok - in de huiskamer is zoiets kansloos ...... ) en daar leent het geluid van vinyl zich over het algemeen beter voor.

Misschien wel de beste plaat van the Moody Blues. Ik had ooit de geweldige dubbel verzamelplaat 'This is the Moody Blues' grijsgedraaid en pas veel later de aparte platen op vinyl en/of cd gekocht. Nadat ik het hele leuke boekje 'Jankende gitaren en gebroken akkoorden' van Chris Willemsen had gelezen het album nog beter beluisterd en gewaardeerd.
In dat boekje beschrijft Chris Willemsen allerlei concerten die hij bezocht heeft, maar daarbij ook andere informatie over de bezochte artiesten/groepen. Hoofdstuk 9 is getiteld 'Timothy is dead' en daarbij beschrijft hij het platenzaakje Manus van Alles in Den Haag (?). In een apart gedeelte (het achterste) van de winkel staan tweedehands en soms nieuwe platen , het gedeelte is zwart geschilderd met olielampjes, kaarsen verlicht en vloeistofdiaprojecties. En in deze mystieke sfeer hoorde de schrijver voor de eerste keer (en 6 andere klanten die allemaal opgehouden waren met het zoeken tussen de platen en de waterpijp ongemoeid latend) het nummer 'Legend of a mine'. 'Legend of a mine' begint met de zin Timothy Lear is dead. Wie die Timothy was wist de schrijver niet, maar hij begreep achteraf dat dit de LSD goeroe was, wat hem toen als 16 jarige scholier niets zei. Het nummer duurt zes minuten, maar had wel 60 minuten mogen duren.
Soms is het nu bijna niet voor te stellen hoe baanbrekend sommige muziek was, hoe origineel. In deze plaat zit het allemaal en zeker de inbreng van de Mellotron zorgde voor nooit gehoorde effecten.
'Legend of a Mind' behoort zeker tot de beste nummers door the Moody's gemaakt en ook het fluitspel van Ray Thomas mag en moet hier zeker genoemd worden. De groep laat hier een tot die tijd bijna nog nooit gehoorde mix van pop, folk, , blues prog , psychedelic en klassiek horen. Een album on nu nog te koesteren. Heb ooit nog tweedehands vinyl gekocht (met mooie uitklaphoes) en een geremasterde cd met extra nummers. Maar stiekem luister ik toch liever maar de vinyl versie, hoewel ik het moet doen zonder de vloeistof diaprojecties en waterpijp. Maar met de muziek zie en proef ik alles zo voor me.

Klopt, dat was in Den Haag, ik heb dat stuk ook gelezen (leuk boek), maar helaas was deze Hagenees in 1968 nog veels te jong om die platenzaak te kunnen hebben bezocht...

Maar hij kan het wel erg mooi opschrijven !

Ik kom uit Den Haag, en was ook een dikke 10 jaar officieel stadshistoricus en ken dit verhaal gewoon niet. Wat leuk.

Over deze plaat: volgens mij heb ik deze op lp en in gatefold.

Overigens ken ik de Moodies ook via hun verzamelaar This Is the Moody Blues die ik op cassette als 11/12 jarige helemaal stuk draaide. Is wel even wennen, als je dan de songs en gedichten in een bepaalde volgorde in je brein hebt opgeslagen en die blijken dan op de studioplaten helemaal in andere volgorden en op andere platen te staan.

Klopt helemaal, bij mij is dat hetzelfde. De dubbelaar gekocht denk ik op mijn vijftiende en vaak als ik nu een nummer op een oorspronkelijke plaat hoor, schrik soms van het volgende nummer daarop, omdat dit niet hetzelfde is als op This is the Moody Blues. Ik blijf dat trouwens één van de beste verzamelaars vinden, met zoveel zorg de nummers geselecteerd en achter elkaar gezet met schitterende overgangen. Een aanrader, zelfs als je alles (de eerste 7 platen) al hebt van de groep.

Toevallig maar waar. This Is The Moody Blues was ook mijn 1e kennismaking met de groep.
Zal rond 1978 geweest zijn en mijn broer had 'm in bezit.

Ben het wel met Teacher eens denk ik. Hun beste album.
Al ligt de kwaliteit in deze periode heel dicht bij elkaar.
Maar dit blijft een unieke trip met de psychedelische elementen, heerlijke spacy sounds en een pak sterke composities.
Hoogtijdagen voor de groep.

Ik vind persoonlijk het House of Four Doors wat vervelend. Met die krakende deur. Het ontneemt mij wat luisterplezier. Het draagt ongetwijfeld bij aan het psychedelische karakter vd plaat. Maar omdat ik niet uit die tijd kom en ook geen lsd'er ben, vind ik het niet zo boeiend.

Legend of a Mind is goud natuurlijk en The Actor is werkelijk prachtig.

Op de achterkant van het boek staat dat Chris Willemsen in 1953 geboren is. Dan zou hij 15 zijn toen deze plaat uitkwam.

Ik denk dat BoyOnHeavenHill naar zichzelf verwijst.

Klopt wat Mssr Renard zegt, onduidelijke formulering mijnerzijds!

Ga deze met een halfje verhogen naar 4 *.

Dit album staat veel te laag in de 100 Greatest Albums of 1968, namelijk op 43 en zelfs de 26e plaats in de 1968 chart van Best Ever Albums valt me nog wat tegen.
Mijn liefde voor de Moody Blues is begonnen met het grijsgedraaide verzamelalbum 'This Is the Moody Blues' Hierboven lees ik dat ik niet de enige ben.
Later ben ik de reguliere albums gaan kopen en tegenwoordig stream ik ze vanaf mijn NAS.
Het album vandaag weer gedraaid en daarna toch maar met een halfje verhoogd naar 4,5. Het is voor mij een feel-good album bij uitstek.

Briljante follow-up van The Moody Blues, waarbij gelijk allle kennis en kunde van Tony Clark (producer) en Derek Varnals (engineer) ten volle benut worden in het geschifte intro.

Dan komt gelijk het stevigste rocknummer van the Moody Blues, en volgens mij hun populairste song Ride My See Saw. Knappe rocksong, met fantastisch gitaarspel en mooie harmoniëen.

House of Four Doors heeft niet echt lekker de tijd doorstaan. Het idee is fantastisch en proto-prog tot-en-met (ook al duurt het kort), maar is nét even te fragmentarisch voor mij.

Legend of a Mind is dan wel waanzinnig. Mijn favoriete nummer van de band (denk ik) en een moment voor Thomas om echt los te gaan op de dwarsfluit.

Eén van de beste nummers van deze plaat staat niet eens op deze plaat en dat is A Simple Game (staat wel op This is The Moody Blues), maar in het digitale tijdperk kunnen we hem gewoon in de context van deze plaat (als bonustrack) beluisteren.

Dr. Livingstone is een fantastisch Beatles-esque song die wat doet denken aan de wat jolige tracks van hun, maar dan beter.

The Actor moet ook wel één van mijn favoriete songs zijn, maar van The Moodies kan ik wel honderd favoriete songs opnoemen.

Leuk bericht
Komt sterk overeen met mijn oordeel over dit album

Mijn 3 vinkjes zijn ook de door jou aangehaalde tracks
Maar vond het juist opvallend wat jij van A Simple Game vind, ik dacht bij het lezen eindelijk weer iemand die door hebt hoe mooi deze B-side is
Het is zeker ook een M B favo (Top 3) voor mij
(Zie die ene stem )

Maar meest favo is het album To Our CCC
en ook daarop mijn meest favo MB nr Watching and Waiting
Ben benieuwd naar jou mening hierover

Ik kan je nu al verklappen dat Watching and Waiting in mijn top5 staat, maar ten allen tijde New Horizons op nummer 1. Misschien wel de mooiste ballad ooit gemaakt!

Grappig dat je hierover begint. Ik was gewoon vergeten dat het oorspronkelijk alleen maar een B-kantje was. Zal wel komen omdat ik het in de eerste plaats ken van de verzamelaar This is the Moody Blues. Eigenlijk had ik in mijn hoofd zitten dat dit de A-kant van een op zichzelf staande single was, en niet de B-kant van Ride my see-saw. Misschien dat dat ook komt omdat The Four Tops (jazeker) een paar jaar later, in 1971, een hit hadden met dit nummer. Die hadden kennelijk ook wel eens naar de B-kant van die single geluisterd.

Goeie versie trouwens, het haalde in Nederland de 15e plaats. En grappig genoeg was het ook bij hen een non-album track:

Four Tops - A Simple Game (Motown 1972) - YouTube

Die versie van Four Tops kon ik ook
Op het eerste gehoor destijds, dacht ik eerst oké leuk nagezongen ,meer niet..maar kwam ik later op terug..het is echt een mooie SoulCover met een eigen sfeer en sound

Maar de MB versie blijft toch de mooitste

Legend of a Mind - Voices in the Sky prachtige nummers en voor mij overall het beste album. In de latere cd's staat er altijd wel 1 goed nummertje op maar daar houdt het dan wel mee op:

1. In Search of the Lost Chord
2. Days of Future Passed
3. Octave
4. Question
5. The Seventh Sojourn
6. On the Threshold of a Dream
7. To Our Children's Children
8. Every Good Boy Deserves Favour
9. The Other Side of Life
10. Long Distance Voyager
11. December
12. Keys of the Kingdom
13. Go Now
14. The Magnificent Moodies
15. The Present
16. Strange Times
17. Sur La Mer

[quote]romadogixaju schreef:
In de latere cd's staat er altijd wel 1 goed nummertje op maar daar houdt het dan wel mee op

heel erg kort door de bocht

Om niet te zeggen: tè kort door de bocht. Al hangt het er ook vanaf wat je bedoelt met 'de latere cd's'. Dat klinkt voor mij als de albums die ze uitbrachten in het CD-tijdperk, en die zijn over het algemeen inderdaad nogal magertjes. Ik als doorgewinterde Moodies-fan heb na The present niets meer in huis gehaald van de band (behalve een verzamelaar waar wel een aantal van die latere nummers op staan). Dat wil wat zeggen, vind ik. Maar de 'beroemde zeven' van The Moody Blues zijn natuurlijk onovertroffen. En ook Long distance voyager en in mindere mate The Present hebben nog wel hun momenten.

Hun albums van 1967 tot 1972 waaronder deze In Search of the Lost Chord vind ik allemaal prima. Sommigen spreken over gedateerd - het is een album dat in de tijdgeest past door de psychedelica - maar dat vind ik hier niet storend. Hun latere albums (2e helft jaren '80) vind ik veel minder en ook veel meer gedateerd klinken.

Eens met LucM en gaucho. Moody Blues 1967/ 1972 is vergelijkbaar met The Stones 1968/ 1972 artistiek, natuurlijk niet in stijl, maar wel ongeveer dezelfde periode. Vrijwel allemaal sterke albums en een typerende sound vol met psychedelia, symfonische rock en conceptuele rock, wellicht ook wel wat invloed gehad op het fenomeen space rock.
De comeback plaat Octave (1978) is al wat vlakjes en veel minder origineel en fris.
Long Distance Voyager en in iets mindere mate The Present zijn lang niet slecht (mede ook door smaakvolle keyboard/ synthesizer bijdragen van Patrick Moraz).
Na die albums is het eigenlijk wel gedaan vind ik.

Ik vind deze plaat en deze sound totaal niet gedateerd. Als ik een jaren 2000 metalplaat luister en daarna deze, vind ik helemaal niet dat overgang zo ontzettend ingewikkeld is. Deze plaat klinkt ontzettend goed. Het is erg goed opgenomen, en het zal ongetwijfeld helpen dat de plaat nu inmiddels alleen in remasterde versie op Streamingdiensten wordt aangeboden, waardoor het ook fris en gebalanceerd klinkt.

Deze plaat klinkt precies zoals het zou moeten klinken (in 1968). Al zou ik soms stiekem weleens willen dat moderne platen binnen dit 'genre' deze sound zouden aanhouden.

Op de eerste pagina wordt regelmatig gesproken dat deze muziek hopeloos gedateerd klinkt. Als dat zo is heb ik daar geen enkele moeite mee want voor mij is goede muziek tijdloos. Dat geldt ook voor dit album. De warme klanken van fluit, mellotron, 12 snarige gitaar en hemelse (samen)zang in combinatie met sterke nummers zijn verslavend lekker. Zeker in deze periode van het jaar. Mooi werk.

Hoewel enigszins tijdsgebonden vind ik dit album ook niet gedateerd. Erg mooi album.

Voor mij een nieuwe ontdekking deze band (hun albums) en dit bevalt me prima. Voorlopig ****, kan meer worden. Door het (elektronische) experiment en de (dromerige) melodieuze songs waren ze hun tijd ver vooruit. Veel latere bands met name uit het new wave tijdperk hebben ook hier hun inspiratie vandaan gehaald, vooral een band als Echo & The Bunnymen. Wel een schokkende hoes voor die tijd denk ik.