Slayer - World Painted Blood (2009)

Slayer laat een CD op de wereld los, die wat mij betreft al eerder had mogen uikomen. Wat er na Decade of Agression uitkwam is min of meer langs mij heen gegaan. Ik kon daar niet naar luisteren, op een uitzondering na dan. Hier gaan ze naar mijn mening terug naar South of Heaven, het is allemaal net wat lichter verteerbaar. Mij bevalt deze CD wel.

goeie plaat, maar als ik moet kiezen, dan toch south of heaven of seasons in the abyss

god hates us all is net ff minder verteerbaar

vind ik een goeie plaat, deze dus beter

eenvoudiger, beuken, en nu en dan ff afremmen met traag log south of heaven werk

slayer flikt het iig wel weer

Door de Topic Het Metal Album van de Week ben ik de laatste maanden met serieus wat snoeihard beukwerk in contact gekomen en na deze plaat denk ik: pff wannabees, jullie zullen nog veel boterhammen moeten eten want hier zijn de meesters. Ok, het is een kunstje, maar een kunstje dat Slayer tot in de puntjes beheerst. Het is beukend oerend snoeihard maar toch blijft het organisch, de zang, de gitaren, de drums, de bass. Daarom staat Slayer nummer één op het erepodium. Deze plaat haakt zich steeds steviger vast aan mijn karkas. Live zal dit weer een feest geven!

De nieuwe Slayer..
Leuk album, Niet heel bijzonder maar dat had ik eigenlijk ook al lang niet meer verwacht.
Maar even weer een injectie Slayer doet me wel weer goed, zeker nummers als Playing with Dolls en Psychopathy Red.

Vet album, vol uitstekende, hoofdzakelijk uptempo, songs. De wat kale produktie vind ik goed passen bij de sound van de band en geeft het geheel de juiste live-feel. Alles klinkt lekker ruig en energiek. Deze oudjes kunnen nog heel wat jaren mee op deze manier.

Zelden zo'n stompzinnige post gezien. Bericht verwijderd inclusief de reacties erop.

Nu een paar luisterbeurten gehad, valt me niet tegen! Krijg een behoorlijke energieboost als ik naar de plaat luister. Snuff, Hate Worldwide, Psychopathy Red en het titelnummer zijn mijn favorieten.

Heb het album nu de hele week in de auto zitten en daardoor toch al behoorlijk wat draaibeurten gehad. Prima voor op de snelweg en ik hou de brievenbus maar weer in de gaten, want daar zal wel weer een bekeuring van komen... (Tja in het Noorden heb je geen files...)

Als ik alle berichten hier zo eens lees, dan wil de één een technische plaat en de andere een moddervet-beukende plaat. Om de een of andere reden lijkt het Slayer dus niet gelukt om die 2 werelden bij elkaar te brengen op deze plaat. Schijnbaar heeft de band gekozen voor techniek, gezien de dunne productie? Het had wat mij betreft wel wat vetter gemogen, dan had het van mij een hogere waardering gehad. Hou het nu toch maar bij een 4.

aparte redenatie...
die 2 hoeven elkaar namelijk absoluut niet in de weg te staan (zie bv. God Hates Us All)


ik hoor "mijn" Slayer, het onaangename, geweldadige, zieke, foute, smerige vuige messcherpe Slayer vooralsnog alleen terug in Psychopathy Red

Ik vind hem heerlijk,vet,goeie rifs,dubbele bass lekker agressief .
Waardige zo niet een veel betere op volger van de vorige cd.
Het niveau van Reign in Blood halen ze zeker niet meer.
Maar welke band haalt wel het niveau van hun beste cd?
(Voorbeeld : Metallica,Machine Head,Sepultura Testament).
Ik vind hem heel vet klinken ik keek er lang naar uit en hij is voor mij het wachten waard en ik ben er bij in de 013 ik kan niet wachten.
Ik vind het prima wat deze oude thras knarren nog neerzetten daar kan Metallica nog een VET puntje aan zuigen .

Het duurde even voor het kwartje viel, maar de mannen van Slayer kunnen het nog steeds.

Ik vond Christ Illusion wat minder, maar die is bij het verschijnen van dit album in de herwaardering gegaan en begint ook langzaam te groeien.

Eén van de beste metalbands aller tijden, misschien wel de beste.

Ik heb van de week Christ Illusion nog eens opgezet en wat me opviel is dat het verschil met deze plaat niet eens zo extreem groot is. De productie is wat dunner, en het tempo is wat gevarieerder. De snelle songes zijn wat sneller en de langzame songs zijn wat ruimer vertegenwoordigt. Maar als je goed luistert zijn er niet zo extreem veel verschillen.

Het grootste verschil vind ik de drumpartijen van Dave Lombardo. Ik denk dat hij op deze plaat één van zijn beste prestaties beer zet. De drumpartijen zijn heel divers, heel explosief zonder dat hij zig verliest in talloze fills en extra drum rifjes. Hier zit ook gelijk mijn voornaamste kritiek op World Painted Blood ten opzichte van de voorgaande platen. Waarom hebben ze geen aparte 'drum producer' ingehuurd. Ik vind het drum geluid beneden niveau.

Verder niets dan Lof over deze plaat.

Enerzijds vind ik ze frisser klinken dan hun laatste platen.
Maar wat me blijft storen is de schreeuwerige punk zang op de platen van laat ons zeggen dit millennium.

Platen van het vorige millennium hadden toch nog die oudere thrash zangstijl (buiten die punkcoverplaat uiteraard)

Verder vind ik het goed klinken, misschien wat meer afwisseling en opbouw had leuker geweest.
Nu is het bijna continu pompen met die drums.

(Ik ben een grote Seasons.. fan dus ik vergelijk snel met die plaat)

Heb 'm helaas nog niet gehoord. Een maat van me zei dat het de hardste was sinds RIB. Ben benieuwd wanneer ik 'm in zijn geheel ga beluisteren in mijn speler thuis, want aanschaffen doe ik 'm wel....de Slayer collectie compleet houden hè! Slayer t/m South of Heaven blijft voor mij goddelijk. Gisteravond bijv. nog even Live Undead, de "live-lp" uit '85/'87 gedraaid, wat een energie hadden ze zeg, ik werd weer helemaal wild!

Indeed! Draai ook niet al te vaak Slayer in de auto, want dat kost me een hoop geld. Slayer heeft een behoorlijke invloed op mijn rechtervoet! Es zien wat het resultaat is als ik WPB in de auto mik...

Bende crapuul allemaal!
Denkt toch eens aan de spelende kinderen!

In de auto hoort een CD van ABBA ofzo te liggen!

ben je besodemieterd, rij dat kinder spul maar lekker plat.
kosten alleen maar geld

Ik kende slayer nouwelijks tot ik een nummer van deze cd hoorde. Ik wist alleen dat ze enorme teringherrie maakte en dat ze de slechtste cover ooit hebben gemaakt (Born To Be Wild). Ik zag dat deze CD hoog in de rotatielijst stond en besloot eens nummer te luisteren. Met een 3.5* als gevolg. Voor een 4* klinkt het me net wat eentonig. Ook zitten er geen echte uitschieters bij; alles is erg goed, maar net niet geweldig.

Toch is deze CD een aangename verassing voor me geweest.

Slayer-tips verplaatst naar Slayer

Het album krijgt mij steeds meer in zijn greep. Over het geluid hoef ik het niet meer te hebben. Het klinkt dunnetjes maar ook erg organisch. Love it or hate it kwestie als je het mij vraagt.
De songs spuwen wel ouderwets vuur. Stilistisch lijkt het album terug te grijpen op South Of Heaven en Seasons In The Abyss en dat betekent een handvol ouderwets knallende thrashgranaten. Er is ook ruimte voor andere geluiden zoals een deathmetalriffje in Public Display Of Dismemberment of het nogal afwijkende Playing With Dolls, maar de hoofdmoot is erg old school. Het meest opvallend zijn nog de solo's. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat de tandem Hanneman/King zulke vlammende solo's op ons af heeft gevuurd.
De tremolopookjes moeten veranderd zijn in soldeertin na het inspelen van de solo's.
Het enige storende is de niet aflatende stroom puberale krachttermen die tussen veel woorden opduiken. Het doet afbreuk aan het krachtige geheel. Verder hulde aan Slayer voor deze ouderwetse thrashknaller.

Erg fijn plaatje dit hoor. `T beukt en giert, maar zit zeker ook erg goed in elkaar. Mooie snelle momenten afgewisseld met iets rustigere rifs. De zang vind ik ook prima passen. Voor mij is dit eigenlijk een substituut bij gebrek aan een nieuw Exploited album.
Daarmee voldoet deze cd prima aan mijn eisen.4*

Zo man, dit is metal! Wat een verademing tussen de vele vele matige metal releases. De oudjes maken nog steeds de dienst uit en terecht! De sound vind ik ook een gigantisch pluspunt. Geen compressie en geen techn. snufjes. Nee, een knallende organisch klinkende plaat. Dit stampt! Dit is Thrash! Ik denk dat deze plaat mee kan met hun allerbeste werk.

tsja, ieder zijn ding.
ik denk het niet.
zelfs een Diabolus veegt wat mij betreft al de vloer aan met WPB.
laat staan een God Hates Us All of een Divine Intervention

Tsjah oke, ik begrijp je totaal niet, maar ieder z'n ding. Divine Intervention vind ik overigens een prima plaat.

wat begrijp je niet dan?
ik vind WPB gewoon een van de mindere albums

Snap alleen niet dat je geen RIB, SOH en SITA noemt.

Ik eigenlijk ook niet. In mijn ogen zijn de genoemde albums juist de minste albums die Slayer gemaakt heeft.

Diabolus heb ik zelfs een halve ster toe moeten kennen.........

Ja Grindpad, wat vind je van Slayer's absolute classics?

omdat ik Slayer niet de rest van hun leven wil blijven ophangen aan RIB en SOH en ik SITA gewoon sowieso minder vind.

Van de "nieuwere Slayer platen", vind ik gewoon bijv een God Hates Us All 100 keer zo geinspireerd, energiek en agressief als dat tamme WPB

Wat mij betreft het beste Slayer album sinds South Of Heaven.

Wellicht hebben God Hates Us All en Seasons In The Abyss een paar uitschieters die boven het niveau van dit album uitsteken, maar op dit album is imo geen zwakke track te vinden. Ik vind m consistenter en de dunne productie zoals sommigen het omschrijven vind ik heerlijk.

Voor mij hèt album van 2009!