Lou Reed - Rock n Roll Animal (1974)

Aan de ene kant kan ik wel waardering opbrengen voor de krachtige vertolkingen, aan de andere kant stoor ik me mateloos aan het oneindige gesoleer die alle essentie uit klassiekers als Sweet Jane en Heroin onttrekt. Uiteindelijk blijft daardoor toch een wat viezige nasmaak over...

Ik ga wel een beetje met Itchy mee. Vind het wel jammer hoe de scherpe randjes en de rauwheid van de originelen weg zijn gewerkt om er een wat gewoontjes aandoenend 70's rockplaatje van te maken. Doe mij de originele nummers maar, veel spannender.

Lou Reed als Pop Animal.

Ome Lou is prima bij stem, speelt prima gitaar.
Het geheel swingt en duurt precies lang genoeg.
Maar waarom toch die 3 en de benaming van Pop Animal?

Zoals enkele voorgangers al hebben gemeld, is het album helemaal vlak gemixed.
Alle randjes zijner af en klinkt het heel erg liefjes. Waar je normaal de distortion zou verwachten, krijg je hier orgel over je heen. Niet vervelend, wat dat betreft ben ik een orgelmens, maar het maakt het wel wat zoetsappig.

Deze plaat is al met al dus te lief.

Schitterend live album. Het is ongelofelijk hoeveel stijlen Lou Reed in de jaren 70 wist te spelen. Ze zouden eigenlijk van elke tour een live album hebben moeten uitbrengen, want dezelfde nummers klonken nooit hetzelfde.

Ja, dit is wellicht een hard rock album, maar wat mij betreft geen echte "hardrock". De opening van Sweet Jane met schitterend gitaarspel staat als een huis, en het is absoluut kippenvel als dan het thema van Sweet Jane inzet. De versie van Heroin, met die ijskoude zang en die zinderende finale wist mij dertig jaar geleden al te boeien en doet het nog steeds. Ook Rock 'n Roll is geweldig, met dat spetterende middenstuk als de gitaren even zonder begeleiding aan de gang gaan.

Ik doe ook graag een goed woordje voor de hoes (voor- en achterkant) die voor mij bijdragen aan de mystiek van deze plaat - die zo'n unieke combinatie van heel koud en heel warm is.

(Even terzijde: wat ik jammer vind is dat de CD-uitgave met bonusnummers deze niet aan het eind gezet heeft. Ik vind de bonusnummers minder sterk, en ze breken de perfecte eenheid die het originele album voor mij is.)

Ik zou hier makkelijk tien kantjes over vol kunnen schrijven, maar laat ik voor nu volstaan met te zeggen dat dit misschien wel de belangrijkste plaat is die ik ooit heb beluisterd, omdat hij in mijn jeugd de sleutelplaat was voor mijn begrip van wat rockmuziek kan zijn. Helaas heeft deze plaat wèl het eeuwige leven, maar de makers ervan niet. Na een klein jaar geleden Lou Reed :

R.I.P. Dick Wagner, 14 december 1942 – 30 juli 2014