Alphaville - Forever Young (1984)

Dit album is toch één van de hoogtepunten van de jaren 80. Ik vind het dan ook ondergewaardeerd hier op Musicmeter. Klinkt gedateerd: ja, dat kan je van bijna alles zeggen.

Als je dit goed vindt, luister dan vooral ook naar de Canadese verzamelaar Alphaville Singles Collection, want de 12" mixes van Alphaville hoorden bij de top in de jaren 80. En daar staan er 4 op, waaronder Forever Young en Big In Japan, van dit album.

Enkel ter correctie, niet alleen Big in Japan, Sounds like a melody en Forever Young werden op single uitgebracht, daarna volgde ook nog een licht gewijzigde versie van The Jet Set.

Leuk album, blijf fan !

Van de term "gedateerd" ben ik zelf ook geen fan, omdat deze zo vaag is. Iets uit je oma's tijd kan nu weer hartstike in zijn. Veel beter is het dan ook een tijd te benoemen waarin het plaats vond, In dat geval kan er een beeld bij worden gevormd. Kortom: ik ben het met je eens.

Gedateerd is bij dit album zeker wel op zijn plaats. Als je dit luistert dan moet je wel aan de jaren 80 denken. Hedendaags zal deze muziek niet meer gemaakt worden. Vooral de instrumenten klinken nogal achterhaalt. Wat niet weg neemt dat dit nog steeds een prima album is hoor, alleen 3,5 is toch echt de max wat ik hier aan kan geven, alleen niet alle nummers hebben de tand des tijds doorstaan

en dát is volgens mij exact de (gevoelsmatige) betekenis van "gedateerd", anders dan "geeft een tijdsbeeld" of "is tijdloos"

Toen dit uitkwam vondt ik het wel aardig maar tegenwoordig niet echt boeiend meer.

Ja natuurlijk is dat de betekenis van gedateerd. Waar het om gaat is het subjectieve: nu is sommige muziek mogelijk gedateerd, over 10 jaar is het weer geweldige retro. En nu geweldige retro 50's muziek is over 10 jaar weer eens gedateerd. Vanwege dat subjectieve karakter vind ik het een vaag en onduidelijk argument.
Voor een beoordeling ga ik uit van: wat vond ik er toen van en wat vind ik er nu van, zie bijv. Tangmaster (hierboven).

Uit je eerste bericht was niet echt duidelijk dat je dat doorhad.

Overigens heeft tussen mijn wat stekelige berichten van hierboven en het heden dit plaatje alsnog mijn cd-kast bereikt, met dank aan het webwinkeltje van een mede-MuMe'er. De plaat blijkt toch iets minder gedateerd dan ik me meende te herinneren, dus enige verhoging van het aantal sterren zit er misschien nog wel in.

Goed opgemerkt, dit album is lang niet zo gedateerd als op het eerste gehoor lijkt. De muziek kan nog steeds goed beluisterd worden tussen de hits van vandaag zonder daarbij het gevoel op te roepen dat je oma de kousen aan het stoppen is en dat opa de steenkolen in de kachel doet om deze vervolgens lekker op te stoken voor een warme sfeer in huis. Dit alles terwijl de melkboer te paard aan de bel trekt.

De tijd dat kwajongens nog door de strenge doch rechtvaardige veldwachter ter verantwoording werden geroepen omdat de boefjes een appeltje uit den boomgaard van heer pastoor hadden gepikt ligt toch echt voor dit typische '80's product

Door de discussie hier begin ik me wel steeds jonger te voelen....... Zou dit de geheimzinnige boodschap van dit album zijn???

@vigil: Haha idd!

Ach ja those were the days dat Saartje Swiebertje een "kopjen kofjen"schonk en wij toezagen dat alles goed was.

@ Gerard: Ik herinner me Alphaville niet uit die tijd - eerder de Selvera's met "Twee reebruine ogen" of "De postiljon"- van wie was dat ook al weer Gerard?

Ok guys, Alphaville = ok, maar rustig aan; the revolution did not start here!

Even een aanulling voor de historische juist: 't was niet "de postiljon" - al zat die wel in de tekst - het was "De diligence", ook van de Selvera's.

Toen ik in de zomer van 1984 voor het eerst 'Big in Japan' hoorde, was ik behoorlijk onder de indruk. Snel daarna het singletje gekocht. Grijs gedraaid. Vervolgens ook dit album gekocht, eerst op vinyl, in 1988 op CD. Ook de andere singles 'Sound like a melody' en 'Forever young' sloegen in als een bom bij mij. 'The Jet Set' vond ik iets minder.

De muziek mag typisch jaren 80 zijn, maar dat ook precies waarom ik het toen en nu nog steeds geweldig vond/vind.

De slechtste plaat van dit synth-trio.

Forever Young gaat wel maar de rest is eigties-synth-pulp.

Big In Japan is zo'n beetje de vaandeldrager van alles wat shit was aan de eighties.

Overslaan deze plaat.
Koop maar de door Klaus Schulze geproduceerde The breathtaking Blue.

Klassiek jaren 80 synthi album. Meesterlijke melodietjes in een bombastische verpakking, in alle opzichten de Duitse new romantics variant.

Ook de albumtracks blijven fier overeind, al zijn singles al Forever Young en Big In Japan de meesterwerkjes. Overigens vind ik de single edit van laatsgenoemde nét iets krachtiger!

Duitsers en synthesizers. Op de een of andere manier is dat altijd al een logische combinatie geweest. Ergens tussen Kraftwerk en Modern Talking vinden we Alphaville. Tussen kunst en kitsch.

Al mogen we Forever Young rustig in de categorie elektronische kunst onderbrengen. Dit debuut uit 1984 is het klinkende Duitse antwoord op de Britse New Romantics. Bij Alphaville hoor je echo's van acts als Ultravox, Bronski Beat en Gary Numan maar ook uit de klassieke muziek gekaapte melodieën. Dat levert een bombastisch meesterwerkje op dat je als The Human League meets Beethoven zou kunnen omschrijven.

Met Big In Japan scoorden Marian Gold, Bernhard Lloyd en Frank Mertens in mei 1984 hun eerste superhit (nummer 2 in de Top 40). Het was een voorproefje van de later uitgebrachte LP. Melancholische pop met waanzinnig catchy melodieën, vormgegeven in een bedje van verslavende jaren '80 elektro. Big In Japan is één van mijn favoriete eighties singles; een hemelse melodie verpakt in neon en plastic.

Sounds Like A Melody was de volgende Top 10 hit en het bewijs dat elektronische muziek wel degelijk warm en mooi kan zijn.

En de derde single Forever Young staat vandaag de dag als klassieker in de boeken; een barokke ballade, theatraal gezongen tegen een muur van elektronische bombast. Denk aan Human van The Killers, maar dan tien keer beter.

Alphaville strooit op Forever Young met dit soort composities. Wat mij betreft waren ze allemaal voor een single release in aanmerking gekomen. Zoals A Victory Of Love, Summer In Berlin of To Germany With Love. Stuk voor stuk prachtige arrangementen met dat decadente jet set sfeertje. De jaren '80 dus.

Forever Young klinkt 25 jaar na dato nog steeds even fris en aanstekelijk.

Degene op de site hier die nu White Lies ontdekken, moeten eens naar Alphaville luisteren. Je hoort er duidelijk invloeden in terug.
Sounds Like A Melody is het mooiste nummer. Big In Japan en Forever Young de hits.

Het heeft ook wel weer wat weg van Propaganda. Ook niet zo vreemd. Beide bands hebben hun roots in Duitsland.

Zou ik toch eens goed kijken naar de clip van Dr. Mabuse.

Gedaan.
Verklaar je nader.
Zit een groot Depeche Mode gehalte in de clip; echter niet zozeer in de muziek.

DM-associatie klopt idd wel - DM is imo een echt 'filmische'band en dat is Propaganda eigenlijk ook; komt in de clip goed naar voren: allerlei associaties met cinematografie: Fritz Lang, Luis Bunuel (Chien Andalou), Frankestein-films en Roman Polanski (Cul de sac).
Alphaville - sprankelend geluid - is meer poppy, Propaganda prentendeert meer, maar maakt dat ook wel waar, is ook donkerder - overigens is er weer een link van propaganda naar OMD. Heb hier een leuke (Duitse) 3 cd-compilatie waar beiden op staan (5 euro destijds bij de mediamarkt), met ook nog Visage en B-Movie.

En toch blijf ik hier dus wel degelijk Propaganda in terug horen.
Luister de beide albums maar eens na elkaar.
In de manier van zingen hoor je zeker ook vergelijkingen.
Beide bands kan ik zeer waarderen.

Verder kan ik aan de clip niet ontdekken dat Propaganda geen Duitse roots heeft; het is juist meer een bevestiging dat ze het wel degelijk hebben.

P.S. Als je als Propaganda met Trevor Horn in zee gaat, dan ben je zeker er op uit om met jouw muziek een groter poppy gericht publiek te bereiken.

Mission accomplished: ik hoor wel verwantschappen in muziek en klankkleur, maar vind de verschillen signifikanter. Ok, beide hebben Duitse origins.

Overigens heeft Trevor Horn heet album van Propaganda niet geproduceerd, maar zijn rechterhand Stephen Lipson - hij heeft wel de mix gedaan. Horn was destijds volop betrokken bij Frankie - het totaal onverwachte megasucces van ZTT (denk o.m aan de Frankie t-shirts rage).

Zang: Alphaville een lichte mannestem, tenor; Propaganda, donkere vrouwenstem, alt.
Instrumenten: Aphaville: overwegend synthesizers, syndrum; Propaganda: ook traditionele (authentieke) intsrumenten (bas, xylofoon bijv.)
sfeer: Alphaville - licht; Propaganda - donker. Ik associeer Alphaville eerder met een A-ha - ook (zonder negatief te willen zijn) een teenybopper-band.
doelpubliek: echte teens; publiek Propaganda zeker 4 - 5 jaar ouder; Mabuse werd ook in Paradiso gedraaid destijds, voorafgaand aan concerten; Alphaville nooit gehoord daar.
teksten van Propaganda zijn meer reflectief van aard (Edgar Alan Poe), nodigen uit tot contemplatie, die van Alphaville zijn (m.u.v. Forever Young) escapistisch en narcistisch.

In mijn waardering zal er wellicht 0,5 - 1* verschil zitten tussen de twee albums, maar imo en beleving is het er echt wel. Alphaville gaat me sneller vervelen, terwijl Propaganda me blijft boeien - zeker Dr. Mabuse vind ik in al zijn gelaagdheid en met verwijzing naar de film van Fritz Lang een regelrechte classic.

En over het bereiken van een groot publiek zou ik willen zeggen, lees de tekst bij de Engelse wiki maar eens; Proganda ging het maar om één ding muziek maken; dat bleek wel uit wat voor rare wurgcontracten ze hebben getekend voor de opname van het album.

Daar heb je dan weer wel gelijk in.
Maar bij de keyboardpartijen hoor ik wel overeenkomsten.

Alphaville heb ik, net als velen met mij denk ik, leren kennen via 'Forever Young'. Geweldig nummer vind ik dat. Het lijkt me dan ook logisch dat je dan met dit album begint.

Wanneer de opener 'A Victory Of Love' begint, weet je meteen dat je met een jaren '80 album te maken hebt. Het is donker, de synthesizers zijn ruimschoots aanwezig en de invloed van Depeche Mode is duidelijk te merken. Later echter kom je er achter dat het toch echt Alphaville is. Het wordt 'vrolijker' en de typische stem die ook op 'Forever Young' te horen is komt weer naar boven. Prima nummer overigens dit, hoewel het een beetje cliché eindigt.

Volgens mij (en correct me if I'm wrong) wordt er op Summer In Berlin door iemand ander gezongen. Het is iets minder opgetogen en 'dansbaar' dan 'A Victory Of Love', maar het maakt het wel een beter nummer naar mijn mening. Het jammere is echter dat het op den duur een beetje gaat vervelen.

Dan is het tijd voor de eerste single en die begint meteen spannend. Net alsof je in een sci-fi film bent beland. En dat is wel een beetje de sfeer die het hele album uitstraalt. Een beetje futuristisch. Dit nummer staat echt een klasse hoger dan de twee voorgaande nummers (hetzelfde geldt overigens voor 'Sounds Like A Melody en 'Forever Young'). En dat is eigenlijk wel een beetje de reden waarom het album maar 3,5* krijgt van me. De singles die zijn uitgebracht zijn echt van een grote klasse, maar de rest van de nummers blijven daar dan ook ver bij achter.

'To Germany With Love' is daar een voorbeeld van. Het begint allemaal weer hoopgevend. En ookal is het basloopje best vermakelijk, het heeft het niet. Het mist iets, misschien wel die hitgevoeligheid, ik weet het niet. Er wordt in ieder geval genoeg afgewisseld en het zit ook goed in elkaar, maar het raakt me niet.
Dit geldt ook voor Fallen Angel. Alhoewel het geheel hier meer kan waarderen. Het is weer lekker vrolijk, simpel. En dat is hoe ik Alphaville wil horen. Later vervalt het nummer echter jammer genoeg een beetje in clichés en zakt mijn waardering voor het nummer totaal in elkaar.

Maar dan, het moment waarop ik heb gewacht. Forever Young! Het blijft een geweldig nummer. Het heeft gewoon iets. Het is totaal anders dan de andere nummer. Het heeft een ingetogen 'air' over zich heen en grijpt me gewoon bij de strot! En ja, de synths-solo aan het einde van het nummer maakt het geheel gewoon compleet af, niks meer aan doen!

Helaas vervallen we daarna weer in clichés en voor mij is 'In The Mood' verreweg het slechtste nummer van het album. Het is clichématig en een typisch voorbeeld van waar het met de muziek in de jaren '80 fout ging/kon gaan. Jammer, want het haalt het niveau wel erg omlaag.

Gelukkig is deze domper maar van korte duur, want dan is het tijd voor weer een nummer van het kaliber 'Big In Japan', namelijk 'Sounds Like A Melody'. Ik heb de extended versie op 12” en ik moet zeggen dat dat toch wel iets toevoegd. Deze versie voldoet echter ook zeker aan mijn behoeftes. Weer een heerlijk vrolijk en goed nummer.

Lies en The Jet Set spreken me dan weer iets minder aan. Het is niet slecht en het is niet goed, een beetje nietszeggend eigenlijk. En dat is jammer. En eigenlijk is dat ook typerend voor het hele album, ik wordt er niet warm of koud van (afgezien van de singles dan). En dat brengt me dan ook op een score van 3,5*.

Wat is dit toch een heerlijke jaren 80 cd. Veel syntesisers en heerlijke snelle loopjes. Beetje een kruizing tussen Yazoo en Ultravox. Voor mij de beste plaat uit deze tijd

Inderdaad, een klassiek synthpopalbum. Iedereen rept altijd over Ultravox, Depeche Mode, OMD en HUman League maar in Duitsland konden ze er ook wat van.
Gepolijster en commerciëler dan het werk van Kraftwerk, en vooral anders natuurlijk, maar ook deze plaat is ontzettend goed.